Calhau

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca
Flag of Occitania (with star).svg Vilatge d'Occitània Blason Languedoc.svg

Calhau
Cailhau

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Cailhau.jpg
Vista del vilatge
Defautoc.png
Geografia fisica
Occitania map (1).png
geolocalizacion
Coordenadas 43° 08′ 52″ N, 2° 08′ 14″ E
Superfícia 9,76 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
346 m
260 m
195 m
Geografia politica
País LengadòcArmas de Lengadòc
Parçan Rasés
Estat Bandièra de França França
Region
76
d'Occitània, ancianament de Lengadòc-Rosselhon Lògo de Lengadòc-Rosselhon
Departament
11
Aude Lògo deu Departament d'Aude
Arrondiment
112
Arrondiment de Limós
Canton
1101
de La Piège-au-Razès (nom francés), ancianament d'Alanha
Intercom
241100627
CC del Limosenc SIREN 200043487, del Rasés-Malapèira abans 2014
Cònsol Gérard Afflatet
(2014-2020)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2013)
265 ab.
Evolucion de la populacion

274 ab.
Densitat 27,15 ab./km²
Autras informacions
Gentilici (en francés)
Còde postal 11240
Còde INSEE 11058

Calhau ( Cailhau en francés) es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region d'Occitània, ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Geografia[modificar | modificar la font]

Perimètre del territòri[modificar | modificar la font]

Comunas confrontantas de Calhau
Ferran Calhavèl Montreal
Gramasia Calhau Brugairòlas
Bèlvéser Campbiure

Toponimia[modificar | modificar la font]

Las fòrmas ancianas son Callavum, en 782, Calau, en 870 [1]. La primièra mencion, a l'epòca es una latinizacion, la segonda es dejà en occitan, mès l'escriba sabiá pas escriure l palatal (lh) e cal doncas interpretar *Calhau.

Loís Alibèrt, dins son diccionari, donava al nom comun calhau una etimologia caclavo [2], que foneticament conven perfèctament, mès que poiriá justament èsser pas qu'una reconstruccion (generalament, es *caliavo qu'es citat). Per tornar al toponime, Dauzat l'explica per un pre-indoeuropèu *kal-, « pèira », e sufixe gallés -avum [3]. Lo nom, per sa finala, a totas las aparéncias del gallés, mès Delamarre explica pas pel celtic ni lo nom comun ni lo toponime dins sos obratges [4],[5]. Dona çaquelà un adjectiu caletu-, « dur » e un nom callio- « esclòp » que poiriá far pensar a una basa pel nom comun calhau [6].

Se lo nom del vilatge es en rapòrt ambe'l nom comun, coma aqueste a contunhat a viure en latin tardiu e en occitan, lo nom del vilatge pòt èsser posterior a l'Antiquitat, d'una part, venir pas qu'indirèctament del gallés, d'autra part. Es en substància l'argumentation de Bénédicte Boyrie-Fénié a prepaus de Baishac e Calhau; los dos Calhaus s'explicarián per un terrenh peirós, rocassut [7], çò qu'es pas incompatible ambe la situacion del Calhau audenc, sus un puèg, e benlèu ambe la del Calhau bordalés, sus un travèrs; mès pel vilatge audenc, demòra gaire de temps entre l'Antiquitat e 782 per fondar un vilatge novèl, compte tengut del fait que los sègles V, VI e VII an conegut mai de destruccions e d'abandons o despòblaments que de creacions.

Çaquelà, lo toponime Calhau a benlèu una origina completament diferenta de la del nom comun e venir per exemple del nom gallés d'òme Callios, citat per Delamarre, ambe'l sufixe -āvo / -avo [8]. Lo nom de persona Callios es benlèu en relacion ambe'l nom de l'esclòp [9]. Lo nom latin Callius, utilizat sovent per explicar los noms dels tipes Calhac, Chalhac, Calhan [10], es naturalament pas tant evident se lo sufixe es gallés. Mès en conclusion, la multiplicitat de las possibilitats desconselha de se prononciar ambe certitud.

Istòria[modificar | modificar la font]

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista dels cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
2007 2020 Gérard Afflatet    
1993 2007 Pierre Caratge    
1959 1993 Jean Daunis    
  1959      
Totas las donadas son pas encara conegudas.
  • Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton d'Alanha; es ara del canton de La Piège-au-Razès (en francés), que se disiá de Bram abans lo 1èr de genièr 2016.

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 265, totala: 274
Picto infobox character.png

1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
454 454 487 482 520 503 504 514 315

1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
511 446 463 417 383 428 472 414 369

1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
393 434 375 344 351 346 316 335 289

1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
265
282
261
251
219
231
239
248
250
259
2009 2010
253
262
255
264
{{{2 014}}}
{{{2 014tot}}}
Fonts
Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]

Véser tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 130
  2. Louis Alibert, Dictionnaire Occitan-Français d'après les parlers languedociens, Institut d'Études Occitanes, Toulouse, 1966, p. 195
  3. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 130
  4. Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2na edicion, 2008
  5. Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012
  6. Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2na edicion, 2008, p. 97
  7. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Gironde, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2008, p. 70
  8. Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 290, per lo nom, p. 20 pel sufixe
  9. Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2na edicion, 2008, p. 98, a caliaco-
  10. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 130