Sent Arroman (Nauts Pirenèus)

Aqueste article qu'ei redigit en òc gascon.
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
(Redirigit dempuèi Sent Arroman (Hauts Pirenèus))

Pagina d'ajuda sus l'omonimia Pels articles omonims, vejatz Sent Arroman.
Flag of Occitania (with star).svg Vilatge d'Occitània Blason Languedoc.svg

Sent Arroman
Saint-Arroman

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Saint-Arroman (Hautes-Pyrénées) 1.jpg
Sent Arroman
Blason ville fr Saint-Arroman (65).svg
Armas
Geografia fisica
Occitania map (1).png
geolocalizacion
Coordenadas 43° 02′ 44″ N, 0° 24′ 07″ E
Superfícia 4,25 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
809 m
560 m
526 m
Geografia politica
País Gasconha Armas de Gasconha Comenge Armas de Comenge
Parçan Nestés
Estat Bandièra de França França
Region
76
Occitània Blason région fr Occitanie.svg
Departament
65
Hauts Pirenèus Armas deu Departament deus Hauts Pirenèus
Arrondiment
652
Banhèras de Bigòrra
Canton
6505
Nestés, Aura e Loron (La Barta de Nestés abans 2015)
Intercom
246500508
CC deth Plan de Lanamesa
Cònsol Valérie Duplan
(2020-2026)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2018)
90 ab.
Evolucion de la populacion

92 ab.
Densitat 22,82 ab./km²
Autras informacions
Còde postal 65250
Còde INSEE 65385

Sent Arroman o meilèu Sent Arroma[1] (Saint-Arroman en francés) qu'ei ua comuna d'Occitània, en Gasconha e Comenge, situada en departament deths Hauts Pirenèus dera region d'Occitània, ancianament de Miègjorn-Pirenèus.

Geografia[modificar | modificar la font]

Aute vilatge o quartièr : Gajan.

Comunas a l'entorn.

Toponimia[modificar | modificar la font]

Era prononciacion qu'ei [sénnt a'rroumo] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : de Sancto Romano, en latin, en 1387, Saint-Arroman en Nestes en 1757, St Arroman de Nestes (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII)[1].

Segon Dauzat e Rostaing, Negre, Sent Arroma qu'ei un nom de sent, Romanus, dab protèsi de a- : Arroman[2],[1].

Segon Miquèu Grosclaude, eths Acta Sanctorum que contiénen 27 sents Romanus. Eth mei coneishut qu'ei Sent Roman d'Antiòquia, diague de Cesarèa, mes que i a autes Romanus coneishuts, un avesque de Roan cap a 639, un monge de Jurà cap a 435, un companh de Sent Laurenç martirizat en 258 dab eth[1].

Istòria[modificar | modificar la font]

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista deths cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
2014 2026 Valérie Duplan    
març de 2008 2014 Serge Sastre    
març de 2001 2008 Henri Richon    
abans 1988 2001 Jean Morère    
Totas las donadas son pas encara conegudas.

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 97, totala: 102
Picto infobox character.png

1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
401 423 406

1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
- - - - 300 - - - -

1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
- - 176 - - - - - -

1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
123
114
108
93
107
105
99
99
101
105
2009 2010
102
106
103
107
Fonts
Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


  • En 2018 era populacion qu'èra de 90 abitants e era densitat qu'èra de 21,18 ab/km².

Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas dab era comuna[modificar | modificar la font]

Véder tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. 1,0 1,1 1,2 et 1,3 Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 https://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=1203&titre=saint-arroman
  2. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 627