La Pèrcha

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
(Redirigit dempuèi Laperche)
Sauter à la navigation Sauter à la recherche
Flag of Occitania (with star).svg Vilatge d'Occitània Blason Languedoc.svg

La Pèrcha
Laperche

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Defautoc.png
Defautoc.png
Geografia fisica
Occitania map (1).png
geolocalizacion
Coordenadas 44° 32′ 24″ N, 0° 24′ 54″ E
Superfícia 8,42 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
141 m
140 m
62 m
Geografia politica
País Guiana Armas de Guiana
Parçan Agenés
Estat Bandièra de França França
Region
75
Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània
Departament
47
Òut e Garona Armas deu Departament d'Òut e Garona
Arrondiment
472
Marmanda
Canton
4717
La Val de Dròt, ancianament de Lausun
Intercom
244700464
du Pays de Lauzun
Cònsol Jacques Guillot
(2014-2020)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2013)
137 ab.
Evolucion de la populacion

ab.
Densitat 16,27 ab./km²
Autras informacions
Còde postal 47800
Còde INSEE 47136

La Pèrcha [la'pɛr(t)sɔ] [1] es una comuna occitana, situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia[modificar | modificar la font]

L'ostal de comuna es a Moiracs.

Perimètre del territòri[modificar | modificar la font]

Comunas confrontantas de La Pèrcha
Armilhac La Vèrnha
La Pèrcha Tombabuèu
Sent Bertomiu d'Agenés Tortrés

Toponimia[modificar | modificar la font]

  • La Pèrcha. Las fòrmas ancianas son ecclesia de Pertica, en latin, cap a 1300, Perchia, en occitan, al sègle XIII, castel de Perghia, en 1283, p. de Pertica, en 1520 [2]. Dauzat i vei lo latin pertica, al sens de « pèrga, lata », de « rebrot » o de mesura agrària [3], explicacion que convenç pas Bénédicte Boyrie-Fénié, que sièc Pierre-Henri Billy, que prepausa lo sens de « talhadís, talhada ». La dificultat es fonetica : lo resultat de pertica en lengadocian es pèrga e fuguèsse una fòrma nòrd-occitana, seriá pèrja [notem que los parlars brageiragués, se gardan ca intacte, camjan ga en ja; mas ont es l'isoglòssa ?]; se tròba que la prononciacion correspond a pèrcha [la'pɛr(t)sɔ] [4].
  • Moiracs, omonime de Moiracs, près d'Agen, es atestat priorissa de Moiraco en 1326 (preséncia d'un priorat, pas coneissut fòra d'aquela mencion) [5]. L'origina deu èsser la meteissa que pel vilatge de delà Garona : segon Bénédicte Boyrie-Fénié, Mauriacos (fundos), a l'acusatiu plural > *Mauriac(o)s > *Mòuriacs (assordiment de au- atòn en [ɔw]) > *Moriacs > Moiracs, prononciat [muj'rats] [6] (çò qu'es la sola diferéncia, perqué nòstre Moiracs se pronóncia probablament [muj'ras], segon l'usatge de Durengues qu'escriu Moiras). Doás observacions son a far : lo passatge de Mauriacs a Moriacs es pas regular ni necessari (dins lo cas de Mauriac (Auvèrnhe), aquò's diferent, perqué tot au- pretonic passa a [u] en auvernhàs : [mu'rja]) e justament una tendéncia a l'anteposicion pus aboriva de iòd auriá poscut accelerar la pèrda del diftongue : *Mòuriacs > *Mòuiracs > *Mòiracs > Moiracs; segondament, la conservacion de -s finala dins *Mauriac(o)s es pas çò pus probable; i a una autra solucion, que dona de resultats importants en Gironda : dins lo cas de gentilicis sense sufixe, encara utilizats dins lo departament (Fumèl, los fumèls), los abitants de *Moirac son los *moiracs, puèi al cap d'un moment, lo nom del vilatge o de la parròquia es confondut emb lo gentilici, coma per exemple a Leujacs.


Istòria[modificar | modificar la font]

La comuna es formada de doás parròquias d'Ancian Regime, Sent Blasi de Moiracs e Sent Gervasi de La Pèrcha. Dins lo temps que los de La Pèrcha devián tornar bastir lor glèisa, anavan als oficis a Moiracs (que Durengues escriu Moiras), sus òrdre de Claude Joli, avesque e comte d'Agen [7] (1663-1678)

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista deus cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
junh 1995 2020 Jacques Guillot    
  1995      
Totas las donadas son pas encara conegudas.
  • De 1793 a 1801, la comuna èra del canton de Sent Bertomiu d'Agenés [8]. Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Lausun; es adara del canton de Le Val du Dropt (en francés), donc de la Val de Dròt.

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 137, totala:
Picto infobox character.png
1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
164 324 440 419 385 454 461 410 475
1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
467 449 412 402 406 390 374 334 313
1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
302 294 291 230 281 242 243 228 223
1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
196
158
143
150
125
125
122
130
131
137
2009 2010
132
138
133
139
{{{2 014}}}
{{{2 014tot}}}
Fonts
Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


  • Lo pauc de populacion de 1793 fai supausar que La Pèrcha e Moiracs podián èsser de las comunas diferentas. En 1793, lo nom de la comuna es Laperche, en 1801, es La Perche et Moiras; es un indici, mès lo site Cassini dona ren sus una eventuala fusion de las doás entitats e sus la populacion de Moiracs en 1793 [9].

Luècs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas emb la comuna[modificar | modificar la font]

Veire tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]

  1. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 149-150
  2. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 149
  3. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 525
  4. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 149-150
  5. https://archive.org/stream/pouillhistoriq00dure#page/448/mode/2up
  6. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 174
  7. https://archive.org/stream/pouillhistoriq00dure#page/496/mode/2up
  8. http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=26442
  9. http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=26442