Societat d'Estudis Occitans

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar

La Societat d'Estudis Occitans (SEO) foguèt l'entitat occitanista qu'a partir de 1930 aviá per tòca de "desenvolopar los estudis de tota mena jos l'angle exclusivament nacional d'Occitània" (Estatuts I, 1).

Istòria[modificar | modificar la font]

Foguèt aprèp la crida de Josep Carbonell i Gener dins la revista catalana L'Amic de les Arts en favor de la creacion d'una Societat d'Estudis Occitans que l'idèa d'una associacion d'aquesta mena grelhèt dins los esperits de qualques militants occitanistas. L'apèl foguèt repercutit en 1928 dins la revista Òc e son menaire Ismaèl Girard presagiava la creacion de l'associacion dins l'annada pr'aquò la creacion venguèt sonque dos ans mai tard. La Societat d'Estudis Occitans foguèt fondada lo 16 de mai de 1930 a Tolosa pel filològ Josèp Anglada e lo poèta provençal Valèri Bernard. Anglada ne foguèt lo primièr president pr'aquò sa mòrt precipitada obliguèt Bernard a ne prendre lo relèu lo meteis an. Lo secretari general de la Seccion Filologica n'èra Loís Alibèrt.

Pr'aquò en 1931 ja apareguèron de conflictes que devián menar a una ruptura entre qualques membres de la Seccion Filologica ja que mantes pensavan coma Perbòsc qu'acusèt la SEO d'èsser una mena de pont per l'introduccion del "nacionalisme catalan" dins l'estat francés. Las acusacions semblavan fondamentadas a aqueles pr'amor que la societat aviá de relacions plan estrechas amb l'Oficina de Relacions Meridionals e que lo finançament de la Societat proveniá en granda part de la Generalitat de Catalonha.

Òbras e realizacions[modificar | modificar la font]

Foguèt gràcias a la SEO que se publiquèt la Gramatica Occitana de Loís Alibert finançada per la Generalitat de Catalonha. La Societat permetèt tanben l'edicion de la Legenda d'Esclarmonda de Valèri Bernard e Los Sants Evangelis de Juli Cubainas demest d'autras òbras. Foguèt lo centre ont se formèron las novèlas generacions d'occitanistas, coma Joan Mozat, P. J. Rodin, Max Roqueta, Carles Camprós, R. Barta, J. Lesaffre e mai d'autres. En 1946 s'autodissolguèt en téner compte de la creacion de l'IEO l'annada d'abans.

Presidents de la SEO[modificar | modificar la font]

Referéncias[modificar | modificar la font]

  • Joan FOURIÉ, "A l'entorn d'un cinquantenari, la S.E.O. precursor de L'I.E.O. : contribucion a l'istòria del movement occitan", Estudis occitans n°18, 1995.