Lo Luc e Armau

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca
Flag of Occitania (with star).svg Vilatge d'Occitània Blason Languedoc.svg

Lo Luc e Armau
Luc-Armau

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Mairie de Luc-Armau.JPG
La maison comuna.
Geografia fisica
Occitania map (1).png
geolocalizacion
Coordenadas 43° 25′ 20″ N, 0° 03′ 56″ O
Superfícia 5,85 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
324 m
290 m
218 m
Geografia politica
País Bearn Armas de Bearn
Parçan Vic Vilh
Estat Bandièra de França França
Region
75
Navèra Aquitània
Departament
64
Pirenèus Atlantics Armas deu Departament deus Pirenèus Atlantics
Arrondiment
643
Pau
Canton
6418
Tèrras deus Luis e Tuquets deu Vic Vilh (Lenveja abans 2015)
Intercom
246401632
CC deu Nòrd-Èst Bearn (2017 ---->)
Cònsol Isabelle Montauban
(2020-2026)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2019)
110 ab.
Evolucion de la populacion

110 ab.
Densitat 20,51 ab./km²
Autras informacions
Gentilici (en francés)
Còde postal 64350
Còde INSEE 64356

Lo Luc e Armau[1] (Luc-Armau en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia[modificar | modificar la font]

Comunas a l'entorn.

Toponimia[modificar | modificar la font]

Armau[modificar | modificar la font]

La prononciacion qu'ei [ar'maw]. Las fòrmas ancianas que son Armau en 1385, Hermau au sègle XIV, Armau (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Luc-Armau despuish qu'apleguèn los dus vilatges [2].

Segon Dauzat e Negre, aqueth citat per Miquèu Grosclaude, per Armeau (Yonne), lo nom que vien de eremus e qu'a lo sens de « desèrt », dab lo sufixe -ellum [3].

Segon Miquèu Grosclaude, la fòrma deu sègle XIVau qu'ei clara, lo nom que vien de èrm « desèrt », deu latin eremum; au recensament de 1385, la comunautat non comptava qu'un fòc ! Lo sufixe qu'ei -alem, de valor adjectivau e qualitativa, com aus Ermals, comuna de Losera e lo sens qu'ei de « lòc desertic » [2].

Luc[modificar | modificar la font]

La prononciacion qu'ei [lu 'lyk]. Las fòrmas ancianas que son Ezluc (atribucion mausegura, dens lo Cartulari de Lescar au sègle XI, citat per Marca), Lo Luc en 1385, au sègle XIV, Lucq (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Luc-Armau despuish qu'apleguèn los dus vilatges [4].

Segon Dauzat, lo nom que vien deu latin lucus « bòsc sacrat » [5].

Segon Miquèu Grosclaude, lo toponime qu'ei hèra frequent. Lo latin lucum qu'avè lo sens de « lo bòsc sacrat », puish que prengó lo simple sens de « lo bòsc, l'ahorèst » [4].

Istòria[modificar | modificar la font]

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista deus cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
març de 2008 2026 Isabelle Montauban    
junh de 1995 2008 Jean Dexperts PS  
març de 1983 1995 Jean Claude Marcou-Soulé PCF  
  1983      
Totas las donadas son pas encara conegudas.

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 120, totala: 120
Picto infobox character.png


1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008




Cercar
Cercar
106
106
107
110
2009 2010
110
111
112
113
Fonts
Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas dab la comuna[modificar | modificar la font]

Véder tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. Toponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org
  2. 2,0 et 2,1 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 152-153
  3. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 27
  4. 4,0 et 4,1 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 169-170
  5. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 416