Salvatore Quasimodo

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.

**Salvatore Quasimodo**
[1]
Profession:	escrivan
País:	Itàlia
Data de naissença:	20 d'agost de 1901
Luòc de naissença:	Modica, Ragusa, Sicília
Data de decès:	14 de junh de 1968
Luòc de decès:	Nàpols, Itàlia

Salvatore Quasimodo (Modica, Itàlia, 20 d'agost de 1901- Amalfi, 14 de junh de 1968) foguèt un poèta e jornalista italian que recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1959. Èra un representant del movement literari ermetic.

[Modificar] Biografia

Nasquèt lo 20 d'agost de 1901 dins la vila de Modica, dins l'ilha de Sicília. Lo sieu paire, que trabalhava pel camin de fèr, foguèt mudat a Messina en 1908 pas gaire de temps apuèi lo terratrèm que desroquèt la vila lo mes de decembre d'aquela annada, çò que foguèt la rason que tota la família s'i installèt. Foguèt dins aquela vila qu'escriguèt los sieus primièrs vèrses, quand aviá sonque setze ans, publicats dins una revistòta literària qu'editava amb amics dins l'institut tecnic ont estudiava.

En 1919 la familha partiguèt per Roma, ont Salvatore s'inscriguèt per venir engenheire a l'Universitat Politecnica de Roma, pasmens las dificultats economicas l'obliguèron a realizar trabalhs divèrses pr'amor de se poder pagar los estudis universitaris, que finalament posquèt pas acabar. En 1926 se mudèt en Calàbria que i aviá trobat una plaça de foncionari. A partir de 1934 visquèt a Milan, ont frequentava los cèrcles literaris de la vila. Atal venguèt en 1938 redactor de la revista "Il Tempo", que a mai de se cargar de la critica teatrala, se marquèt clarament coma opausat al fascisme.

Pendent las darrièras annadas de la siá vida realizèt un prètzfait actiu de jornalista, en publicar articles d'opinion nombroses que i criticava acèrbament lo consomatorisme de la societat modèrna. Se moriguèt dins la vila a tocar d'Amalfi, de Nàpols, lo 14 de junh de 1968 en seguida d'una emorragia cerebrala. L'enterrèron al Cementèri Monumental de Milan.

[Modificar] Obra poetica

La siá primièra publicacion poètica se faguèt en 1930 dins la revista "Solaria", ont apareguèt un recuèlh de poèmas jol títol Acque e terre ("Aigas e Tèrras"). Dos ans mai tard publiquèt Oboe sommerso ("Oboè submergit"), òbra que desvelhèt un interès dels grands en çò dels critics literaris.

En 1940 publiquèt Lirici greci, òbra que i reunissiá las reviradas siás dels classics e que marcava una etapa importanta dins la siá produccion literària, que i manifestèt lo sieu interès dins l'aprochament entre la poesia classica e aquela contemporanèa. En 1942 publiquèt Ed è subito sera ("E sulpit ven lo vèspre"), òbra que coneguèt una bèla capitada, e que dedins i foguèt inclusa una antologia de la siá produccion poetica fins aquel moment. Dins aquelas òbras la siá poesia pren una forma concisa, gaireben minimalista, amb un contengut fortament simbolic a l'encòp. Aquel estil ermetic foguèt partetjat per autres poètas italians del temps, coma Giuseppe Ungaretti, Alfonso Gatto e Mario Luzi, influenciats totes prigondament pels poètas franceses Paul Valéry e Stéphane Mallarmé, çò que donariá l'escòla dita escòla ermetica italiana.

A partir de la fin de la Segonda Guèrra Mondiala introdusiguèt dins los tèmas de la siá poesia contenguts mai socials, ligats a la situacion politica del sieu país. Entre 1949 e 1958 intensifiquèt la produccion coma reviraire, en publicar reviradas divèrsas del latin (Catul), del grèc (l'Evangèli segon Joan e Sofòcle) e de l'anglés (La tempèsta de William Shakespeare). Un còp la guèrra acabada, tre que la censura tombèt, los tèmas de la poesia de Quasimodo s'encastrèron dins la problematica sociala, en utilizar d'un biais abille l'analogia entre los esclavatges umans actuals e los mites grècs; abandonèt alavetz l'ermetisme e desvolopèt una poesia mai clara e vitala.

En 1953 partatgèt amb Dylan Thomas lo Prèmi Etna-Taormina de poesia e en 1959 li foguèt donat lo Prèmi Nobel de Literatura per la siá poesia lirica, qu'amb lo fòc classic exprimís l'experiéncia tragica de la vida dins las nòstras pròprias epòcas.