Bernat Manciet

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca

Bernat Manciet

Pinus pinaster.jpg

Naissença 27 de seteme de 1923
Sabres, Lanas
N. a
Decès 2 de junh, de 2005
Lo Mont
D. a
Causa de decès
Assassinat/ada per
Luòc d'enterrament
Lenga mairala
Fogal ancestral
País de nacionalitat
Paire
Maire
Oncle
Tanta
Grands
Bèlamaire
Bèlpaire
Fraire
Sòrre
Conjunt
Companh/a
Filh/a
Religion
Membre de
Familha nòbla
Membre de
l'equipa esportiva
posicion de jòc
tir (esquèrra/drecha)
grad dan/kyu
Grop etnic
Orientacion sexuala
Profession
Emplegaire
Domeni d'activitat
Escolaritat
Diplòma
Director de tèsi
Estudiant de tèsi
Foncion politica
Residéncia oficiala
Predecessor
Successor
Partit
Tessitura
Label discografic
Lista de cançons
Discografia
Mission de l'astronauta
Distincions e prèmis
Branca militara
Grad militar
Etapa de canonizacion
Familha nòbla
Títol de noblesa
Títol onorific
Comandament
Conflicte
Jorn de la fèsta
Lenga d'escritura gascon

Bernat Manciet (Sabres, Lanas, lo 27 de seteme de 1923 - Lo Mont, lo 2 de junh de 2005) qu'estó, dab Joan Bodon, Max Roqueta e Robèrt Lafont, un deus escrivans occitans màgers deu sègle XX e de segur lo màger escrivan gascon de la segonda meitat d'aqueth medish sègle. Estó autor dab Fèlix Castanh de la Declaracion de Nerac en 1956.

Vita[modificar | modificar la font]

Vadut en 1923 dehens la borgesia paisana de las Lanas, Manciet qu'estó expausat despuish l'enfança au gascon e aquò, despuish lo deus bordèrs dinc au parlar deus mei erudits. Qu'arrecebó de segur ua educacion de las bonas a l'escòla publica de Sabres, puish au licèu de Talança e, fin finau au Licèu Montanha de Bordèu on passè lo son bac en 1940. Arron qu'estudiè a París abans de començar ua carrièra diplomatica dens l'Alemanha d'après guèrra. A despart d'aquesta rica vita professionau, qu'administrè ua soa proprietat en Gasconha.

Que ho cap redactor de la revista Òc.

Òbra[modificar | modificar la font]

Despuish 1945 (qu’estó Miquèu de Camelat qui’u publiquè peu permèr còp un poèma titolat A le nèu) que bastí dab capborrèr, en occitan de Gasconha, ua òbra de la mèi grana exigéncia e de las mèi importantas de la literatura contemporanèa. Deu sonet au cant reiau, de la poesia epica au teatre, deu roman a la novèla e dinc a l’essai, pas nat genre non l’escapè.

Que publiquè en 1955 lo son permèr recuèlh de poesia, Accidents (ed. L’Escampette) qui provoquè un tèrratrem dens las Letras occitanas autan com lo son roman Lo gojat de noveme (ed. Reclams) pareishut en 1964, o en 1989 lo son long poèma dedicat au pòble de la lana e de Gasconha, L’enterrament a Sabres (ed. Mollat).

La soa òbra que continua, tostemps vitèca, au delà deu son partir, dab las publicacions postumas d’un recuèlh de novèlas Casaus perduts (ed. Reclams, 2005) e la soa version francesa, Jardins perdus seguits de Les murmures du mal (ed. L'Escampette, 2005 e 2006), de la reedicion deu son essai Le Triangle des landes (ed. In 8, 2005) e, enfin, deu son darrèr poèma Lo Brec ou La Blanche Nef (ed. Reclams, 2006) dab lo quau Bernat Manciet se’n torna tà la hont de la soa òbra..

Ja que la Gran Lana e sia demorada la soa tèrra d’inspiracion, Bernat Manciet qu’ei reconeishut com un deus poètas qui balhè a la poesia epica la soa expression mèi complida, mèi universau.

Que s'ei mort lo 2 de junh de 2005.

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

  • Site de la revista OC que Bernat Manciet bailegèt e qu'i publiquèt la màger part de sos escrits : [1]