Escolobre

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche
Flag of Occitania (with star).svg Vilatge d'Occitània Blason Languedoc.svg

Escolobre
Escouloubre

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Defautoc.png
Blason ville fr Escouloubre (Aude).svg
Geografia fisica
Occitania map (1).png
geolocalizacion
Coordenadas 42° 44′ 24″ N, 2° 07′ 30″ E
Superfícia 31,14 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
2 323 m
980 m
599 m
Geografia politica
País LengadòcArmas de Lengadòc
Estat Bandièra de França França
Region
76
d'Occitània, ancianament de Lengadòc-Rosselhon Lògo de Lengadòc-Rosselhon
Departament
11
Aude Lògo deu Departament d'Aude
Arrondiment
112
Limós
Canton
1103
de La Nauta Val d'Aude ancianament d'Atsat
Intercom
241100361
Comunautat de comunas dels Pirenèus audencs SIREN 200043776
Cònsol Jacques Petit
(2014-2020)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2013)
83 ab.
Evolucion de la populacion

84 ab.
Densitat 2,67 ab./km²
Autras informacions
Gentilici lez eskulu'brats [1]
Còde postal 11140
Còde INSEE 11127

Escolobre (Escouloubre en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region d'Occitània, ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Geografia[modificar | modificar la font]

Perimètre del territòri[modificar | modificar la font]

Comunas confrontantas de Escolobre
Fontanes Aunat Beceda de Saut
Rosa,
Al Pug,
Carcanièra (totis d'Arièja)
Escolobre El Bosquet
Quergut
(Arièja)
Puigbalador
(Pirenèus Orientals)
Real
(Pirenèus Orientals) per un qüadripunt

Toponimia[modificar | modificar la font]

La prononciacion es [esku'lubre] [2] Escolobre es atestat en 718, Escolobre. Escolobre s'explicariá, segon Dauzat, per ès = [en las], e lo latin colubra, « colòbra, sèrp »; seriá doncas un lòc trevat per las colòbras [3]. Mès la contraccion ès al sègle VIII e en protooccitan, aquò pausa problèma. Escolobre poiriá tanben s'explicar per un mot gallés briga [4], « fortalesa », a l'origina « tuca, mont » [5], religat per -ó- a un radical cal, « pèira » [6]. Véser Colòures e Colòbres, mès la primièra sillaba Es-, tanlèu lo sègle VIII, s'explica mal.

  • Soumayrac, vilatge disparegut al nòrd d'Escolobre, près de la RD 84 [7]. Las fòrmas ancianas son Locus de Saumayraco, al sègle XIII, Somairac, en 1371-1589, Connairac en Sault, en 1389, Saumairac, en 1407-1587, Le masage de Somérac, en 1587, Saumayrac, en 1330-1639 [8]. Lo nom fa pensar à un nom gallés d'òme, Solimārios, conegut e atestat (jos la fòrma latinizada Solimarius), ambe'l sufixe gallés -ācon : lo nom seriá *Solimāriācon, « la propietat de Solimārios ». L'evolucion normala seriá en teoria *Solimāriācon > *Solmariago > *Solmairag(o) (anteposicion de iòd) > Solmairac. Mès i a una dificultat : quitament abans l'accent tonic, los parlars meridionals del lengadocian vocalizan pas -l davant -m. Pr'aquò, una dissimilacion entre l e r, doás consonantas que se semblan en occitan (*SoLmaiRac) poiriá facilitar la vocalizacion de l, un fenomèn qu'obesís pas a de règlas tròp estrictas en lengadocian [9]; l'evolucion seriá doncas : *Solmairac > *Soumairac. Mès, las fòrmas ancianas son mai que mai en Sau-, çò que cal explicar. La dissimilacion entre o e w es banala, mai que mai aprèp lo passatge de o pretonic a [u] : *Soumairac pòt passar a Saumairac. Per la fòrma actuala sus la mapa, Soumayrac [sumaj'rak], i a doás explicacions : 1. la fòrma Soumairac > Somairac s'es mantenguda en polimorfisme ambe Saumairac; 2. Saum- es legit en francés coma se foguèsse [som-] e se i a influéncia del francés, lo passatge a [sum-] es obligatòri. Sembla que la primièra solucion siá la pus probabla.

Istòria[modificar | modificar la font]

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista dels cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
1995 2020 Jacques Petit    
  1995      
Totas las donadas son pas encara conegudas.
  • Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton d'Atsat; es ara del canton de la Val Nauta d'Aude (Quilhan).

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 83, totala: 84
Picto infobox character.png

1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
725 712 751 707 749 809 814 853 851

1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
806 773 793 798 759 626 710 680 665

1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
585 600 508 450 384 351 330 273 220

1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
181
137
85
86
114
90
101
99
96
96
2009 2010
94
94
95
95
{{{2 014}}}
{{{2 014tot}}}
Fonts
Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]

Véser tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. Fritz Krüger, Sprachgeographische Untersuchungen in Languedoc und Rousillon, http://archive.org/stream/revuededialectol03sociuoft#page/n154/mode/1up p. 147
  2. Fritz Krüger, Sprachgeographische Untersuchungen in Languedoc und Rousillon, http://archive.org/stream/revuededialectol03sociuoft#page/n154/mode/1up p. 147
  3. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 270
  4. Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 96
  5. Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2na edicion, 2008, p. 86
  6. Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 96
  7. https://www.geoportail.gouv.fr/carte cercar Soumayrac, 11140 Escouloubre
  8. Abbé Sabarthès, Dictionnaire topographique du département de l'Aude, 1912, p. 438, legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k110095d/f530.item.texteImage
  9. Loïs Alibèrt, Gramatica occitana, segonda edicion, Centre d'Estudis Occitans, Montpelhièr, 1976, p. 33