Calonjas

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Sauter à la navigation Sauter à la recherche
Flag of Occitania (with star).svg Vilatge d'Occitània Blason Languedoc.svg

Calonjas
Calonges

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Defautoc.png
Geografia fisica
Superfícia 15,99 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
94 m
39 m
26 m
Geografia politica
País Gasconha Armas de Gasconha
Parçan Agenés
Estat Bandièra de França França
Region
75
Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània
Departament
47
Òut e Garona Armas deu Departament d'Òut e Garona
Arrondiment
472
Marmanda
Canton
4720
Les Forêts de Gascogne (en francés), ancianament dau Mas d'Agenés
Intercom
244700522
Comunautat d'aglomeracion Vath de Garòna Aglomeracion 244 700 522
Cònsol François Néraud
(2014-2020)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2013)
601 ab.
Evolucion de la populacion

ab.
Densitat 37,59 ab./km²
Autras informacions
Gentilici (en francés)
Còde postal 47430
Còde INSEE 47046

Calònjas o Calonjas [1] (oficialament en francés Calonges) es una comuna occitana de Gasconha, situada dens lo departament d'Òut e Garona e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia[modificar | modificar la font]

Perimètre deu territòri[modificar | modificar la font]

Comunas confrontantas de Calònjas
Lo Mas d'Agenés L'Agruèra
Senta Gema e Martalhac Calònjas Vilaton
Lairitz e Montcassin Rasimet

Toponimia[modificar | modificar la font]

Las fòrmas ancianas son totas en latin : Calongis (decime Sancti Vincentii de ~), au sègle XIII, Calongis (castrum de ~), en 1216, Calongis, en 1271, Calongiis (de ~), en 1293. La prononciacion locala es [ka'lɔnjəs] (en prononciacion francesa, seré ka'lounyes); curiosament, Bénédicte Boyrie-Fénié escriu [kalɔn'jəs], una prononciacion impossibla. [2]. A una certana distància de de la comuna, la prononciacion es [ka'lunjəs] [3] (demb la medisha error grafica d'accentuacion). Dauzat explica lo nom per un nom latin d'òme Callonius e lo sufixe -ica [4], solucion retenguda per B. Boyrie-Fénié. Negre, cité par B. Boyrie-Fénié, avèva una auta explicacion : lo mot colonica, en latin tardiu, « bòrda autrejada a un colonus», çò qu'auré demandat una dissimilacion de mau explicar [5]. Mès -ll- intervocalica auré donat -r- e lo nom seré estat *Caronjas dans l'ipotèsi de Dauzat e de Boyrie-Fénié (lo vilatge es a la periferia deu gascon, mès en quita riba dreta, la toponimia anciana es impecablament gascona e se pòt pas imaginar en riba esquèrra una influéncia lengadociana anciana e pus hòrta). Se cau donc virar cap au nom gallés de riu Calona o Calonia [6], demb un sufixe -ica, se lo nom es pas Calonia (las fòrmas ancianas en -ng- hèsen supausar pr'aquò que lo nom deu lòc es pas *Calonhas/Calònhas. Lo riu es adara sus la mapa ruisseau de Tareyre, deu nom d'un lòc situat près de sa hont, entre Veirias e Montcassin, mès èra benlèu Calona o Calonia. L'auta solucion seré d'acceptar l'explicacion d'Ernèst Negre, en supausant necessàriament una dissimilacion doriva. La diferéncia de prononciacion entre los lòcs près de la comuna e los lòcs pus lonhs se pòt explicar per la tendéncia normala daus abitants daus darrèrs, qu'entenen pas sovent un nom, a interpretar en -on los noms que coneishen devath una fòrma francesa en [-ɔn]. Mès aquò ditz pas çò qu'èra la fòrma d'origina. Normalament, las innovacions començan dens los lòcs concernits e se pòt que lo nom èra *Calonjas, pui qu'estot modificat en Calònjas : véser lo cas de (Senta) Pomponha, demb un etime segur, lo latin Pomponia, que vengot localament Pompunha. La question demòra ubèrta. La preséncia de -s finala, banala en Gasconha dau nòrd-èst, se pòt explicar per un gentilici shens sufixe, *los Calonjas/Calònjas, qu'auré transmés son plurau au nom dau vilatge.

Istòria[modificar | modificar la font]

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista deus cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
octobre 2010 2020 François Néraud   retirat
març de 2001 2010 Jean-Claude Sorbes   pre-retirat de la SEITA
junh de 1995 2001 Gilbert Barthou    
  1995      
Totas las donadas son pas encara conegudas.
  • Avant la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra dau canton dau Mas d'Agenés; es adara deu canton des Forêts de Gascogne (en francés), donc de las Seuvas/Ahorèsts /daus Bòscs de Gasconha.

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 601, totala:
Picto infobox character.png

1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
854 700 801 782 972 1 011 1 000 959 933

1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
958 975 961 885 890 883 853 775 781

1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
753 740 710 613 584 592 625 607 639

1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
632
569
503
484
483
521
532
553
573
588
2009 2010
581
596
589
604
{{{2 014}}}
{{{2 014tot}}}
Fonts
Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas demb la comuna[modificar | modificar la font]

Véser tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. ([kalu’nyes] fòra la comuna, [kalon’jyes] dens la comuna, segon http://www.ieo-oc.org/IMG/pdf/Actes_2007-3-Comment_faire_une_recherche_toponymique.pdf p. 35
  2. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 75
  3. http://www.ieo-oc.org/IMG/pdf/Actes_2007-3-Comment_faire_une_recherche_toponymique.pdf p. 35
  4. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 133
  5. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 75
  6. Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 97