Garbura

La garbura qu'ei la sopa de caulets tradicionau e correnta de Bearn e Gasconha.
Que coneish mantua varianta mes, en generau, totas que partatjan ua varietat de legumes (caulets e havas mei que mei, dab combinasons possiblas de carròtas, naps, pomas de tèrra, porrets, alh, ceba, gerbeta, péber e a còps tomata) qui son borits un par d'òras en un topin (tanben aperat topia au femenin) dab un tròç de carn (tradicionaument lo qui n'èra pas emplegat taus autes plats : cambajon o lo son òs, patas o còth de guit o de garia… a còps simpament remplaçat per òli o grèish de guitentà hornir ua hont de grèisha).
Segon lo diccionari de Littré (citat dens l'article Garbure deu diccionari bearnés de Pau Raimond e Vastin Lespin) la qualitat que's coneish a la densitat e dens las géncers lo culher qu'i pòt demorar quilhat tot solet.
Dens la literatura, la garbura, adaptabla autanplan a las borsas pleas com a las vueitas, qu'ei lo sol plat economicament accessible au praube Capitani Fracasse (lo baron de Sigonhac) dens lo purmèr capítol deu roman de Teofile Gautièr :
Le Baron s’assit en silence devant la petite table, après avoir répondu d’un geste de main bienveillant au salut respectueux de Pierre.
Celui-ci détacha la marmite de la crémaillère, en versa le contenu sur son pain taillé d’avance dans une écuelle de terre commune qu’il posa devant le Baron ; c’était ce potage vulgaire qu’on mange encore en Gascogne, sous le nom de garbure ;
Dens lo son libe Le bal des célibataires, lo sociològue bearnés Pèir Bordièu qu'escriu que la garbura, plat collectiu qui amassava los qui tribalhavan a l'ostau, que dava a la gaha de la mestressa de maison l'estatut d'un sceptre qui èra tranmés com simbèu de poder.