Pizza

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar


La pizza es una especialitat gastronomica caracteristica de la cosina tradicionala napolitana, probablament la mai coneguda e consomada dins lo mond entièr.

Pizza Margherita
Autra Margherita, ambé la pasta fina tradicionala

Istòria[modificar | modificar la font]

A mai se la pizza deriva da pietanze analogas difusas dempuèi l'antiquitat coma la focaccia, una de las primièras pizzas modèrnas in assoluto foguèt preparada a Genova: La "Pissa d'Andrea" appareguèt en 1490, nomenada aital en onor a l'amiralh genovés Andrea D'Oria que n'èra particularamente ghiotto. Aquesta focaccia dicha 'pissa' (ovvero 'pezza' en genovés), èra diferenta de la napolitana ja qu'èra cuècha dins un tegame; es pasmens de granda preséncia dins tot lo Ponent ligur a mai tanben en defòra dels limits actuals de l'estat italian. Se retròba en realitat en Occitània, dins las ancianas possessions de la Republica de Genova, jol nom de Pissaladièra o Pizzalandeira, leugièrament mai bassa e croccante. La recèpta originala s'es long dels sègles enriquida dels ingredients novèls en començar per la tomata (aprèp la "descobèrta" de l'America) que èra aponduda a las olivas rivierasche, de ceba, a un formatge de pasta mòla ligur gaireben liquid que se coneis tanben jol nom squaquarone, que s'emplega tanben dins la recèpta della Focaccia al formatge genovesa e a las acciughe, un dels peisses tipics de la tradicion ligura. Una anciana varianta de la pizza èra la 'Sardenaira', valent a dire una pizza amb de sardas, una autra version del meteis plat genovés, ont las acciughe son remplaçadas appunto per las sardas. Pas de longa, uèi, se respècta la tradicion e totas doas variantas tendon sovent a s'omogeneizar e donan un plat unic de noms divèrses mai o mens derivats e storpiati de la prononciacion originala: pisciadela, piscirà, sardenaira, machetaera, machetusa, pasta cu a pumata. La preparacion originala de la Pizza demandava: focaccia de farina a la Genovesa, d'aiga, de sal, d'òli e de levat, cobèrta d'una barreja de ceba, salsa de tomata e d'acciughe (Macchettu). A una epòca mai recenta nasquèt la pizza napolitana que foguèt ideada e preparada, tala coma la conéissem, a l'entorn dels ans 1730 dins la varianta Marinara e, pendent lo primièr decenni del sègle XIX, dins la varianta Margherita, que peraltro prenguèt aqueste nom a la fin del sègle XIX a l'ocasion d'una visita a Napoli de la reina d'Itàlia Margherita de Savoia.

Tre la debuta del Settecento a Napoli comencèron de se difondre de locals especializats dins la preparacion di tale pietanza e in queste trattorie, sonadas apuèi pizzerias, la pizza, aliment d'origina populara, venguèt una especialitat consomada per totas las classas socialas. Fins al començament del sègle XX la pizza e las pizzeriás demorèron un fenomèn especificament napolitan mas mai tard, sus l'onda de l'emigracion, comencèron de s'espandir en defòra. Pasmens foguèt sonque aprèp la Segonda Guèrra Mondiala que venguèron un fenomèn mondial.

Los napolitans emigrats an fach conéisser e apreciar la pizza dins fòrça païses e ormai tanben fòrça cosinièrs de mantuna nacionalitat divèrsa son venguts d'expèrts pizzaiòli: existís difatti un campionat mondial pels pizzaiòli especializats. Alcuni abili imprenditori, nòrdamericans e europèus, amb lo servici della pizza a domicili venguèron tant rics que la revista americana Forbes, especialista del mond financièr e de las entrepresas, los ha inseriti dins la classificacion dels 100 imprenditori pus rics del mond: çò que segur demòstra quanto aqueste produch sia diffuso e consomat.

La pizza napolitana[modificar | modificar la font]

Un forn de lenha

La pizza napolitana, venguda gràcias a sa difusion, dins lo demai de l'estat italian e de l'exterior, l'emblèma de la cosina italiana dins lo mond entièr, es presada per sas caracteristicas culinàrias e nutricionalas. Es conselhada pels dieteticians que la consideran part de la dieta mediterranèa.

La Pizza Margherita ten divèrsas menas de substàncias nutrienti: l'amido de la farina, los lipids vegetals de l'òli extraverge d'oliva, los lipids animals de la mozzarella de bufala o flor de lach e las proteïnas vegetalas donadas per la tomata e pel basilico. La cottura se fa tradicionalament dins un forn de lenha. La pizza tradicionala, dando un adeguato quantitatiu d'energia e un apòrt equilibrat de carboidrats, de grassas e de fibras, constituís un ottimo plat unic que se pòt integrar a mai dins las dietas ipocaloricas.

La pizza marinara preparada a Napoli ten pas frutti de mar, mas sonque de tomata passato, d'alh e d'origan. Son nom es derivat del fach que los ingredients, de bon conservar, se podián essere portati dai marinai per preparar de pizzas nel corso de sos longs viatges.

La pizza napolitana obtenguèt, en 2004, lo marchio di qualità "Specialità Tradizionale Garantita" (STG). Per potersi fregiare di tale marchio, cal que la pizza siá estada preparada amb d'ingredients e metodiche codificate. In particolare, l'unica operacion que se pòt efectuar amb una maquina es la preparacion dell'impasto. Il taglio in panetti e la manipulacion de la pasta per obtenir lo disc se devon far a man.

Son previstas sonque tres variantas per çò qu'es dels condiments:

  • Pizza marinara: amb de tomata, d'alh, d'origan e d'òli.
  • Pizza Margherita: amb de tomata, de mozzarella STG a listelli, de basilico e d'òli.
  • Pizza Margherita extra: amb de tomata, de mozzarella de bufala campana DOP a listelli o flor de lach, basilico e olio.

La pizza deve essere cotta in forno a legna a circa 485 °C, la cottura deve durare al massimo 90 secondi. La pasta e gli ingredienti non devono presentare bruciature. La pizza deve essere morbida, facilmente piegabile a portafoglio. Deve essere consumata appena sfornata.

La lavorazione e gli ingredienti della verace pizza napoletana artigianale sono definiti nella norma UNI 10791:98.

Autras menas de pizza[modificar | modificar la font]

Calzone fregit de las Polhas

A mai de la pizza napoletana, vi sono innombrablas variantas in grado d'acontentar tota mena de cèls de boca: dempuèi la pizza al taglio (diffusa mai que mai dins l'Itàlia centrala e cuècha en teglie dins lo forn electric) en passar per la pizza alla romana (particularamente subtila e croccante) fins a la pizza all'americana (contraddistinta dalla morbidezza e dal notevole condiment). A Napoli la dicha pizza chiusa, ossia pizza ben condita e cobèrta per la quita pasta, si chiamava anche calzone, ma in seguito autra varietat de calzone con un tipe de pasta diferent son state ideate e preparate nella vicina Puglia, ragion per cui il calzone è divenuto di fatto un altro prodotto culinario. Una piccola pizza chiusa è il panzerotto, il quale può essere cotto al forno o fritto in padella. Nel palermitano è diffuso lo sfincione, pizza morbida con ceba. Pendent los darrièrs ans del sègle XX si è andata affermando anche la pizza sens glutine, preparada amb de farinas non a basa de blat, adaptadas a los que subisson de celiaquia.

Ont se manja la pizza[modificar | modificar la font]

Los endreches que s'i cosina e se manja la pizza se sonan pizzeriás. Las pizzeriás foncionan en general d'un biais independent, geridas sovent per d'emigrants napolitans e costituiscono nelle terre più lontane vere e proprie ambasciadas de la cosina napolitana dins lo mond.

Per encausa de la fòrta immigracion e influéncia italiana, la vila con il più alto consumo de pizzas del mond es la vila de San Paolo in Brasile: ogni ora vengono sfornate 12 mila pizze, quasi 8 milioni al mese. Quasi tutte le pizzerie della città conservano la ricetta italiana originale e le pizze sono fatte principalmente in forni a legna. Spesso le pizze hanno guarnizioni derivanti dalla gastronomia locale, come il palmito e la mozzarella di bufala. thumb|Pizza nordamericana Per molti nordamericani la pizza è sinonimo di una grande catena in franchising: Pizza Hut, la quale ha aperto propri restaurants dins 86 païses del mond, sens pasmens se gausar implantar en Itàlia. Negli Stati Uniti e in varie parti del mondo esistono peraltro numerose catene di pizzerie. Dal 1989 è attiva en Itàlia la cadena Spizzico, ora collegata al marchio Autogrill del grop Benetton, que prepausa un concèpte de pizza a metà strada entre la pizza napolitana e il fast-food tipico del Nordamerica. Inoltre Autogrill, attraverso una societat americana crompada en 1999, controlla (indirèctamente) Pizza Hut. Dins l'estat espanhòl es plan populara la companhiá Telepizza, la quale effettua tanben consegne a domicili.

Lista de las pizzas mai comunas[modificar | modificar la font]

  • Marinara (tomata, alh, origan, òli)
  • Margherita (tomata, mozzarella, basilic, òli)
  • Romana (tomata, mozzarella, acciughe, origan, òli)
  • Diavola (tomata, mozzarella, salame picant, origan, òli)
  • Siciliana (tomata, mozzarella, basilico, melanzane, òli)
  • Prosciutto e funghi (tomata, mozzarella, cambajon, bolets)
  • Capricciosa (tomata, mozzarella, bolets, carciofini, cambajon cuèch, olivas, òli)
  • Quattro stagioni (normalament gli stessi ingredients de la capricciosa, ma con una disposizione diversa, in cui cada ingredient assumís lo significat d'una sason; ad es. la mozzarella indica la neu e doncas l'ivèrn, los bolets l'auton e così via)
  • Quattro formaggi (mozzarella, los autres formatges a discrecion)
  • Bianca (mozzarella)
  • Pugliese (tomata e ceba)
  • Calzone (ripieno di mozzarella, prosciutto, funghi e/o altri ingredienti con aggiunta di pomodoro versato sopra dopo la cottura). Il calzone non è tuttavia un'autentica pizza, anche se è preparato in quasi tutte le pizzerie utilizzando la medesima pasta. A Napoli è detto semplicemente "ripieno" e contiene sempre, oltre agli ingredienti tradizionali, della ricotta.

Los puristas partenopei citano solo due tipi de pizza tradicionala: la Margherita e la "Salsiccia e friarielli", preparada amb de mozzarella, salsiccia e cime di rapa, servida l'ivèrn, quand i a pas de tomatas.

Dal moment que cada pizzeria agisce a propria discrecion es comunque de plan mal individuar d'estandards valables universalament.

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]