Vejatz lo contengut

Le Carlaret

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Vilatge d'Occitània
Le Carlaret
Le Carlaret
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Geografia fisica
geolocalizacion
Coordenadas 43° 08′ 30″ N, 1° 41′ 46″ E
Superfícia 9,39 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
327 m
310 m
250 m
Geografia politica
País  Occitània
Estat Bandièra de França França
Region
76
Occitània (region administrativa)
Departament
9
Arièja Armas del Departament d'Arièja
Arrondiment
092
Pàmias
Canton
0922
Canton de Pamiers-Est
Intercom
240900407
du Pays de Pamiers
Cònsol Guy Bouché
(2008-2014)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2018)
274 ab.
Evolucion de la populacion
Evolucion de la populacion

285 ab.
Autras informacions
Gentilici (en francés)
Còde postal 09100
Còde INSEE 09081

Le Carlaret[1],[2],[3],[4] ( Le Carlaret en francés) es una comuna occitana, situada dins lo departament d'Arièja e la region de Miègjorn-Pirenèus.

Geografia[modificar | Modificar lo còdi]

Toponimia[modificar | Modificar lo còdi]

Foguèt en français le Carla du Paréage (pariatge de 1308 entre l'avesque de Pàmias e lo rei de França; enclava de Lengadòc en comtat de Foish). La prononciacion es [lekaɾla'ɾet]. Las fòrmas ancianas son villam de Castlardo en 1248, villam e solarium de Carleto en 1295, Lo Carlaret en 1482. Le Carlaret es un diminutiu de Carlar, « le pichon Carlar », exactament del Carlar de Baile[5],[6].

Sens e origina de Carlar[modificar | Modificar lo còdi]

Segon Dauzat, Le Carlar ven del latin castellum ambe'l sufixe diminutiu -are[6].
Segon Negre, Astor, los Féniés e d'autres, citats per Patrici Pojada, Le Carlar es una fòrma sincopada sortida del bas-latin castellare (castèl fòrt), derivada de castellum ambe'l neutre latin -are; l'evolucion es castellare > castelar > castlar > carlar (passatge de -stl- a -rl-). S'agís d'una residéncia senhorala fortificada. Per Joan Coromines, tanben citat per P. Pojada, l'origina es le latin castellares, collectiu plurau de castellum. Patrici Pojada accèpta las explicacions precedentas, mès considèra que castellare designa un grand castèl (en oposicion ambe la formulacion de Dauzat) e precisa que le mot occitan castelar (castelhar en Savartés, ambe palatalizacion, casterar en gascon) pòt demorar intacte, sense sincòpa, per designar de castèls o de lòcs, un còp lo castèl desrocat[7].

Istòria[modificar | Modificar lo còdi]

Administracion[modificar | Modificar lo còdi]

Lista deus cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
2008 2014 Guy Bouché    
març de 2001 2008      
Totas las donadas son pas encara conegudas.

Demografia[modificar | Modificar lo còdi]

modificar « persona »
 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): , totala:


1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
106
135
154
149
142
141
194
201
Cercar
2009 2010
229
232
235
238
Fonts
Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008
Evolucion de la populacion 1962-2008


Luòcs e monuments[modificar | Modificar lo còdi]

Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | Modificar lo còdi]

Véser tanben[modificar | Modificar lo còdi]

Ligams extèrnes[modificar | Modificar lo còdi]

Nòtas[modificar | Modificar lo còdi]

  1. Pojada, Patrici. Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus. Nouvelles Éditions Loubatières, 2009. ISBN 978-2-86266-573-3. 
  2. «Toponimia occitana».
  3. Congrès permanent de la lenga occitana. «Top'Òc: Diccionari toponimic occitan».
  4. Institut d'Estudis Occitans. «BdTopoc–Geoccitania».
  5. Patrici Poujade, Dictionnaire toponymique de l'Ariège, ed. IEO d'Arièja, 2021, p. 139-140
  6. 6,0 et 6,1 Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 154
  7. Patrici Poujade, Dictionnaire toponymique de l'Ariège, ed. IEO d'Arièja, 2021, p. 138