Paul Valéry

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Còde QRpedia d'estampar per un accès dirècte a aquèth article
Donadas
d · m
Paul Valéry
filosòf
Paul Valéry.jpg
Paul Valéry.jpg
Descripcion de la bandièra
Descripcion dau blason
Descripcion deu sagèth
Latitud
Longitud


Naissença 30 d'octobre de 1871
N. a Seta
Decès 20 de julhet de 1945
D. a París
Causa de decès
Assassinat/ada per
Luòc d'enterrament Cementèri marin de Seta (WikiData)
Lenga mairala
Fogal ancestral

.

Firma Valery Paul.jpg
Paire
Maire
Oncle
Tanta
Grands
Bèlamaire
Bèlpaire
Fraire
Sòrre
Conjunt
Companh/a
Filh/a
Religion
Membre de Q161806
Familha nòbla
Membre de
l'equipa esportiva
posicion de jòc
tir (esquèrra/drecha)
grad dan/kyu
Grop etnic
Orientacion sexuala
Profession filosòf
Emplegaire
Domeni d'activitat
Escolaritat
Diplòma
Director de tèsi
Estudiant de tèsi
Foncion politica
Residéncia oficiala
Predecessor
Successor
Partit
Tessitura
Label discografic
Lista de cançons
Discografia
Mission de l'astronauta
Distincions e prèmis
Branca militara
Grad militar
Etapa de canonizacion
Familha nòbla
Títol de noblesa
Títol onorific
Comandament
Conflicte
Jorn de la fèsta
Activitat(s) Escrivan
Poèta
Filosòf
Epistemològ
Lenga d'escritura Francés
Identificants
BNF 119274707
BNE
GND 118625985
VIAF 61553403
ULAN


DOI
RKDimages
Rijksmonument
KGS
Historic Places identifier
ID d'artista de MusicBrainz 7c6737a9-b547-4331-b58c-c962051538bb
ID album de MusicBrainz
ID d'òbra de MusicBrainz


Legislator
Identificant BHL
Identificant ITIS
Identificant IUCN
Identificant NCBI
Identificant TPDB
Identificant GBIF
Identificant WoRMS
Numèro EE
Indicatiu
Còde AITA
Còde OACI
Còde mnemonic
Identificant JPL Small-Body Database
Còde de l'observatòri Minor Planet Center
Identificant Structurae
Identificant Emporis
Numèro CAS
numèro EINECS
SMILES
InChI
InChIKey
Còde ATC
Numèro E
Identificant UNII
Numèro RTECS
Identificant ChemSpider
Identificant PubChem (CID)
Numèro ZVG
Identificant ChEBI
Numèro ONU
Còde Kemler
Identificant Drangbank
Mencion de dangièr SGH
Identificant Wine AppDB
Identificant d'un satellit NSSDC
SCN
Commons-logo.svg Wikimedia Commons prepausa de documents multimèdia liures sus Paul Valéry.

Ambroise Paul Toussaint Jules Valéry es un escrivan d'expression francesa, poèta, filosòf e epistemològ, nascut a Seta le 30 d'octobre de 1871 e mòrt a París lo 20 de julhet de 1945.

Biografia[modificar | modificar la font]

Nascut de paire d'origina corsega e de maire genoesa, Paul Valéry comencèt sos estudis a Seta amb los dominicans, puèi al collègi de Seta e al licèu de Montpelhièr. Comencèt en 1889 d'estudis de drech. Aquel meteis an, publiquèt sos primièrs vèrses dins la Revue maritime de Marseille. Sa poesia d'aquela epòca se plaça dins lo movement simbolista.

Nuèch de Gènoa[modificar | modificar la font]

Dins la nuèch del 4 al 5 d'octobre de 1892, coneguèt a Gènoa çò que descriu coma una grava crisi existenciala. Ne sortís resolgut a repudiar las idolas de la literatura, de l'amor, de l'imprecision, per consacrar l'essencial de son existéncia a çò que nomena la vida de l'esperit. Ne testimònian los Quasèrns ont s'esfòrça de notar totas sas reflexions de bon matin. Aprèp que, apond en mena de galejada, avent consacrat aquelas oras a la vida de l'esperit, me senti lo drech d'èsser nèci lo rèsta de la jornada.

La poesia es exclusa d'aquel biais de sa vida? Non, perque de vertat, segon Valéry, tot poèma avent pas la precision exacta de la pròsa val pas res. Pel mai al subjècte d'aquela a la meteissa distància que Malherbe afirmant seriosament qu'un bon poèta es pas pus util a l'Estat qu'un bon jogaire de quilhas.

De tot biais, Paul Valéry indica mai d'un còp que considèra aquela nuèch passada a Gènoa coma sa vertadièra origina, lo començament de sa vida mentala.

En 1894, s'installèt a París, e comencèt de trabalhar coma redactor al Ministèri de la Guèrra, e se liguèt amb Paul Léautaud. Demorèt alunhat de l'escritura poetica per se consacrar a la coneissença del ieu e del monde. Dempuèi 1900 fins a 1922, secretari particular d'Édouard Lebey, administrator de l'agéncia Havas, se consacrava cada matin a las primièras oras a la redaccion de sos Quasèrns, jornal intellectual e psicologic qu'una granda partida foguèt publicada pas qu'aprèp sa mòrt.

En 1900, se maridèt amb Jeannie Gobillard, una primièra cosina de Julie Manet (tanben filha de Berthe Morisot e d'Eugène Manet, lo fraire d'Edouard Manet) que se maridèt lo meteis jorn amb Ernest Rouart. Lo doble maridatge foguèt celebrat a la glèisa de Saint-Honoré-d'Eylau, dins lo quartièr de Passy a París. Lo coble Valéry-Gobillard aguèt tres enfants e demorèt ligat al coble Rouart-Manet (qu'aguèt tres filhs), e las doas familhas partejavan lors vacanças dins l'ostal « Le Mesnil », comprada per Berthe Morisot e Eugène Manet sus las ribas de Sèina[1].

Paul Valéry segava los « mardis » de Stéphane Mallarmé, carrièra de Roma a París, a l'ostal del poèta que ne demorèt un fidèl discipòl.

La poesia[modificar | modificar la font]

En 1917, jos l'influéncia de Gide entre autres, tornèt a la poesia amb La Jeune Parque, publicada per Gallimard. Escriguèt un poèma de 500 vèrses que i consacrèt quatre ans. En principi, auriá degut escriure - a la demanda de son editor Gallimard e de son amic André Gide - un prefaci poetic d'una trentena de linhas per acompanhar una novèla edicion de sos premièrs poèmas. Mas fin finala escriguèt çò qu'es consedrarà coma son cap d'òbra: lo monològ interior d'una jove femna en presa a un combat entre lo còs e l'esperit, escrit dins un formalisme digne de son mèstre Mallarmé.

Un autre grand poèma seguèt qualques ans mai tard: Le Cimetière marin (1920), puèi un recuèlh, Charmes (1922).

Aprèp la Primièra Guèrra Mondiala, Paul Valéry venguèt coma un « poèta oficial », plan fòrça celèbre — pas candid, se n'amusa — e fòrça onorat. En 1924, venguèt president del Pen Club français, puèi foguèt elegit membre de l'Acadèmia francesa l'an seguent. Dins lo discors de recepcion que prononcièt lo 23 de junh de 1927, Paul Valéry faguèt l’elògi d'Anatole France, son davancièr, sens prononciar son nom un sol còp[2]. En efècte perdonava pas qu'Anatole France se foguèsse opausat a la publicacion dels poèmas de Mallarmé.

En 1932, venguèt conselhièr dels musèus nacionals; en 1933, foguèt nomenat administrator del Centre Universitari Mediterranèu de Niça; en 1936, foguèt nomenat president de la Comission de sintèsi de la cooperacion culturala per l'exposicion universala; en 1937, foguèt creada per el la cadièra de poetica al Collègi de França; en 1939, fin finala, venguèt president d'onor de la SACEM.

Son òbra vertadièra, dins lo meteis temps, contunhava totjorn dins l'escur. La prigondor de las reflexions que foguèt donada dins sas òbras exigentas (Introduccion al metòde de Leonardo da Vinci, La serada amb monsieur Teste), sas reflexions sus l'avenidor de la civilizacion (Regards sul monde actual) e sa viva curiositat intellectuala ne faguèt un interlocutor de Raymond Poincaré, Louis de Broglie, Henri Bergson e Albert Einstein.

Ocupacion alemanda[modificar | modificar la font]

La tomba de Paul Valéry al cementèri marin de Seta.

Jos l'ocupacion alemanda, Paul Valéry, refusant de collaborar, prononcièt coma secretari de l'Acadèmia francesa l'elògi funèbre del josieu Henri Bergson. Aquò li faguèt pèrdre aquel pòste, coma aquel d’administrator del Centre Universitari de Niça. Moriguèt lo 20 de julhet de 1945, qualques setmanas aprèp la fin de la Segonda Guèrra Mondiala. Aprèp de funeralhas nacionalas comandada per Charles de Gaulle, es inumat à Seta, al cementèri marin qu'aviá celebrat dins son poèma.

Son òbra[modificar | modificar la font]

Signatura.

Los ensags de Valéry mòstran sos inquietuds sus la perennitat de la civilizacion (« Nosautres, civilizacions, sabèm ara que sèm mortalas »), l'avenidor dels « dreches de l'esperit », lo ròtle de la literatura dins la formacion, e la retroaccion del progrès sus l'Òme.

Sa seria « Variété » (I, II, III, IV, V) se compausa d'un autre tipe d'escriches: aqueles que li foguèron comandats e si non sens dobte, d'esperel, auriá jamai escrit. Pasmens es una analisi prigonda impressionanta se tròba dins la seria de corts ensags sus divèrses subjèctes d'actualitat del sègle XX publicada jol titre: Regards sur le monde actuel.

Sa correspondéncia amb André Gide foguèt publicada en 2009.

Tanben publiquèt L'Idée fixe.

Filosofia[modificar | modificar la font]

La portada filosofica e epistemologica de l'òbra de Valéry es pauc coneguda es un dels pensadors del constructivisme[3].

Lo rapòrt que Valéry a amb la filosofia es particular. Dins sos Quasèrns escriguèt : « Legissi mal e amb languiment los filosòfs, que son tròp longs e que lor lenga m'es antipatica. » (T1 p197) En efècte, se s'inspira liurament de Descartes d'una mena de son metòde de « pensar », es pasmens fòrça critic sul discors filosofic d'esperel. Per Valéry, lo filosòf es mai un sofista biaissut, manejaire de concèptes, qu'un artesan al servici del Saber coma lo scientific es.

Pasmens, son desir de comprendre lo monde dins sa generalitat e fins al procèssus de la pensada ela meteissa — caracteristica del filosòf — orienta fortament son trabalh, çò que se manifèsta en particular dins:

  • La Crise de l’esprit (Variété I) (« Nosautres, civilizacions, sabèm ara que sèm mortalas »)
  • Petite Lettre sur les mythes (Variété II)
  • La Politique de l’esprit, Le bilan de l'intelligence (Variété III) (« Dintram dins l'avenidor enrèire »)
  • Discours de réception à l’Académie française
  • Discours de l’histoire (Variété IV)
  • Discours aux chirurgiens, L’Homme et la coquille (Variété V)
  • Notre destin et les lettres (Regards sur le monde actuel)

e tot lo long de sos Quasèrns.

Bibliografia[modificar | modificar la font]

Òbras[modificar | modificar la font]

  • Introduction à la méthode de Léonard de Vinci (1895) (introduccion al metòde de Leonardo da Vinci)
  • La Soirée avec monsieur Teste (1896) (La serada amb monsieur Teste)
  • Essai d'une conquête méthodique (1897) (Ensag d'una conquesta metodica)
  • La Jeune Parque (1918) (La Jove Parca)
  • La Crise de l’esprit (1919) (La Crisi de l'esperit)
  • Le Cimetière marin (1920) (Lo Cementèri marin)
  • Album de vers anciens (1920) (Album de vèrses ancians)
  • Charmes (1922) (Embelinament)
  • Eupalinos ou l'Architecte (1923) (Eupalinòs o l'Arquitècte)
  • L'Âme et la danse (1923) (L'arma e la dança)
  • Variété I (1924) (Varietat I)
  • Propos sur l'intelligence (1925) (Convèrsa sus l'intelligéncia)
  • Monsieur Teste (1926)
  • Variété II (1930) (Varietat II)
  • Regards sur le monde actuel (1931) (Regards sul monde actual)
  • Amphion (1931)
  • Pièces sur l'art (1931) (Pèças sus l'art)
  • L'idée fixe ou Deux Hommes à la mer (1932) (L'idèa fixa)
  • Discours en l'honneur de Goethe (1932) (Discors en onor de Goethe)
  • Sémiramis (1934) (Semiramis)
  • Notion générale de l’art (1935) (Nocion generala de l'art)
  • Variété III (1936) (Varietat III)
  • Degas, danse, dessin (1938) (Degas, dança, dessenh)
  • Discours aux chirurgiens (1938) (Discors als cirurgians)
  • Variété IV (1938) (Varietat IV)
  • Mauvaises pensées et autres (1942) (Ideassas e autras)
  • Tel quel (1941, puis 1943) (Cossí es)
  • Dialogue de l'arbre (1943) (Dialòg de l'arbre)
  • Variété V (1944) (Varietat V)

Postums :

  • Mon Faust (1946) (Lo meu Faust)
  • L'Ange (1947) (L'Àngel)
  • Histoires brisées (1950) (Istòrias copadas)
  • Vues (1948) (Vistas)
  • Œuvres I (1957) (Òbras I)
  • Les Principes d'anarchie pure et appliquée (1984) (Los principis d'anarquia pura e aplicada)
  • Corona et Coronilla (2008) (Corona e Coronilha)

Estudis sus Paul Valéry (fr)[modificar | modificar la font]

  • Frédéric Lefèvre, Entretiens avec Paul Valéry, Le Livre, Chamontin et chez Flammarion, 1926.
  • Marcel Doisy, Paul Valéry. Intelligence et Poésie, Les Univers de la Littérature IV, Paris, Le Cercle du Livre/ Édition Paul Mourousy, 1952.
  • Octave Nadal, La Jeune Parque, manuscrit, présentation, étude critique, Le Club du Meilleur Livre, 1957.
  • Jacques Derrida, « Qual Quelle. Les sources de Valéry », 1971, repris dans Marges – de la philosophie, Minuit, 1972.
  • Michel Philippon, Paul Valéry, une Poétique en poèmes, Presses Universitaires de Bordeaux, 1993
  • Sylvie Ballestra-Puech, Lecture de la Jeune Parque, Klincksieck, 1993.
  • Denis Bertholet, Paul Valéry, 1871-1945, Plon, 1995.
  • Michel Philippon, Un Souvenir d'enfance de Paul Valéry, Éditions InterUniversitaires, 1996
  • Fabien Vasseur commente La Jeune Parque, Poésies, Foliothèque, Gallimard, 2006.
  • Emil Cioran, Valéry face à ses idoles, L'Herne, Essais Et Philosophie, 2007.
  • Michel Jarrety, Paul Valéry, Fayard, 2008.
  • Anna de Noailles, En relisant les Cahiers de Paul Valéry, 3 tomes
  • Philippe Baudry, Valéry trouveur: métaphysique et littérature, Kindle, 2010; CreateSpace, 2011. Valéry Finder: Metaphysics and Literature, Kindle, 2011; CreateSpace, 2011.
  • Aimé Lafont, Paul Valéry, l'homme et l'oeuvre, Jean Vigneau, 1943

Vejatz tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Notas e referéncias[modificar | modificar la font]

  1. (fr)Jornal de Julie Manet, ed: Scala
  2. (fr)Paul VALÉRY
  3. (fr)Jean-Louis Le Moigne, Les épistémologies constructivistes, 1995, PUF, « Que sais-je ? ».