Francoprovençal

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Còde QRpedia d'estampar per un accès dirècte a aquèth article
Donadas
d · m
francoprovençâl, arpitan
Nuvola apps gaim.png


ISO 4217
Descripcion
Nom scientific
Autor
Taxon superior
Domeni
Règne
Embrancament
Classa
Òrdre
Familha
Genre
Espècias
Reng taxonomic
Estatut de conservacion (IUCN)
Regula
Interagís amb
Endemic a
Taxon tipe
Abreviacion d'autor en botanica
Basionim
Incertae sedis
Sinonim remplaçat
Ancian autor del taxon
Simbòl quimic
Formula quimica
Estat de la matèria
Metòde de determinacion
Sistèma cristalin
Familha de lengas Indoeuropèu
Dialècte
ISO 639-1
ISO 639-2
ISO 639-3 frp
ISO 639-6
ISO 15924
alfabet alfabet latin
còde de lenga IETF frp
còde de lenga Wikimedia frp
Fabricant
Desvolopaire
Lengatge de programacion
Conceptor
Domeni d'aqueste mestièr
Version establa
Sistèma operatiu
Plataforma
Mòde de jòc
Motor
Seria
Licéncia
Lançador
Site de lançament
Data de lançament
Tipe d'orbita
Bus satellit
Imatriculacion de l'aeronau
Armament
Primièr vòl
Alimentat per


Parlat en França, Itàlia, Soïssa
Regions Savòia, Daufinat, Lionés, Forés, Bressa, Bugey, Franca Comtat, Soïssa Romanda, Piemont, Val d'Aosta, Polha
Parlat per 77 000 personas
Classament pel nombre de locutors  ?ena
Tipologia Sillabica
Familha lingüistica lengas indoeuropèas > lengas romanicas > galloromanic > francoprovençal
Grop Indoeuropèu
Estatut oficial
Nuvola apps gaim.png
Lenga oficiala de protegida en la Val d'Aosta
ISO 639-3 frp (en)
ISO 639-6 frp (en)
Parent grnn (en)
Situacion del francoprovençal (verd e gris) a respècte dels sieus vesins occitan (ròse) e francés (blau).
Arpitan francoprovencal map.jpg

Lo francoprovençal (var. francoprovençau) o arpitan (nom autoctòn: francoprovençâl, arpitan, arpetan) es una lenga romanica d'Euròpa, parlada en Arpitània (centre-èst de França, oèst de Soïssa e nòrd-oèst d'Itàlia).

Territòri[modificar | modificar la font]

Lo territòri de la lenga se sona Arpitània. Es escambarlat sus tres estats: França, Soïssa e Itàlia.

Recampa las regions istoricas seguentas:

  • En França
  • En Soïssa
    • canton de Nôchâthél (Neuchâtel)
    • oèst del canton de Friborg
    • canton de Vaud
    • canton de Genèva
    • oèst del canton de Valés
  • En Itàlia
    • la Val d'Aosta
    • qualques vals de Piemont entre la Val d'Aosta e las Valadas Occitanas.
    • los vilatges de Fête e Cèles de Sant Vuite en Polha.

Las vilas pus importantas del domeni son Lion, Sant Estève, Grenòble, Chamberí, Anecí, Genèva e Lausana.

Noms e percepcion[modificar | modificar la font]

Longtemps la lenga manquèt d'un sentiment de consciéncia unitària e tre lo sègle XIII, subiguèt una diglossia creissenta al profièch del francés. Lo nom de francoprovençal apareguèt en 1873 quand lo lingüista friolan Graziadio Isaia Ascoli metèt en evidéncia la realitat d'aquela lenga. Segon el èra un intermediari entre lo francés e l'occitan (que lo sonava "provençal"), d'aquí "francoprovençal". Al sègle XX, de lingüistas coma l'abat Pierre Gardette e Gaston Tuaillon an demostrat qu'aquela lenga es pas un simple intermediari e que ten de caractèrs pròpris.

Tre los ans 1970 se prepausèt doncas de cercar de noms alternatius a la lenga.

  • Dins las publicacions scientificas en francés, s'es remplaçat la grafia amb un jonhent "franco-provençal" per la grafia soudada "francoprovençal" que mòstra simbolicament l'unicitat de la lenga.
  • Un militant cultural de la Val d'Aosta, Jozé Harrieta, a prepausat los tèrmes arpitan per la lenga (a partir de Arpes "Alps" e de la fin d'[occ]itan) e Arpitània pel terrìtòri lingüistic.

Uèi lo dia lo tèrme francoprovençal encara es lo mai utilizat mas arpitan a un succès creissent dins lo movement de recuperacion lingüistica. Divèrses tèrmes coma burgondés (burgondês), burgondian e romand an pas agut ges de succès.

Lo tèrme diglossic de patés (patouès, patês) es l'apelacion mai frequenta, en defòra dels tèrmes que mòstran una consciéncia de lenga.

Caracteristicas[modificar | modificar la font]

  • Amudiment de las consonantas oclusivas dentalas e velaras, entre doas vocalas (coma en francés, en occitan vivaroalpenc e en occitan èst-borbonés, mas contrariament a la rèsta de l'occitan). Ex: fp. via, amia = oc. vida (via), amiga (amija) = fr. vie, amie.
  • Preséncia de l'accent tonic e de las sillabas atònas finalas (coma en occitan e coma dins la màger part de las lengas romanicas, mas contrariament al francés): fp. lana, velâjo [ˈlana, vəˈlɑːdzo] = oc. lana, vilatge [ˈlanɔ, biˈlatʃe] = fr. laine, village [lɛn, vilaʒ].
  • Palatalizacion de ca e ga en cha e ja (coma en nòrd-occitan, en retoromanic e en francés). Ex: fp. chantar = oc. c(h)antar = fr. chanter.
  • Passatge prequent de l a r en fin de sillaba. Ex: fp. arba = oc. alba (auba) = fr. aube.
  • Mantenement de a tonica en general (coma en occitan) mas diftongason d'aquela a en après consonanta palatala (coma en francés). Ex: fp. prât, chiévra = oc. prat, c(h)abra = fr. pré, chèvre.
  • Mantenement de -a finala atòna en general (coma en occitan) mas palatalizacion d'aquela a en e (prononciada [ə] o [i] o amudida) après una consonanta palatala (fenomèn proche de la -e finala amudida del francés). Ex: fp. vela, vache = oc. vila, vac(h)a = fr. ville, vache.
  • Terminason -o dels vèrbs a la primièra persona del singular (coma en occitan vivaroalpenc). Ex: fp. parlo = oc. parli (parlo) = fr. je parle.
  • Terminason frequenta -o, tipica dels noms e adjectius masculins (coma en italian, espanhòl e portugués). Ex: fp. larjo, vèrbo = oc. larg, vèrb = fr. large, verbe.
  • Forma fòrça particulara de dos adjectius possessius: fp. noutron, voutron = oc. nòstre, vòstre = fr. notre, votre.
  • Tendéncia de preferir las sillabas dobèrtas, acabadas per una vocala e pas acabadas per una consonanta (coma en francés e coma una part de l'occitan). Ex: fp. pâta = oc. pasta = fr. pâte.

Classificacion[modificar | modificar la font]

Lo francoprovençal es mai pròche del francés que de la rèsta de las lengas romanicas. Segon lo lingüista Pèire Bèc, francoprovençal e francés forman lo nuclèu del sosgrop galloromanic, mentre qu'occitan e catalan son intermediaris entre lo sosgrop galloromanic e lo sosgrop iberoromanic. De mai en mai se pensa que lo francoprovençal presenta un estat pròche del francés arcaïc (mas sens se confondre amb lo francés arcaïc). Lo francés s'es diferenciat tre l'Auta Edat Mejana en accelerant son evolucion orginala dintre las lengas romanicas mentre que lo francoprovençal es restat un pauc mai conservator e arcaïzant.

Estandardizacion[modificar | modificar la font]

Los escrivans e certans dialectològs an utilizat de grafias individualas innombrablas.

Dempuèi 1998, lo lingüista Domenico Stich (Dominique Stich) trabalha sus una ortografia englobanta (basada sul diasistèma) que permet d'unificar la lenga en tot daissar la possibilitat de l'oralizar segon una fonetica estandard o ben una fonetica locala. Son primèr assag de 1998, l'ortografia de referéncia A (ORA), a evolucionat en 2003 dins una ortografia de referéncia B (ORB), qu'es vengut ara lo sol sistèma normatiu en estat de foncionar a escala granda. Coneis un succès creissent.

Un autre sistèma es la grafia de Conflans: es una ortografia estrictament fonetica que nòta totas las variacions localas amb de règlas de notacion venent del francés.

Dins la Val d'Aosta existís tanben una ortografia locala, la grafia BREL, pro fonetizanta e similara a la de Conflans.

Practica e estatut[modificar | modificar la font]

Malgrat la manca de consciéncia d'una dignitat lingüistica, la lenga arpitana foguèt longtemps l'instrument de comunicacion quotidiana de la totalitat de la populacion. Sempre a conegut una literatura escricha esparpalhada, de l'Edat Mejana Classica (sègle XIII) fins a uèi. Los escriches administratius locals en arpitan son nombroses a l'Edat Mejana.

Dempuèi l'Edat Contemporanèa, l'arpitan a reculat dramaticament davant la pression e lo prestigi del francés. Aquel d'aquí s'obsèrva tre lo sègle XIII dins certans documents escriches.

  • Dins certans parçans, la substitucion lingüistica es estada precòça, tre la fin del sègle XVIII e lo començament del sègle XIX. Aquí los darrièrs locutors naturals moriguèron dins los ans 1930. Tanben la subsitutucion foguèt precòça dins una vila granda coma Lion. Aquò s'explica per de movements de populacion ligats a l'industrializacion, o ben per la modernizacion que passava pel francés, o ben per l'evolucion de la cultura protestanta de certans centres soïsses e de las campanmhas vesinas (Genèva, Lausana, Neuchâtel).
  • Dins las zonas ruralas e catolicas, lo francoprovençal se parla encara, mas subretot entre lo mond qu'an mai de seissanta ans.
  • Qualques zonas coneisson encara un usatge vivaç de la lenga, coma lo vilatge soís d'Évolène (Valés).
  • Dins la Val d'Aosta, lo francoprovençal es valorizat e reconegut coma lenga protegida, dieumercé l'estatut d'autonomia de la val e la lei italiana 482 de 1999 que protegís las minoranças lingüisticas. Pasmens l'estatut del francés e de l'italian i es melhor.
  • Dins l'ensems del territòri apareis un movement de recuperacion lingüistica volontarista que son impacte social es pro modèst. Fonciona sustot coma un malhum. Aquel es lo mitan mai receptiu a la lenga estandardizada que Domenico Stich prepausa, ja qu'es mai accessibla que los dialèctes.

ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

http://theses.univ-lyon2.fr/documents/getpart.php?id=lyon2.2001.bert_m&part=38854 resum d'una tesi sus las divergéncias e convergéncias d'occitan e francoprovençal