Manifèst del Partit comunista

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar

Manifèst del partit comunista o Manifèst comunista

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
D'après
Genre
Movement
Seria
Fabricant
Conceptor
Propulsion
Licéncia
Títol original
Subtítol original
Lenga originala
Lenga
Presentator
Distribucion per
Nòta de la critica
Notada per
Autor
Actor/a
Illustrator
Editor
Numèro d'edicion
País d'origina
Maison d'edicion
Luòc de publicacion
Interprèt musical
Compositor
Libretista
Productor
Label musical
Discografia
Director
Scenarist
Director de fotografia
Societat de produccion
Filmaffinity
Album de la banda sonòra
Format de ràdio
Lengatge de programacion
Autor Karl Marx (e Friedrich Engels)
Prefaci
Director
Genre Ensag politic
Version originala
Títol Manifest der Kommunistischen Partei
Lenga Alemand
Editor
Luòc de parucion Londres
Data de parucion 21 de febrièr de 1848
ISBN original
Data de la 1èra representacion
Meteire en scèna
Luòc de la 1èra representacion
Version occitana
Traductor
Luòc de parucion
Editor
Colleccion
Data de parucion
Tipe de mèdia
Dessenhaire
Cobertura per
Nombre de paginas
ISBN
Data de la 1èra representacion
Meteire en scèna
Luòc de la 1èra representacion
Seria

Lo Manifèst del partit comunista (en alemand: Manifest der Kommunistischen Partei) es un ensag politicofilosofic comandat per la Liga dels comunistas (anciana Liga dels justes), e redigidas pel filosòf alemand Karl Marx.

Escriu a la fin de 1847 e començament de 1848 amb la participacion de son amic Friedrich Engels e publicat en febrièr de 1848, foguèt difusat a l'origina jol títol Manifèst del partit comunista (existissiá alara pas cap de Partit comunista, lo tèrme « partit » designant l'epòca l'ensemble dels corrents partisans del comunisme), e tornèt èsser publicat jol títol Manifèst comunista.

Contèxte e portada[modificar | modificar la font]

Una comanda de la Liga dels comunistas[modificar | modificar la font]

A la fin dels ans 1840, la Liga dels justes representa l'organizacion màger del movement obrièr. Se son evolucion mòstra un despassament de las concepcions obrieristas dels començaments e d'un besonh d'una concepcion scientifica de la revolucion, sa doctrina demora subretot inspirada per la filosofia alemanda e un socialisme abstrach, donent pas de compreneson solida de las estructuras economicas. En 1846, un Comitat de correspondéncia comunista foguèt creat Brussèlas, amb Marx e Engels, per establir un ligam entre los diferents grops e d'escampilhar la concepcion materialista de l'istòria[1]. Acaba per emportar l'adesion de la majoritat de la Liga dels Justes. Pendent lo congrès tengut del 2 al 9 de junh de 1847, l'anciana organizacion se transforma en Liga dels comunistas e adòpta coma devisa la futura exortacion finala del Manifèst, « Proletaris de totes los païses, unissètz-vos ! ». A l'eissida d'aquesta primièra amassada, la Liga ralia pas encara entièrament lo socialisme scientific mas encoratja a la propagacion de las idèas comunistas, çò trenca amb las practicas conspiratriças anterioras[2] .

Al congrès de junh sortir, la Liga difusa un Projècte d'una profession de fe que pren la forma de 22 questions-responsas e invita los membres a ne discutir. A la seguida d'una proposicion edulcorada de Moses Hess, Engels redigís un esboç, Principis del comunisme, ont expausa d'idèas utilizada dins lo Manifèst, coma la concepcion del proletariat e las consequéncias de la revolucion industriala. Dins una letra del 23-24 de novembre mandada a Marx, suggerís d'abandonar la forma catequistica e prepausa lo tèrme de manifèst[3]. Pendent lo segond congrès de la Liga, que se denbana a Londres del 29 de novembre al 8 de decembre de 1847, Marx e Engels empòrtan l'adesion generala e son encargats de la redaccion. Engels essent pas present al meteis temps que Marx a Brussèlas, es subretot aqueste que bastís lo tèxte. Pasmens, al veire lor collaboracion, es admés que ne son ambedos los autors[4]. Pareis de biais anonim pendent lo mes febrièr de 1848, dins lo contèxte dels movements revolucionaris a París, après l'interdiccion d'un banquet republican lo 22 de febrièr de 1848. Los autors en reconeisson la paternitat dins una novèla edicion de 1872, jol títol Manifèst comunista.

Posteritat de l'òbra[modificar | modificar la font]

Pasmens se considèran mai d'unes aspèctes del tèxte despassats, per exemple a causa de la leissons de prene de la Comuna de 1871[5], Marx e Engels escrivián en 1872 : « lo Manifèst es un document istoric que nos atribuïssèm pas pus lo drech de modificar » (prefàcia del Manifèst comunista, 1872). Lo Manifèst aguèt un impacte important dins la creacion de l'Associacion internacionala dels trabalhados (AIT) en 1864, a l'initiaciativa d'obrièrs angleses e franceses. L'obratge aguèt un impacte important, despassant las frontièras d'Euròpa, qu(es publicat als Estats Units d'America en 1871[6].

En junh de 2013, lo manuscrit del Manifèst del partit comunista es inscrich dins lo registre Memòria del mond de l'UNESCO[7].

Resumit e analisi[modificar | modificar la font]

L'istòria coma lucha de las classas[modificar | modificar la font]

Lo Manifèst del partit comunista pòt èsser vist coma un resumit, jos comanda, de la pensada « marxista »[N 1] que se qualificant de comunista cerca a se diferenciar del rèste del socialisme de l'epòca, considerat coma utopic. Amb aquesta òbra, la Liga dels comunistas vòl mostrar que lo « socialisme » ven tròp respectable, tròp pròche del mutuellisme. La Liga vòl un novelum, mai contestatari mas que siá pas utopic. Son principi es de fa lo manifèst al mond çò qu’es lo projècte comunista que, coma o mòstra lo tèxte, es combatut per la classa dirigenta dins l'Euròpa tota[8]. En efièch, lo Manifèst comunista es pas l'òbra anonciatritz del comunisme, mas l'afirmacion d'un movement ja present.

Lo tèxte comença per exprimir l'importança de la lucha de las classas, qu'opausa « opressors e oprimits ». Segon Marx, « La societat borgesa modèrna, auçada sus las roïnas de la societat feudala, a pas abolit los antagonismes de classas. Faguèt pas que substituir de novèlas classas, de novèlas condicions d'opression, de novèlas formas de lucha a aquelas d'autres còps ». Mas la lucha de las classas modèrna es especifica dins aqueste sens que se resumís a un antagonisme simplificat: borgeses contra proletaris.

Lo tèxte constata enseguida la formacion d’un mercat mondial : « Butada pel besonh de mercats sempre novèls, la borgesia envasís lo mond entièr. Deu s'implantar pertot, expleitar pertot, establir pertot de relacions. Per l'expleitacion del mercat mondial, la borgesiá dona un caractèr cosmopolita a la produccion e a la consomacion de totes los païses. Al grand desesper dels reaccionaris, levèt a l'industria sa basa nacionala. » L'existéncia del capitalisme es un progrès al respècte del periòde precedent, mas deu s'acabar quand lo proletariat acabarà amb lo règne de la borgesiá. « Totes los movements istorics foguèron, fins alara, complits per de minoritats o al benefici de las minoritats. Lo movement proletarian es lo movement espontanèu de l'imensa majoritat al benefici de l'imensa majoritat ».

Marx escriu que « L'existéncia a la dominacion de la classa borgesa an per condicion essenciala l'acumulacion de la riquesa dins la mans dels particulièrs, la formacion e la creissença del Capital; la condicion d'existéncia del capital, es lo salariat. » Estimant que « Los trabalhadors an pas de patria », s'agís d'acabar amb lo règne del capital pertot lo mond.

La definicion del comunisme[modificar | modificar la font]

Lo tèxte enóncia que « Los comunistas forman pas un partit distincte opausat als autres partits obrièrs. » Aquó s'explica del biais seguent: « Las concepcions teoricas dels comunistas repausan pas cap sus las idèas, dels principis inventats o descobèrts per tal o tal reformator del mond. Son pas que l'expression generala de las condicions realas d'una lucha de classas existentas, d'un movement istoric que se realisa jos nòstres uèis. »

Dins lo tèxte, Marx s’adreiça directament als borgeses en refutant caduna de lors objeccions possiblas contra lo comunisme: sus l'abolicion de la proprietat privada, de l'eritatge e del trabalh dels enfants, sus la libertat, sus la familha, sus l'impòt progressiu e l'educacion publica gratuïta er totes lis enfants, etc. Lo cambiament de regim passa par la trencadura amb l'ideologia borgesa, e per l'union internacionala dels proletaris.

La societat comunista es caracterizada coma atal: « A la plaça de l'anciana societat borgesa, amb sas classas e sos antagonismes de classas, sorgís una association ont lo liure desvelopament de cadun es la condicion del liure desvelopament de totes ».

Lo socialisme utopic e lo programa de la classa obrièra[modificar | modificar la font]

Lo tresen capítol examina e critica los diferents corrents « socialistas » de l'epòca. Marx s'emplega a los criticar amb vigor e acumula los sarcasmes sus aqueles. Qualifica per exemple Proudhon de « socialista borgés » qu' « atenh son expression adeqüata sonque quand ven una simpla figura de retorica: Lo liure-escambi, dins l'interés de la classa obrièra! De dreches protectors, dins l'interés de la classa obrièra! De prisons cellulàrias, dins l'interés de la classa obrièra! ».

Fin finala, lo darrirèr capítol vòl mostrar de perspectivas imediatas pels comunistas, dins l'Euròpa d'abans las revolucions de 1848. Los comunistas « combatan per los interesses e las tòca immediatas de la classa obrièra; mas dins lo movement present, defendon e representan al meteis temps l'avenir del movement. », e « trabalhan a l'union e a l'ententa dels partits democratics de totes los païses ». Lo tèxte s'acaba pel celèbre eslogan : « Proletaris de totes los païses, unissètz-vos ! ».

Bibliografia[modificar | modificar la font]

Recent[modificar | modificar la font]

  • Karl Marx, Œuvres I - Économie I, Bibliothèque de la Pléiade, Gallimard, 1994, p. 157 à 195 : Le Manifeste Communiste (1848), traduction par M. Rubel et L. Évrard[9].
  • Karl Marx et Friedrich Engels (trad. Corinne Lyotard, introduction, notes et commentaires de François Châtelet), Manifeste du Parti communiste (1848) et Critique du programme de Gotha (1875) [« Manifest der Kommunistischen Partei / Kritik des Gothaer Programms »], Paris, Librairie générale française, coll. « Le Livre de poche, Les Classiques de la Philosophie », (1re éd. septembre 1973), 155 p. (ISBN 2253014915 et 9782253014911, OCLC 496671293, lire en ligne)Modèl:Ref-Marx Engels Châtelet-Manifeste

Estudis[modificar | modificar la font]

Obratges[modificar | modificar la font]

  • André Sénik, Le Manifeste du Parti communiste aux yeux de l'histoire, Éditions Pierre-Guillaume de Roux, 2015.

Articles[modificar | modificar la font]

Adaptacions[modificar | modificar la font]

Notas e referéncias[modificar | modificar la font]

Notas[modificar | modificar la font]

  1. Lo mot « marxisme » es pasmens largament posterior a la redaccion de l'obratge, e Marx s'es pas jamai declarat marxista.

Referéncias[modificar | modificar la font]

  1. Dmitri Georges Lavroff, Histoire des idées politiques depuis le XIXème siècle, Paris, Dalloz, , pp. 126-127. p.
  2. Bottigelli e Raulet 1998, Préface, p. 39-44p. 39-44
  3. Bottigelli e Raulet 1998, Préface, p. 44-48p. 44-48
  4. Bottigelli e Raulet 1998, Préface, p. 52-53p. 52-53
  5. Michel Winock, Le socialisme en France et en Europe. XIXe-XXe siècle, Paris, Le Seuil, , pp. 45-46. p.
  6. Jean-Jacques Chevalier et Yves Guchet, Les grandes œuvres politiques, de Machiavel à nos jours, Paris, Armand Colin, , pp. 214-215. p.
  7. Manifest der Kommunistischen Partei, page brouillon manuscrite
  8. « Un spectre hante l’Europe : le spectre du communisme. » - Incipit du livre
  9. Œuvres de Marx dans la Bibliothèque de la Pléiade

Vejatz tanben[modificar | modificar la font]

Articles connèxes[modificar | modificar la font]