Fontés

Fontés; Fontès
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
	Vista generala de Fontés.
	Armas
	Armas
	Geografia fisica
Coordenadas	43° 32′ 27″ N, 3° 22′ 48″ E
Superfícia	17,7 km²
Altituds; · Maximala; · Mejana; · Minimala	; 235 m; 90 m; 38 m
	Geografia politica;
País	Lengadòc;
Estat	França;
Region; 76	Occitània ;
Departament; 34	Erau ;
Arrondiment; 341	Arrondiment de Lodeva (Besièrs abans 2017);
Canton; 3421	Mesa (Montanhac abans 2015);
Intercom; 243400355	CC de Clarmontés;
Cònsol	Olivier Brun ; (2020-2026)
	Geografia umana
Populacion; Populacion totala; (2018)	1 039 ab. Evolucion de la populacion; 1 058 ab.
Densitat	54,29 ab./km²
	Autras informacions
Còde postal	34320
Còde INSEE	34103

Vilatge d'Occitània

Fontés (prononciat: [funˈtes]) (en francés e oficialament: Fontès) es una comuna occitana de Lengadòc. Situada dins lo departament d'Erau e la region d'Occitània, ancianament de Lengadòc-Rosselhon, comptava 1.059 abitants en 2022.

Lo luòc ten un patrimòni natural important: un site Natura 2000 («Salagon») e doas zònas naturalas d'interés ecologic, faunistic e floristic.

Geografia

Toponimia

Las fòrmas ancianas son : parrochia S. Hipoliti, de castro quod dicitur Fontes en 1080, castro quod vocatur Fontes en 1115, castro de Fontes en 1118, capellanus de Fontes en 1153, de Fontesio en 1323, 1361, Fontes en 1380, domini de Fontesio en 1451, Fontez en 1529, 1599, Fontes en 1571, 1590, 1643, 1708, Fonteils en 1622, Fontés en 1740-60, Fontéz en 1759, Ch[âte]au et Village de Fontes en 1770-1772 (mapa de Cassini)^[1].

Segon Dauzat, Fontés ven del latin fons, « font », amb lo sufixe tardiu -ensis^[2]; segon Hamlin, Fontés ven del latin fontem, « font », amb lo sufixe -ensem^[1].

Istòria

L'airal de Fontés es estat ocupat dempuèi almens l'epòca romana coma o an demostrat de recercas arqueologicas qu'an descobèrt l'emplaçament d'una garnison romana sul puèg de Ceresson a l'èst del vilatge.

Mai tard, durant l'Edat Mejana, lo vilatge venguèt una plaça fortificada. La localitat foguèt gaireben al centre de la guèrra contra los catars que demoravan sonque a 6 km, dins la comuna de Cabrièiras.

Administracion

Lista dels cònsols successius
Periòde		Identitat	Etiqueta	Qualitat
1995	2026	Olivier Brun	sense	agent immobiliari
1958	1995	André Espitalier
1947	1958	Marc Ferret
1928	1947	Aristide Saudadier
1925	1928	Edmond Aliquot
1922	1925	Edmond Montagnol
Totas las donadas non son pas encara conegudas.

Demografia

modificar « persona »
v · d · m

Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 961, totala: 983

977

947

936

-

1 025

-

-

965

-

809

802

726

750

797

788

875

903

920
942

2009

2010

938
962

955
981

Fonts

Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE

Evolucion de la populacion 1962-2008

En 2018 la populacion èra de 1039 abitants e la densitat èra de 58,7 ab/km².

Luòcs e monuments

La glèisa de Sant Ipolit, qu'es del sègle XIV es d'estil gotic^[3]. Lo bastiment foguèt inscrich al títol dels Monuments istorics de l'estat francés en 1925^[4]. Una de las particularitats de la glèisa es son cloquièr traucat a la basa per una obertura qu'es una de las quatre pòrtas que donon accès al castèl.

Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben

Comunas d'Erau

Ligams extèrnes

Nòtas e referéncias

1 2 Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 162
↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 294
↑ Voir La glèisa parroquiala de Sant Ipolit dins l'inventari general del patrimòni cultural de l'estat francés.
↑ .

Portal de Lengadòc

[frh-1] 1 2 Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 162

[2] Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 294

[Saint-Hippolythe-3] Voir La glèisa parroquiala de Sant Ipolit dins l'inventari general del patrimòni cultural de l'estat francés.

[4] .

[1]

[2]

[3]

[4]