Balanhans

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca

Balanhans
Balagnas

Église Saint-Laurent de Balagnas (Hautes-Pyrénées) 1.jpg
Era glèisa de Sent Laurenç de Balanhans.
Geografia fisica
Altituds
 · Mejana
 
431 m
Geografia politica
Region istorica Gasconha Armas de Gasconha
Parçan Bigòrra Armas de Bigòrra
Lavedan
Estat Bandièra de França França
Region
[[Modèl:Nmrfr|]]
Occitània Blason région fr Occitanie.svg
Departament
Error d'expression : l'operador < es pas reconegut
Hauts Pirenèus Armas deu Departament deus Hauts Pirenèus
Arrondiment Argelèrs de Gasòst
Canton Era Vath deths Gaves (Argelèrs de Gasòst avant 2015)
Intercom
{{CòdeEPCIError d'expression : l'operador < es pas reconegut|}}
CC deths Pirenèus Vaths deths Gaves
Cònsol ()
Geografia umana
Densitat km² ? ab./km²
Autras informacions
Còde postal 65400
Còde INSEE [1]
Divèrs anciana comuna, ara dens Laur e Balanhans


Balanhans (Balagnas en francés) qu'ei ua anciana comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, dens era arribèra de Sent Savin, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d'Occitània, ancianament de Mieidia-Pirenèus. Despuish 1846, qu'ei incorporada a Laur e Balanhans.

Geografia[modificar | modificar la font]

Eth ancian borg de Balanhans qu'ei ath sud de Laur, dens era arribèra deth Gave de Pau, dit locaument Gave de Lavedan, dens eth territòri dera arribèra de Sent Savin, près dera RD 921, anciana RN 21.

Toponimia[modificar | modificar la font]

Eras fòrmas ancianas que son Balaias, en 1036, cap a 1085, en 1105, etc, Balagnas, Balanhas au sègle XIIau, Arnaldus de Balanians en 1131-1134, Baleignans en 1168, Vitale de Balayes, cap a 1180, de Balanhanis, en 1379, Balanhaas, Balanhas, en 1429, Balagnas sus era mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIIIau. Era prononciacion qu'ei [bala'ɲas] [1].

Albèrt Dauzat qu'explica eth nom, shens certitud, per un nom latin d'òme inatestat, *Balanius, dab eth sufixe -anum [2]. Miquèu Grosclaude qu'accèpta la proposicion de Dauzat, modificada per Jacques Boisgontier, qui pensa a un sufixe d'apertenéncia au plurau, -anos (Balanianos agros, donc eths camps de Balanius). Miquèu Grosclaude que constata lo nom latin Balanius ei inatestat e que's pòt benlhèu derivar deth nom latin (atestat) Ballius [1].

Xavier Delamarre, meilèu que per un nom latin, qu'explica Balanhans per un nom celtic, *Balanios. Balanhans qu'èra donc segon Delamarre Balaniānon, la proprietat de *Balanios, inatestat (mès Balanos qu'ei coneishut) [3].

Istòria[modificar | modificar la font]

Balanhans qu'èra ua comunautat diferenta de Laur, qu'èra deth país e senescaucia de Bigòrra, en Lavedan, dens era arribèra de Sent Savin. Que ho deth canton de Sent Savin en 1790, puish d'Argelèrs de Gasòst en 1801 [1].

Balanhans qu'èra ua parròpia annèxa au sègle XVIIIau.

En 1846, que fusionèn era comuna de Balanhans dab Laur [4].

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): , totala:
Picto infobox character.png

1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
75 74 82 111 119 132 135 134 -

1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008




Cercar
Cercar
Cercar
Cercar
Cercar
2009 2010
Cercar
Cercar
Fonts
Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE


Eth n° INSEE qu'ei estat cambiat per rasons practicas.

Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]

Era glèisa de Sent Laurenç.

Interior dera glèisa.

Personalitats ligadas dab era comuna[modificar | modificar la font]

Véder tanben[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. 1,0 1,1 et 1,2 Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 http://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=916&titre=lau-balagnas
  2. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 389, a Lau-Balagnas
  3. Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 69, 286, 327
  4. http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=2469