Barma de Cotier

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca


La barma de Cotier es un site arqueologic d'Occitània, en Velai, que serva de vestigis magdalenians.

Localizacion e istoric de las rechèrchas[modificar | modificar la font]

Situaa a 2 km au nòrd-oèst de Retornac dins lo departament dau Naut Léger, foguèc descubèrta en 1920 per de peiriers e obstruia per de materials desprendits.

En 1920, lo professor Mayet, de Lion, e l'inspector Matte, dau Puèi, rechampèron divèrs silèx a la superficia.

P. Bout, professor de sciéncias naturalas, i efectuèc de rechèrchas vèrs 1948 e ne redigissèc dos estudis[1],[2].

M. Virmont, jove professor e membre dau grop arqueologic « Forez-Jarez » a Sant Estève entreprenguèc de rechèrchas en 1968.

Descubèrtas principalas[modificar | modificar la font]

Las diferentas intervencions permetèron de descurbir mai de 4 000 vestigis arqueologics: sagaias de bana de rangiers, agulhas per cordurar en òs, dents pertusaas utilizaas coma pendents.

Aquestas descubèrtas foguèron atribuias au Magdalenian Inferior e datan adoncas de 15 000 a 18 000 ans avans lo present.

Dins la barma de Cotier, los arqueològs descurbissèron las rèstas dels animals seguents:

A aquela epòca, lo clima deviá èsser freg dins la region de Retornac.

Visitas[modificar | modificar la font]

L'industria es expausaa au Musèu Crozatier, au Puèi de Velai e a l'Ofici dau Torisme a Retornac.

La barma de Cotier es pas dubèrta a la visita: l'accès en balç es perilhós e de grasilhas ne verrolhan l'accès.

Sites pròches[modificar | modificar la font]

Au començament dau sègle XX, existissiá una barma, sonaa d'Orcier, dins lo mèsme balç que la barma de Cotier. Foguèc destrucha per l'esplecha de la peiriera. Un òs uman (benlèu un crani) i sariá estat descubèrt e se podriá trobar au musèu d'arqueologia nacionala a Saint-Germain-en-Laye.

Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]

  1. Bulletin de l'association préhistorique des amis des Eyzies, 1952
  2. Bulletin de la Société Préhistorique de France, TL n° 7, p. 437 a 457 e n° 11 e 12, doas paginas.