Sètge de Tolosa (1219)

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca
Pagina d'ajuda sus l'omonimia Pels articles omonims, vejatz Sètge de Tolosa.


Sètge de Tolosa (1219)

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Informacions generalas
Data 17 de junh al 1èr d'agost de 1219
Luòc Tolosa
Eissida Victòria de Tolosa
abandon del sètge
Belligerants
Arms of the Kings of France (France Ancien).svg Reialme de França
Cross-Pattee-alternate red.svg Crosats
Blason Languedoc.svg Comtat de Tolosa
Comandants
Arms of the Kings of France (France Ancien).svg Loís de França
Armoiries seigneurs Montfort.svg Amalric VI de Montfòrt
Blason Languedoc.svg Ramon VII de Tolosa
Fòrças en preséncia
Armada reiala:
600 cavalièrs
10 000 arquièrs

Lo sètge de Tolosa de 1219 es una tentativa del futur Loís VIII de França e d'Amalric VI de Montfòrt de prene la vila als comtes Ramon VI e Ramon VII de Tolosa. L'accion s'acabèt per un escaç del sètge.

Las causas[modificar | modificar la font]

Lo 10 de junh de 1219, lo prince Loís de France a prenguèt Marmanda e daissèt los seus soldats saquejar la vila e massacrar los abitants. Puèi son armada, acompanhada d'aquela d'Amalric VI de Montfòrt èran en camin cap a Tolosa, qu'atenguèron lo 17 de junh.

Lo comte Ramon VII de Tolosa[1] aviá preferat concentrar las seuna fòrças a Tolosa puslèu qu'enviar de secors a Marmanda. Combatre Loís de França li pausava un problèma d'òrdre juridic, perque lo prince representava li rei de França, suzerain del comte de Tolosa. La question, abordada pel seu conselh, foguèt resolguda per l'afirmacion qu'Amalric de Montfòrt aviá estat investit sonque pel papa e non pel rei, e que la comtat, d'aquel fach vacant, tornava al seu senhor legitim, Ramon VII.

Lo sètge[modificar | modificar la font]

Ramon aviá profeitat de la durada del sètge de Marmanda per renforçar los barris de la ciuta mondina. Fòrça faidits l'aviá jonch: Guilhèm de Menèrba[2], Jordan de Cabaret[3], ... Tota la populacion, refusant de subir lo sòrt de Marmanda e vesent çò que la paraula del prince Loís i aviá valgut, èra solidari dels comtes.

Lo prince Loís èra en melhora posicion que Simon de Montfòrt un an mai lèu, avent un efectiu mai important e un mai grand nombre de maquinas de sètge. Mas los Tolosecs reparèron los damatges als barris amb un zèl identic al precedent sètge e rebutèron amb la meteissa ardor los diferents assalts.

Aprèp quarante cinc jorns de sètge, lo prince Loís se descoratgèt e levèt lo sètge, malgrat las suplicacions d’Amalric de Montfòrt e del legat.

Consequéncia[modificar | modificar la font]

Amb lo pretèxte d'aver efectuat sa quarantena e benlèu jos la pression dels barons, lo prince Loís quitèt l'Occitània lo 1èr d'agost, daissant Amalric de Montfòrt dins una posicion desesperada. En seguida, arestèt pas de perdre de vilas, lo seu fraire Gui foguèt tuat en 1220 devans Castèlnòu d'Arri e deguèt fina finala abandonar Carcassona, lo seu darrnièr bastion, en genièr de 1224 e cedèt totes lo seus drechs sul Lengadoc a Loís de França, vengut entre temps lo rei Loís VIII de França.

Annèxas[modificar | modificar la font]

Bibliografia[modificar | modificar la font]

  • (fr)Georges Bordonove, La Tragédie Cathare, Paris, Pygmalion – Gérard Watelet, coll. « Les Grandes Heures de l’Histoire de France », 1991, 462 p. (ISBN 2-85704-359-7), p. 338-341

Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]

  1. Ramon VI de Tolosa èra encara vivu mas excomuniat, e preferiá demorar en retirat per pas comprometre las escasenças del seu filh al prèp de Roma.
  2. ancian senhoe de Menèrba, qu'aviá perdut pendent lo sètge de la vila.
  3. fraire de Pèire Rogièr de Cabaret.

Articles connèxes[modificar | modificar la font]