Liac

Liac; Liac
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
	Vista de Liac.
	Armas
	Armas
	Geografia fisica
Coordenadas	43° 24′ 56″ N, 0° 05′ 59″ E
Superfícia	4,17 km²
Altituds; · Maximala; · Mejana; · Minimala	; 211 m; 203 m; 199 m
	Geografia politica;
País	Gasconha;
Parçan	Bigòrra ;
Estat	França;
Region; 76	Occitània ;
Departament; 65	Hauts Pirenèus ;
Arrondiment; 653	Tarba;
Canton; 6518	Vath d'Ador-Arrostanh-Madiranés (Rabastens de Bigòrra avant 2015);
Intercom; 246500599	CC d'Ador Madiran;
Cònsol	Michel Menoni ; (2020-2026)
	Geografia umana
Populacion; Populacion totala; (2018)	197 ab. Evolucion de la populacion; 197 ab.
Densitat	48,2 ab./km²
	Autras informacions
Escais	Los antònis
Còde postal	65140
Còde INSEE	65273

Vilatge d'Occitània

Liac (Liac en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra situada dens lo departament deus Hauts Pirenèus e la region d'Occitània, ancianament de Mieidia-Pirenèus.

Geografia

Toponimia

La prononciacion qu'ei [lyak] (grafia fonetica deus autors). Las fòrmas ancianas que son : Arnardus de Linaco, en latin, en 1022 (Marca), Ar. de Lignas, Arnalt de Lignag, au sègle XII, de Linhaco, en latin, en 1313 e 1379, De Lihaco, en latin, en 1342, Linhac en 1429, Liac (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIII)^[1].
Segon Dauzat, R. Aymard, Liac que vien probablament deu nom latin d'òme Linus, dab lo sufixe -acum^[2]^,^[1].
Segon Negre, Liac que vien deu nom latin d'òme Licinius + -acum^[1].
Segon Miquèu Grosclaude, Liac que vien deu nom latin d'òme Linus (o Linius, pr'amor de fòrmas ancianas en -nh- o -gn-), dab lo sufixe -acum. Liac qu'èra ua proprietat antica qui avèva per mèste Linus o Linius^[1].
Segon Xavier Ravier, que i agó sovent en Bigòrra supression de -n- intervocalica quitament quand èra palatalizada (-nh-); l'etime que seré Liniacu (derivat sufixat de Linius). Que demorè ua traça de nasalitat qui permetó dens quauques cas, mes pas ací, lo restabliment de la nasala dentala^[3].

Istòria

Aquesta seccion es voida, pas pro detalhada o incompleta. Vòstra ajuda es benvenguda !

Administracion

Lista deus cònsols successius
Periòde		Identitat
març de 2008	(2026)	Michel Menoni
març de 2001	2008	Geneviève Gerde
junh de 1995	2001	Jacques Bertrand
	1995
Totas las donadas non son pas encara conegudas.

Demografia

modificar « persona »
v · d · m

Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 201, totala: 202

319

-

-

295

-

-

206

-

178

198

172

157

175

169

172

174

181
186

2009

2010

189
194

196
201

Fonts

Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE

Evolucion de la populacion 1962-2008

En 2018 la populacion qu'èra de 197 abitants e la densitat qu'èra de 47,24 ab/km².

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben

Comunas deths Hauts Pirenèus

Ligams extèrnes

Nòtas

1 2 3 4 Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 https://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=1099&titre=liac
↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 400
↑ Xavier Ravier, Le traitement de -n- palatal intervocalic dans certains toponymes de la Basse Bigorre, in Revue Internationale d'Onomastique, n° 17-1, 1965, p. 42-43, léger en linha https://www.persee.fr/doc/rio_0048-8151_1965_num_17_1_1877

Portau de Gasconha

[glb-1] 1 2 3 4 Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 https://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=1099&titre=liac

[2] Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 400

[3] Xavier Ravier, Le traitement de -n- palatal intervocalic dans certains toponymes de la Basse Bigorre, in Revue Internationale d'Onomastique, n° 17-1, 1965, p. 42-43, léger en linha https://www.persee.fr/doc/rio_0048-8151_1965_num_17_1_1877

[1]

[2]

[3]