Umar

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
exemple de tèxte

Umar (vèrs 582-591, La Mèca - 7 de novembre de 644, Medina) foguèt lo segond califa musulman entre 634 e 644 après lo rèine d'Abu Bakr as-Siddiq. Son successor foguèt Uthman.

Companhon de Maomet a partir de 616-617 après un periòde d'oposicion iniciau a l'islam, venguèt rapidament un dei caps principaus de la comunautat musulmana e participèt ai conflictes entre La Mèca e Medina. Après la mòrt de Maomet en 632, venguèt un dei conselhiers dau premier califa durant la revòuta de certanei tribús aràbias còntra lei musulmans e per acomençar lo trabalh de compilacion de l'Alcoran e dei tèxtes juridics islamics. En 634, foguèt designat coma successor per Abu Bakr. Sota sa direccion, lo Califat musulman veguèt lo renfòrçament dei poders dau govèrn gràcias a una tièra de reformas administrativas e la contuniacion de l'expansion militara còntra leis Empèris Bizantin e Sassanidas.

L'origina e la jovença d'Umar[modificar | modificar la font]

Omar nasquèt a La Mèca dins lo clan dei Banu Adi qu'èra cargat d'arbitrar lei problemas entre lei diferentei tribús de la region. Sa data de naissença es fòrça mau coneguda per leis istorians. Se situa entre 582 e 591 segon leis estudis o lei declaracions de l'imam An-Nawari (vèrs 582-583), de l'istorian pèrs Tabari (entre 582 e 591[1]) o d'Omar espereu (584[2]).

Son paire èra dich Al-Khattab ibn Nufayl e sa maire Hintimmah. Fasián partida de la classa mejana de la societat e Umar recebiguèt una educacion avançada per son epòca basada sus l'escritura, leis arts marciaus, la lucha e l'equitacion[3]. Descurbiguèt tanben la literatura e la poesia[4]. Gràcias a aquela instruccion, Umar poguèt succedir a son paire e participar ais arbitratges entre lei tribús[5]. Venguèt tanben marchand e realizèt divèrsei viatges en Euròpa e en Pèrsia. I poguèt estudiar lei societats localas mai seis afaires comerciaus prosperèron gaire e Umar foguèt jamai un marchand riche.

Umar durant la vida de Maomet[modificar | modificar la font]

Lo periòde de son oposicion a l'Islam[modificar | modificar la font]

En 610, quand Maomet acomencèt sa predicacion en favor de l'islam, Umar èra un defensor de la religion politeïsta tradicionala de la populacion de La Mèca. De mai, coma la màger part deis abitants de la tribú Quraych au començament dau sègle VII, aviá per abitud de beure de vin ambé sei companhons e, per eu, l'islam èra una menaça còntra l'unitat de la tribú[6]. Ansin, participèt ai premierei persecucions còntra lei musulmans e faguèt partida deis advèrsaris pus acarnats de la religion novèla. Assaièt tanben d'organizar un complòt per assassinar Maomet[7].

La conversion d'Umar e sei consequéncias[modificar | modificar la font]

La conversion d'Umar a l'islam se debanèt en 616 o en 617, tres jorns après aquela de Hamza ibn Abd al-Muttalib. Foguèt influenciada per lei conversions de sa sòrre, de son bèufraire e de certanei de seis amics. Aguèt una influéncia importanta car Umar teniá de proteccions poderosas dins la societat de La Mèca. Ansin, lei premiers musulmans poguèron abandonar lo secrèt e pregar publicament dins l'encencha de la Ka'ba[8]. Après aqueu succès, Maomet lo carguèt d'arbitrar lei conflictes de la comunautat musulmana[9].

L'exil a Medina[modificar | modificar la font]

Maugrat lei progrès liats a la conversion d'Umar, la situacion dei musulmans dins La Mèca demorèt precària en causa dei persecucions puei de la pèrda de la màger part dei sostèns politics e financiers de Maomet au començament deis annadas 620. En 622, lo Profèta decidiguèt donc de s'exilar ambé sa comunautat dins la vila de Medina onte l'islam èra vengut popular après lo succès d'una mediacion qu'aviá menada entre doas tribús dau relarg de la ciutat en 621. Umar quitèt donc La Mèca e s'installèt a Medina.

A partir de 624, quand la guèrra acomencèt entre La Mèca e Medina, Umar venguèt un deis oficiers principaus de l'armada musulmana e participèt ai combats principaus dau conflicte : batalha de Badr (624), batalha d'Uhud (625), campanha còntra la tribú jusieva dei Banu Nadir (625), batalha dau Fossat (627), campanha còntra lei Banu Qurayza (627) e enfin expedicion de Hudaybiya (628). A la fin de la guèrra, foguèt un dei testimònis de la signatura dau tractat entre lei doas vilas.

Après la patz ambé La Mèca, contunièt una carriera militara e Maomet lo mandèt còntra la tribú jusieva dei Bani Nadir de l'oasís de Khaïbar en 628. L'annada seguenta, participèt amb Abu Bakr ai guèrras menadas per Amr ibn al-As, un aliat de Maomet. Puei, en 630, quand la guèrra acomencèt tornarmai entre Medina e La Mèca, participèt a l'expedicion que conquistèt la vila après negociacions. Totjorn en 630, èra present durant lei batalhas de Hunayn e au sètge de Taif que marquèron lo succès definitiu de Maomet dins la mitat occidentala de la Peninsula Aràbia. Segon la tradicion, auriá pagat una partida gròssa dei despens engendrats per leis operacions còntra Taif.

Umar durant lo califat d'Abu Bakr[modificar | modificar la font]

Après la mòrt de Maomet en 632, Abu Bakr as-Siddiq venguèt lo premier califat musulman fins a 634. Son rèine sus la comunautat musulmana veguèt la repression d'una insureccion organizada per certanei tribús aràbias desirosas de tornar venir independentas e per la fin de la conquista de la Peninsula Aràbia.

Durant aqueu periòde, Umar foguèt un dei conselhiers principaus d'Abu Bakr pendent la lucha còntra la revòuta ambé Khalid ibn al-Walid. Aquela guèrra s'acabèt en 634 per una victòria dei musulmans que poguèron unificar la Peninsula Aràbia sota lo contraròtle d'Abu Bakr. Pasmens, foguèt tanben la fònt d'una garrolha grèva entre Umar e lo generau Khalid ibn al-Walid a prepaus de la mòrt d'un cap rebèl dich Malik ibn Nuwayrah. Aital, après son accession au califat, l'exclusion de Khalid ibn al-Walid dau comandament de l'armada foguèt una dei premierei decisions d'Umar.

En fòra de son ròtle dins la resolucion dau conflicte, Umar s'ocupèt tanben de defendre auprès d'Abu Bakr son projècte de compilacion dei tèxtes sacrats de l'islam per formar l'Alcoran. D'efèct, aquelei tèxtes èran alora memorizats per de personas qu'èran tanben de combatents. Òr, la multiplicacion dei conflictes per espandre la religion novèla aviá entraïnat de pèrdas importantas, especialament durant la batalha d'Aqraba en decembre de 632. Un sistèma rigorós foguèt creat per assegurar l'enregistrament exact dei paraulas de Maomet que va contuniar fins a 647.

Lo califat d'Umar[modificar | modificar la font]

L'accession au califat[modificar | modificar la font]

L'accession d'Umar au califat foguèt l'òbra d'Abu Bakr e dei captaus de Medina. D'efèct, a la fin de son rèine, Abu Bakr, fatigat, decidiguèt d'organizar sa succession e chausiguèt Umar coma successor. Per Abu Bakr, la dificultat pus importanta èra la manca de popularitat d'Umar entre lei caps musulmans. Pasmens, aquela chausida foguèt aprovat per lei captaus e un testament foguèt redigit per la legalizar. La mòrt d'Abu Bakr se debanèt lo 22 d'aost de 634. La succession aguèt luòc sensa dificultat e Umar prenguèt rapidament divèrsei mesuras per aumentar sa popularitat (liberacion de presoniers de la revòuta de 632-634, arbitratges territoriaus...).

Lei reformas administrativas[modificar | modificar la font]

Durant son rèine, Umar creèt una administracion novèla per organizar e dirigir lo Califa. Aquela òbra venguèt rapidament fòrça importanta en causa de l'agrandiment regular de son territòri e va permetre d'assegurar son unitat e la contuniacion dei conquistas militaras. Per aquò, Umar adoptèt un sistèma de division dau territòri en províncas e en districtes e contrarotlèt lei caps de l'administracion e lei foncionaris gràcias a un ensems de lèis e de còdes de conducha. S'ocupèt tanben de melhorar lo foncionament dau govèrn centrau e lo mantenement de l'òrdre public.

Ansin, au nivèu territòriau, lo Califa foguèt devesit en un centenau de districtes e tretze províncias. Lei caps d'aquelei territòris èran generalament lei caps regionaus dei fòrças militaras e de l'administracion. Pasmens, de còps, lei doas foncions èran ocupadas per de personas diferentas. Dins lei districtes, exisitiá un ensems de foncionaris superiors cargats de conselhar lo governador per leis afaires militars, financiers, judiciaris e lo mantenement de la seguritat. Cada cap regionau deviá reconóisser l'autoritat centrala dau califat. Lo pensament d'empachar una revòuta locala èra una caracteristica majora de la politica administrativa d'Umar e lo califa s'ocupava dirèctament de la seleccion dei caps de son administracion e de son armada.

En fòra dei ligams de fidelitat e d'obeïssença entre lo califat e sei governadors, Umar contrarotlèt son administracion superiora gràcias a un ensems de còdes de conduchas. La regla principala d'aquelei còdes èra de venir cada annada durant lo romavatge de La Mèca per escotar lei planhs dei populacions. Un servici especiau d'enquistas existiá tanben per luchar còntra la corrupcion dei foncionaris. Per completar aqueu sistèma repressiu, Umar velhèt de pagar lei salaris dins lei temps e lei governadors tenián lo drech d'aver de parts suplementàrias durant lo partiment dau butin dei pilhatges.

Enfin, au nivèu dau govèrn centrau, Umar renforcèt l'eficacitat gràcias au desvolopament de l'enregistrament escrich deis actes e dei decisions. De ministèris novèus foguèron organizats segon lei besonhs, especialament per s'ocupar dei fòrças armadas e dei finanças de l'Estat. De fòrças de policiá foguèron organizadas. Diferentas dei fòrças armadas, èran cargadas dau mantenement de l'òrdre public. Aquela creacion foguèt acompanhada per lo renfòrçament de la centralizacion de la justiciá e lo començament de la compilacion escricha dei lèis islamicas. Enfin, Umar ordonèt de recensar la populacion de l'empèri.

L'expansion militara dau Califat Islamic[modificar | modificar la font]

Extension dau Califat en 634 au començament dau rèine d'Umar.
Campanhas militaras aràbias après la mòrt de Maomet.
Extension dau Califat en 644 a la mòrt d'Umar.

L'expansion militara dau Califat aguèt mens d'importància per Umar que lo renfòrçament de son autoritat e dau govèrn centrau. Dins aquò, poguèt aprofichar l'envam militar dei periòdes de Maomet e d'Abu Bakr e d'estructuras militaras fòrça eficaça per espandre son territòri ambé succès. Ansin, lo rèine d'Umar foguèt marcat per de victòrias importantas còntra l'Empèri Bizantin que perdèt lo contraròtle d'Orient Pròche e d'Egipte e còntra l'Empèri Sassanida que perdèt la màger part dau plan iranian e foguèt finalament conquist en 651 quauqueis annadas après la mòrt d'Umar.

D'efèct, sus lo frònt bizantin, lei fòrças musulmanas poguèron aprofichar lo resultat favorable de la batalha de Yarmok per atacar lo sud de Siria e conquistar Damas (634). Puei, après una pausa en causa d'una campanha còntra lei Sassanidas, lo rèsta de Siria foguèt conquist en 636. Après aquelei reviradas, l'armada bizantina cargada de protegir Jerusalèm preferiguèt se replegar vèrs lo sud entraïnant la presa de la vila santa en genier de 637. De 638 a 639, lei combats se debanèron tornarmai en Siria onte lei musulmans deguèron resistir còntra un retorn ofensiu dei Bizantins que mau capitèron de reconquistar Homs e abandonèron la region en 639. Aquela annada, lei musulmans ataquèron Egipte. Lei Bizantins assaièron de resistir a Alexàndria que foguèt finalament conquista en 641. Una còntra ofensiva bizantina entraïnèt la pèrda de la vila que foguèt tornarmai ocupada en 643. Aquò entraïnèt la rompedura dei defensas bizantinas dins lo nòrd d'Africa mai Umar ordonèt a sei generaus de s'arrestar après l'ocupacion de Cirenaïca.

Sus lo frònt sassanida, de combats importants se debanèron a partir de 634. Inicialament venceires a Namariq, lei musulmans foguèron batuts sus l'Eufrates. Pasmens, aquela revirada marquèt pas l'aplant de la progression e lei Sassanidas foguèron tornarmai vencuts a Bowayb e à Bagdad. Pasmens, la batalha decisiva se debanèt en novembre de 636 a al-Qadisiyya. Causèt l'afondrament de l'armada sassanida e la conquista de la capitala de l'empèri, Ctesifont, en 637. L'annada seguenta, lei musulmans ocupèron lo nòrd d'Iraq e acomencèron la conquista progressiva dau plan iranian.

Assassinat e succession[modificar | modificar la font]

Tomba d'Umar a Medina.

Umar foguèt assassinat en novembre de 644 per un complòt dirigit per de Pèrs desirós de venjar la conquista de Pèrsia per lei tropas dau Califat. Lo 3 de novembre, lo califa foguèt bleçats per de coteladas donats per un esclau zoroastrian. Moriguèt finalament en causa de sei bleçaduras lo 7. Lo còrs d'Umar foguèt enterrat dins la mosqueta d'Al-Masjid an-Nabawi ambé Maomet e Abu Bakr. Durant son agonia, Umar mau capitèt de designar un successor. En plaça, creèt un consèu de sièis personas cargadas d'elegir un successor que foguèt Uthman ibn Affan.

Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]

  1. (fr) Tabari (trad. Hermann Zotenberg), La Chronique, Edicions Actes-Sud / Sindbad, coll. « THESAURUS », « Omar, fils de Khattâb », p. 260.
  2. (fr) Hassan Amdouni, Les quatre califes, p. 121. Edicions al Qalam (2005).
  3. (en) Muhammad ibn Jarir al-Tabari, History of the Prophets and Kings.
  4. (fr) Muhammad Husayn Haykal, Al Faroûq, Omar, cap. I.
  5. (fr) Muhammad Husayn Haykal, Al Faroûq, Omar, cap. I, pp. 40-41.
  6. (fr) Muhammad Husayn Haykal, Al Faroûq, Omar, cap. I, p. 51.
  7. (fr) Muhammad Husayn Haykal, Al Faroûq, Omar, cap. I, p. 53.
  8. (fr) Les quatre califes, Hassan Amdouni, p. 136. Ed. al Qalam (2005).
  9. (fr) Les quatre califes, Hassan Amdouni, p. 135. Ed. al Qalam (2005).

Bibliografia[modificar | modificar la font]