Vaur

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Flag of Occitania (with star).svg Vilatge d'Occitània Blason Languedoc.svg

Vaur
Vaour

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
CommanderieVaour Acces.jpg
Anciana comandariá
Blason ville fr Vaour (Tarn).svg
Geografia fisica
Occitania map (1).png
geolocalizacion
Coordenadas 44° 04′ 23″ N, 1° 48′ 09″ E
Superfícia 14,12 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
507 m
420 m
240 m
Geografia politica
País LengadòcArmas de Lengadòc
Parçan País d'Albi Armas del País d'Albi
Estat Bandièra de França França
Region
76
Occitània
Departament
81
Tarn Armas del departament de Tarn
Arrondiment
811
Albi
Canton
8134
Carmauç-2 Val de Seron, ancianament Canton de Vaur
Intercom
248100489
Comunautat de comunas del Cordés e del Causse ---> 2017
Cònsol Pascal Sorin
(2014-2020)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2013)
363 ab.
Evolucion de la populacion

ab.
Densitat 25,71 ab./km²
Autras informacions
Còde postal 81140
Còde INSEE 81309

Vaur[1][2] (Vaour en francés) es una comuna lengadociana en País d'Albi situada dins lo departament de Tarn e la region Occitània.

Geografia[modificar | modificar la font]

Vaur es une comuna de Tarn al tèrme amb Tarn e Garona. Es situada al sud d'una vòlta de l'Avairon sus las ribas ont i a Pena, Sent Antonin, Casals... Vaur es dins la zona de clima continental amb un causse al nòrd, la selva de Gresinha e del vinhal de Galhac (Campanhac) al sud. Vaur es situada à 18km à l'Oèst de Còrdas. Lo païsatges es constituit de puèges cobèrts de selva de garric e de prats.

Perimètre del territòri[modificar | modificar la font]

Comunas confrontantas de Vaur
Sent Antonin
(Tarn e Garona)
Sent Miquèl de Bag Rossairòlas
Pena Vaur Itsac
Totnac
Castèlnòu de Montmiralh Sant Bausèli Campanhac

Toponimia[modificar | modificar la font]

Lo nom es atestat cap a 1120, Vaor, en 1260, Vahor, e la prononciacion es [bɔw]. A la diferéncia de La Vaur, lo vocalisme del nom es donc semblable al de Caors, de paur/páur. Lo gallés *vobero/vabero a lo sens de riu, riu rescondut, entraucat, o de rèc (barranc, vaure/vabre); pòt çaquela prene lo sens de bòsc, selva (cf. a Montricós lo bosc de la Vaor, en 1277). Lo mot es femenin e pren la fòrma vabre a l'èst del lengadocian (coma per faure/fabre) e l'isoglòssa travèrsa lo departament [3],[4],[5],[6].

Istòria[modificar | modificar la font]

L'ocupacion per l'òme del país de Vaur se faguèt a l'Edat del Bronze ancian (1800 av.JC à 1400 ab.JC) marcada per la preséncia de dolmens, aquel a Pèiralevada, i a lo pus grand del departament. La construccion dels dolmens s'espandís de -2500 a -1500 e lor utilizacion va fins a -500[7].
Benlèu lo luòc foguèt ocupat per de cèltas coma semblan d'o mostrar de malons amb rigòlas pel culte de l'aiga trobats sul puèg ont se bastiguèt la Comandariá de Vaur.
En 1140, los cavalièrs de Pena donèron un terren a Pèire Umbèrt. Una comandariá templièra i foguèt alara fondada. Los cavalièrs templièrs èran exonerats de dreches e taxas senhoralas en cambi de lor proteccion de la populacion locala. Lo poder de la comandariá s'espandissiá sus sèt cantons e fins en Carcin. Aquela influéncia se faguèt mercé als dons dels religioses de Sètfonts e de la Chancelada e tanben a aqueles del Comte de Tolosa. Existís pauc de documents sus la vida a Vaur. En 1307, pendent la carpinha entre Felip IV de França e lo papa Bonifaci VIII, lo comandor de Vaur, Bernart de Ròca, prenguèt lo partit del rei de França.

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista dels cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
març de 2014 2020 Pascal Sorin    
2001 2014 Georges Bousquet PS conselhièr general (2008-2015)
març de 2014 2001   PS  
Totas las donadas son pas encara conegudas.
  • Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Vaur; es ara del canton de Carmaux-2 Vallée du Cérou (en francés), doncas de Carmauç-2 Val de Seron .

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 363, totala:
Picto infobox character.png
1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
509 568 602 635 644 648 600 646 655
1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
624 593 616 573 588 562 580 569 537
1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
506 476 413 365 354 375 377 361 292
1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
302
405
352
310
295
248
285
290
300
308
2009 2010
315
323
328
328
Fonts
Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


Economia[modificar | modificar la font]

L'economia de Vaur repausa subretot sus l'activitat de pichons productors locals e qualques pichonas entrepresas del bastiment. L'estiu de Vaur, un festival del rire que se debana al començament d'agost. Lo mercat se fa cada dijòus.

Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]

  • Anciana Comandariá de Vaur, situada sus un puèg en tresplomb del vilatge
  • Dolmen de Pèiralevada, pus grand del departament, a 3 km al nòrd del vilatge
  • Glèisa d'estil romanic

Eveniment[modificar | modificar la font]

L'Estiu de Vaur


Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]

Vejatz tanben[modificar | modificar la font]

Articles connèxes[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
  2. Sit Toponimia occitana
  3. Ernest Negre, Les Noms de Lieux du Tarn, 4e ed., Vent Terral, Energues, 81350 Andouque, 1986, p. 23
  4. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, p. 96 (per La Vaureta)
  5. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 692
  6. Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 95
  7. dolmen de Pèiralevada