Montpesat de Carcin

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar

Montpesat de Carcin
Montpezat-de-Quercy

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Montpezat de Quercy Porte ville.jpg
Blason ville fr Montpezat-de-Quercy (Tarn-et-Garonne).svg
Geografia fisica
Occitania map (1).png
geolocalizacion
Coordenadas 44° 14′ 21″ N, 1° 28′ 38″ E
Superfícia 44,02 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
309 m
275 m
126 m
Geografia politica
Region istorica Carcin Armas de Carcin
Estat Bandièra de França França
Region
76
Occitània (region administrativa)
Departament
82
Tarn e Garona Armas deu Departament de Tarn e Garona
Arrondiment Montalban
Canton Montpesat de Carcin
Intercom
248200057
du Quercy Caussadais
Cònsol Gérard Mounié (2014-2020)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2013)
1 513 ab.
Evolucion de la populacion

ab.
Densitat 34,37 ab./km²
Autras informacions
Gentilici (en francés)
Còde postal 82270
Còde INSEE 82131

Montpesat de Carcin[1][2] (Montpezat-de-Quercy en francés) es una comuna carcinòla, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region de Miègjorn-Pirenèus.

Geografia[modificar | modificar la font]

Toponimia[modificar | modificar la font]

Las atestacions ancianas del nom de Montpesat son nombrosas, que entre elas se pòt citar basilicae sanctorum parvulorum Justi et Pastoris (655, Testament de Daidièr de Caors), castrum quod Mons Pensatur dicitur (1040), Montepesato (1074-1108, 1099, 1154, 1170, 1176, 1203), Montepezato (1096-1099), Montispesato (1159), Montepisato (1159), Montis Pensati (1252), Monte Pensato (1257, 1580), Montispensati (1257, 1418), Montespensato (1269), Montempensatum (1299)... e en occitan Mont Pesat (1198), Montpezat (1274, 1526), Monpezat (1359) [3].

Lo primièr element de Montpesat ven de l'occitan mont, del latin mons, montem. Lo segond element pòt èsser lo participi passat del latin pedare, «paisselar», e per extension fortificar [4]; pr'aquò, Pierre-Henri Billy (citat per Pau Burgan e Andriu Lafon) constata que pedare es sense descendéncia gallo-romanica [aicí, occitano-romanica] e que pensatus (de pendere) > pensat > pesat, «penjalut», conven milhor; una confirmacion es que Montpesat presenta l'atestacion Mons Pensatus en 1040 [5].

  • Gandolés (grafia de Pau Burgan e Andriu Lafon) presenta las atestacions Guandole, en 1319, capellanus de Granduale, en 1326, a Guandoles, en 1359, ecclesia de Glandoleno, cap a 1400, Gandolesio, en 1465, capella de Gandoleno, en 1497, Gandoles, en 1526, etc. Es una anciana parròquia escambarlada entre las comunas de Montpesat e de Montfermièr. Las atestacions ancianas fan pensar a un sufixe -enum e l'-s fa supausar un plural ambe sens de collectiu [los *Gandole(n)s serián estats los abitants de Gandole(n) e aprèp la confusion se seriá facha entre lo nom dels abitants e lo del vilatge]; Gandolens poiriá èsser una autra grafia, pas tan simpla mas pus etimologica. Demòra la question del radical. Entre las nombrosas possibilitats (indo-europèu *ganda «terrenh rocassut», un radical germanic *wando a la basa d'un antroponime, lo nom dels Vandals, coma a Gandalor, Burgan e Lafon causisson un derivat de l'occitan gandòla, derivat de ganda «valat, regòla». Burgan e Lafon supausan una fondacion tardièra, perqué lo nom arriba tard dins los escrits [6]; l'absida romanica, pr'aquò, es del sègle XII [7].
  • La Madeleine-d'Aussac (nom francés) es situada sus la RD 83bis, anciana partida de la RN 20 [8]; lo vilatjòt d' Aussac, pus pichon, es a costat, pus naut que l'anciana nacionala; la glèisa, fondada en 1225, d'estil gotic, es entremièg, pus prèpa d'Aussac. Aussac vendriá del nom de persona latin Alcius ambe'l sufixe -acum; seriá donc una anciana propietat gallo-romana. Burgan e Lafon escrivon Aussac, çò que las règlas de la grafia classica fan puslèu escriure Auçac. Auçac es benleu lo Auciago del testament de Sant Daidièr (680) [9]; çaquelà, se lo nom deriva d'Alcius + acum, la vocalizacion de -l- implosiva sembla tròp aboriva. En realitat, i a una solucion : lo nomen Aucius es tanben atestat [10] e res empacha pas mai que Auciacum siá representat per Auciago al sègle VII (çò qu'es de mal provar, cossí que siá). Las atestacions ancianas de la Madeleine son raras : Beata Maria Magdalena de Aussaco (1580), Beatae Mariae Magdalenae d'Aussac (1640), Aussac e La Magdeleine d'Aussac (Cassini). La Madeleine es Santa Maria Magdalena o Maria de Magdala. La prononciacion es [lamataléno], que Burgan e Lafon escrivon La Matalena [11] (puslèu La Magdalena).
  • La Salvetat (atestacions ecclesia Salvitate, cap a 1400, Beata Maria de Salvitate, en 1580, Beatae Mariae de Salvitate, en 1640). Del latin Salvitatem, mot format a partir de salvus, es un lòc plaçat jos la proteccion de la Glèisa, en principi una vila novèla o un vilatge novèl que los abitants i avián de dreches particulars, coma lo drech d'asil. La creacion se fasiá sus de tèrras eclesiasticas, per tal de las far desbosigar [12].
  • Pilon es un nom d'epòca occitana per un lòc ocupat dempuèi la protoïstòria e que seriá estat l'emplaçament d'una villa antica. Se tractariá d'un pilar, d'una bòrna, (bòla, bosòla, bòina, boina), per marcar un limit (d'una propietat...). La parròquia es atestada coma Sancti Juliani (1326), St Julien de Villegenest (1526), Sanctus Julianis Vallis Ginesta, etc. Valginèsta es format dels mots latins vallem, «val», e genesta, «ginèsta, genèsta, ginèst, genèst» [13].
  • Sent Laurenç de Senesèlas (atestacions capellanus de Sénezelas, en 1326, St Laurens de Senezelles, en 1526, Sanctus Laurentius de Feneselis alias de Ceneselis, en 1580, Sancti Laurenti de Senezelles, en 1640, Saint Laurent de Nezelles, sus la mapa de Cassini). Senesèlas (?) vendria de *sanitia, del vèrbe sanitiare, ambe'l sufixe -ellas e lo sens seriá «malaudariá», «leprosariá»; mès lo determinant es oblidat e se ditz [sénlawréndémumpézat] [14], escrit Sent Laurenç de Montpesat.
  • Saus es atestat coma Saurs (1252, 1300, 1326), Saurs prope Boffiam (cap a 1400), ecclesiam predictam de Saus, en 1459, Beata Maria de Sauts (sense data), Saux (Cassini). L'origina es l'ancian occitan saur, «blond», «ros», del francic *saur [15]. L'amudiment de -r finala darrèr diftongue permetèt l'atraccion grafica de saus, de salices (ensemble de sauses).
  • Sent Circ es una parròquia dispareguda, absorbida per Sent Martin. Lo nom ven de Sanctus Cyricus de Tars e, coma -i- es una brèva, s'amudís.
  • Sent Martin de Carguaprunas (probablament Cargaprunas en grafia actuala) es una parròquia dispareguda. Lo nom fa referéncia a Sant Martin de Tors e lo determinant sembla marcar que lo lòc èra abondant en prunièrs (se i a pas agut d'atraccion paronimica).
  • Sent Vincenc es una parròquia dispareguda. I a mai d'un Sant Vincenç, dont un martir d'Agen, un autre de Puigcerdà, un autre de Valéncia, etc. La parròquia dependiá de la Comandariá de Sant Uc, çò qu'es benlèu remembrat per un toponime, Sent Ugon (Saint-Hugou en francés) [16].
  • Saint-Jean-de-Teyssières (en francés) es una parròquia dispareguda. La primièra atestacion, villa de Taxarias, es de 655 (Testament de Daidièr) : taxum representa lo tueis e lo sufixe -arias supausa un bòsc de tueis. Sanctus Joannes prope Montem Pensantum (1350) representa benlèu la meteissa parròquia, nommada tanben Saint-Jean du Barthas (en francés), donc Sant Joan del Bartàs. Ne demòra dos Saint-Jean (en francés) e un Teyssière (en francés), benlèu lo vilatjòt Teissiere de la mapa de Cassini, noms que marcan una atraccion de la familha del vèrbe téisser [17].

Istòria[modificar | modificar la font]

La Magdalena d'Auçac es una anciana parròquia annexada a Labouffie (nom francés : probablament La Bófia, cf. Tresor dóu Felibrige bóufio, Alibèrt bòfia, que sembla una error, mès Basalgas escriu bofia [18]) entre 1790 e 1793, puèi Labouffie foguèt annexada a Sent Pau de Laubreçac entre 1795 e 1800 [19]. Pr'aquò, se vei que lo vilatjòt d'Auçac, La Magdalena d'Auçac e lor glèisa son dins Montpesat.

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista deus cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
març de 2014 2020 Gérard Mounié sense etiqueta  
1977 2014 Raymond Massip PRG conselhièr general
1947 1977 Maurice Dablanc MRP, puèi CD Vice-president del conselh general de Tarn e Garona
1945 1947 François Cayrou   senator de Tarn e Garona
1944 1945 Joseph Delom Esquèrra independenta deputat
1942 1944 Germain Cros    
1925 1942 Albert Daille Partit republican, radical e radical-socialista (PRRRS) Deputat, conselhièr general
2001 2008      
Totas las donadas son pas encara conegudas.

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 1513, totala:
Picto infobox character.png
1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
2 963 2 684 2 680 2 651 2 796 2 871 2 900 3 000 2 831
1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
2 805 2 780 2 772 2 554 2 587 2 724 2 361 2 144 1 996
1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
1 897 1 854 1 755 1 530 1 516 1 476 1 482 1 345 1 436
1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
1 519
1 448
1 419
1 407
1 411
1 378
1 413
1 424
1 442
1 466
2009 2010
1 461
1 485
1 480
1 504
Fonts
Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


  • 2013 : 1513 abitants (34 ab/km²)


Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]

Véser tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
  2. Sit Toponimia occitana
  3. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, p. 279
  4. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984.
  5. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, p. 279
  6. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, p. 280
  7. http://catholique-montauban.cef.fr/rubriques/gauche/arts-et-culture/eglises-du-diocese/gandoules.pdf
  8. http://routes.wikia.com/wiki/Route_nationale_fran%C3%A7aise_20
  9. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, pagina 280-281
  10. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes Lot et Garonne, ed. CAIRN, Pau, 2012, pagina 105
  11. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, p. 280
  12. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, paginas 281 e 227
  13. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, pagina 281
  14. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, paginas 281-282
  15. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, pagina 282
  16. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, pagina 282
  17. Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, pagina 282
  18. Gaston Bazalgues, À la découverte des noms de lieux du Quercy, Éditions de la Bouriane et du Quercy, Gourdon, juin 2002, pagina 123
  19. http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=62292