Alapèira e Bredòm

Alapèira e Bredòm; Albepierre-Bredons
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
	Vista generala d'Alapèira.
	Armas
	Armas
	Geografia fisica
Coordenadas	45° 04′ 41″ N, 2° 49′ 58″ E
Superfícia	34,42 km²
Altituds; · Maximala; · Mejana; · Minimala	; 1 855 m; 1 060 m; 872 m
	Geografia politica;
País	Auvèrnhe;
Parçan	Modèl:Monts de Cantal;
Estat	França;
Region; 84	Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe;
Departament; 15	Cantal ;
Arrondiment; 153	Sant Flor;
Canton; 1512	Murat;
Intercom; 241501063	Hautes Terres Communauté, donc benlèu Tèrras Naltas / Nautas Comunautat 200066637;
Cònsol	Alain Vantalon ; (2014-2020)
	Geografia umana
Populacion; Populacion totala; (2018)	243 ab. Evolucion de la populacion; 250 ab.
Densitat	6,62 ab./km²
	Autras informacions
Còde postal	15300
Còde INSEE	15025

Vilatge d'Occitània

Alapèira e Bredòm o Albapèira e Bredon ^[1] (Albepierre-Bredons en francés) es 'na comuna auvernhassa situada dins lo Cantal e lo Pargue Natural Regional daus Volcans d'Auvèrnhe; administrativament, se tròba dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.

Geografia

Aquesta seccion es voida, pas pro detalhada o incompleta. Vòstra ajuda es benvenguda !

Comunas vesinas

Alapèira e Bredòm

Murat
(1,2 km)

La Chapèla d'Alanhon (2,1 km)

La Vaissanet
(2,5 km)

Chastèl
(2,9 km)

Virargues
(4,0 km)

La Vaisseira
(5,3 km)

Ussel
(5,5 km)

Chavanhac
(5,8 km)

Perimètre del territòri

Comunas confrontantas de **Alapèira e Bredòm**
La Vaissèira	Murat	La Chapèla d'Alanhon
		La Vaissanet
Sant Jaume dels Blats fòrma convencionala	Bresòm	Paulhac

Toponimia

Las fòrmas ancianas son, per luòc:

Albapèira (fòrma convencionala). Lo nom es atestat en 1266, Albaspeira. Es un compausat occitan, alh femenin plural segon Jean-Pierre Chambon, que ven dels mots latins album, « blanc (mat) », petra, « pèira, ròc » ^[1]. La sola dificultat, qu'es tanben grafica, es un afar de nombre, singular o plural. Las fòrmas ancianas que cita lo Dictionnaire topographique du Cantal (1897) son pasmens quasi totas al singular, mai que mai a d'epòcas que l'articulacion de -s finala èra probabla : Alba Petra, en latin, a la fin del sègle XIII, Albapeyra, Albapayra, al sègle XV, Albapierre, en 1498, Albepeire, Albapeire, en 1527, Albaperre, al sègle XVI, Albepierre, en 1559, Albœpierre, en 1575, Albapieres, en 1597, Agapère, en 1612, Aguepeyre, en 1618, Alapierre, en 1633, Albapière, en 1654, Albepeyre, en 1664, Albe-Pierre, en 1668, Aubepeire, en 1682, Albe-Peyre, en 1684, Albepaire, en 1697, Aubepeyre, en 1703, Aubepeire, en 1704, Aube-Peyres, en 1708, Aubepeyre-des-Broz, en 1784 ^[2]. La prononciacion, notada a Alapèira e a Farjas, comuna de Virargues, es [ara'pɛjrə] (gentilici : [arapi'ru] a Alapèira, [arape'ru] a Farjas) ^[3], mai o mens confòrma a las atestacions de 1612, 1618, e de 1633. La grafia es doncas Alapèira. L'evolucion s'explica mal.
Bredon ^[1] o Bredòm. Las fòrmas ancianas son ecclesie loco Bredom... sancti Timothei que vocatur Bredom, en 1095 (consecracion de la glèisa), Bredonium, en 1095, Bredomium, en 1275, Bredonzium, en 1303, Bredom, en 1470, Bredonnium, en 1477, Bredan, en 1703, Bredam, en 1708, Bredom, 1790 ^[1]^,^[4]. Dauzat jutja lo nom « escur, mas probablament gallés » ^[5], Delamarre ne'n fai un britu-magos, « champ del jutjament ».^[6] Las fòrmas ancianas menon a una segonda sillaba en -òm o en -on, a un tipe -omagos o al sufixe -onem, o al sufixe untium, mas la finala en -m domina dins las fòrmas pus ancianas. Lo cas de Riòm de las Montanhas prononciat Riom fai pausar la question delh vocalisme de la segonda sillaba, mas las fòrmas ipercorrèctas Bredan e Bredam mena logicament a -ò. La prononciacion, notada a La Vaissanet e a Farjas, comuna de Virargues, es [bre'dɔn], mas [bre'du] a Alapèira ^[3]. La fòrma escrita es versemblablament Bredòm.

Istòria

Entre 1790 e 1794, Albapèira fusionèt amb Bredòm e la comuna s'apelava oficialament Bredons. En 1836, La Vaissèira venguèt comuna a partir delh territòri de Bredons. En 1954-1955, Bredons venguèt oficialament Albepierre-Bredons.^[7]

Administracion

Lista dels cònsols successius
Periòde		Identitat	Qualitat
2014	2020	Alain Vantalon	retirat
1995	2014	Yvon Alain
1989	1995	Jean-Louis Philippart	fisician
	1989
Totas las donadas non son pas encara conegudas.

A la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna, qu'èra del canton de Murat, i demorèt.

Demografia

modificar « persona »
v · d · m

Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 228, totala: 234

1 861

2 077

2 151

2 421

2 524

1 096

1 056

1 033

1 091

975

1 002

938

988

1 027

989

870

881

824

790

792

665

615

547

561

544

525

442

366

322

281

266

237

217

218
226

2009

2010

220
228

222
230

Fonts

Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE

Evolucion de la populacion 1962-2008

La baissa de populacion en 1836 s'explica per la creacion de la comuna de La Vaisseira
En 2018 la populacion èra de 243 abitants.

Luòcs e monuments

Cauna de Bredòm

Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben

Ligams extèrnes

Nòtas e referéncias

Nòtas

Referéncias

1 2 3 4 IEO Cantal, Communes Cantal.xls.pdf
↑ http://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496854pnwtr1
1 2 enquèsta Sivadon, abrial e junh 2018
↑ http://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496854ZvxCla
↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 112
↑ Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 89 e 332
↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=5683

Portal d'Auvèrnhe

[Quinze-1] 1 2 3 4 IEO Cantal, Communes Cantal.xls.pdf

[2] ttp://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496854pnwtr1

[JPS-3] 1 2 enquèsta Sivadon, abrial e junh 2018

[4] ttp://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496854ZvxCla

[5] Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 112

[6] Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 89 e 332

[7] ttp://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=5683

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]