Frontinhan

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Flag of Occitania.png Vila d’Occitània Blason Languedoc.svg

Frontinhan

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Frontignan mairie vue depuis clocher.JPG
Blason ville fr Frontignan (Hérault).svg
Geografia fisica
Occitania map (1).png
geolocalizacion
Coordenadas 43° 26′ 54″ N 3° 45′ 22″ E / 43.4483333333, 3.75611111111 / 43.4483333333; 3.75611111111
Superfícia 31 72 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
223 m
4 m
0 m
Geografia politica
País LengadòcArmas de Lengadòc
Estat França Flag of France.svg
Region
76
Occitània
Departament
34
Erau Armas del Departament d'Erau
Arrondiment
343
Arrondiment de Montpelhièr (capluòc)
Canton
3412
Canton de Frontinhan (capluòc)
Intercom
243400827
Comunautat d'aglomeracion del Bacin de Taur
Cònsol Pierre Bouldoire (PS) (2014-2020)
Geografia umana
Autras informacions
Escais los ventres blus
Gentilici frontinhanenc, -a
Còde postal 34110
Còde INSEE 34108

Frontinhan (Frontignan en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d'Occitània.

L'escais de sos abitants, los frontinhanencs, es los ventres blus.

Geografia[modificar | modificar la font]

Mapa
La Salina de Frontinhan
Vista dempuèi la Gardiòla

La vila se situa dins la plana litorala de Lengadòc a 7 km al nòrd-èst de la vila de Seta, sus la rota que mena a Montpelhièr (a 21 km).

Le territòri communal es limitròf de Gijan al nòrd, Vic de la Gardiòla al nòrd-èst, Vilanòva de Magalona sus un tròç de platja à l'est, Seta al sud-oèst, Los Banhs de Balaruc e Balaruc Vièlh a l'oèst. Au sud-èst la comuna es banhada per la mar Mediterranèa e confronta a l'oèst l'estanh de Taur.

Castèl de Sièis Tèrras (campanha, 1880)

La vila originala se tròba dins una plana viticòla, enrodada per :

Toponimia[modificar | modificar la font]

Lo nom de Frontinhan (atestacion Frontinianum en 1180) ven del nom d'òme latin Frontinius, associat al sufixe, tanben latin, -anum. Frontinhan èra donc una granda proprietat de l'epòca romana, que son mèstre èra Frontinius (dins lo Dauzat, edicion de 1984, lo sufixe es notat -acum e l'error es evidenta) [1].

Istòria[modificar | modificar la font]

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista deus cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
junh 1995 2020 Pierre Bouldoire PS  
mai de 1990 1995 Dominique Ruggiero    
març de 1989 mai 1990 Christian Combettes    
març de 1971 1989 Philippe Chappotin Union de l'Esquèrra  
Totas las donadas son pas encara conegudas.
  • Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra canton; ara demòra burèu centralizator del canton que pòrta son nom, que garda lo meteis nombre de comunas, mas qu'a perdut Vilanòva de Magalona e ganhat Gijan.

Demografia[modificar | modificar la font]


 Donadas
d · m
 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): , totala:
Picto infobox character.png
1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
1 100 1 416 1 398 1 491 1 877 1 844 1 966 1 926 2 129
1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
2 077 2 574 3 000 3 225 3 537 3 164 3 326 3 603 3 902
1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
4 470 4 668 5 174 5 283 5 483 5 859 6 243 6 096 6 998
1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
8 309
11 141
12 238
14 951
16 245
19 145
22 410
23 068
23 169
23 380
2009 2010
22 684
22 868
22 526
22 743
Fonts
Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


  • 2011 : 22719; 2013 : 22942 (723 ab/km²)

Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]

Véser tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]


Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984