Marmanhac

Marmanhac; Marmanhac
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
	Lo castèl de Sedaiges, Marmanhac.
	Armas
	Armas
	Geografia fisica
Coordenadas	45° 00′ 16″ N, 2° 28′ 59″ E
Superfícia	24,24 km²
Altituds; · Maximala; · Mejana; · Minimala	; 971 m; 660 m; 627 m
	Geografia politica;
País	Auvèrnhe;
Estat	França;
Region; 84	Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe ;
Departament; 15	Cantal ;
Arrondiment; 151	Orlhac;
Canton; 1525	de Naucèla, ancianament de Orlhac-4 ;
Intercom; 241500230	Comunautat d'Aglomeracion de la Conca d'Orlhac 241500230;
Cònsol	Roger Mauré ; (2014-2020)
	Geografia umana
Populacion; Populacion totala; (2018)	729 ab. Evolucion de la populacion; 760 ab.
Densitat	29 ab./km²
	Autras informacions
Còde postal	15250
Còde INSEE	15118

Vilatge d'Occitània

Marmanhac es una comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.

Segon Joan Francés Blanc, la comuna es partejat entre parlars lengadocians e auvernhats^[1].

Geografia

Comunas vesinas

Marmanhac

La Ròca Vielha (2,6 km)

Girgols (3,9 km)

Sant Simon (4,6 km)

Jussac (5,2 km)

Tornamira (5,5 km)

Velzic (5,6 km)

Relhac (5,9 km)

Perimètre del territòri

Comunas confrontantas de **Marmanhac**
Sant Sarnin	Girgols	La Ròca Vièlha
		Velzic
Jussac	Sant Simon

Toponimia

Las fòrmas ancianas son Marmanhiacum, latinizacion de 1435, Marrnanhacum, latinizacion de 1494, Mamanhac, en 1552, Marmanias, en 1613, Marmagnac, en 1627, Marminhat, Marmaignhat, en 1628, Marmaniac, en 1659, Marmaniat, en 1677, Marmagnhac, en 1771 ^[2]. Marmanhac vendriá d'un nom latin d'òme Marminius amb lo sufixe -acum ^[3], latinizacion del sufixe gallés -āco(n). Marmanhac èra donc probablament una anciana granda proprietat antica qu'aviá per mèstre Marminius. Cf. Marminhac. Coma pertot entre l'Agenés e l'Auvèrnhe, la finala -ac s'afebliguèt en -at, mas aquò apareis sonque al sègle XVII, perqué los escribas avián consciéncia qu'aquel -at representavan una realizacion d'un -ac pus etimologic. La grafia consèrva -ac.