Assemblada Nacionala (França)

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar


Pagina d'ajuda sus l'omonimia Pels articles omonims, vejatz Assemblada Nacionala.
Logo de l'Assemblée nationale française.svg

L’Assemblada Nacionala es lo nom de la Cambra bassa del Parlament francés definida per la Constitucion de la Cinquena Republica (aviá ja aquel nom jos la Quatrena), lo Senat ne constituís la Cambra nauta. Compausada ara de 579 membres, nomenats deputats, elegits al sufragi universal dirècte a l'escrutinh uninominal majoritari de dos torns de circonscripcion, ten sesilha al palais Borbon (coma fins ara totas las Cambras bassas del Parlament francés dempuèi 1799), dins lo 7en arrondiment sus la riba esquèrra de Sèina a París. Sa faciada monumentala, leugièrament desplaçada a respièch de l'axe de la rèsta del bastiment, dona sul celèbre cai d'Orsay (l'Assemblada Nacionala es d'autra part pròcha del Ministèri dels Afars Estrangièrs e alinhada sul pont de la Concòrdia). S'i accedís al numèro 33, cai d'Orsay, o al numèro 126 de la carrièra de l'Universitat. Eissida d'una istòria rica en constitucions e en sistèmas institucionals divèrses, es de segur l'organ legislatiu mai important de la Cinquena Republica.

Somari

Istòria[modificar | modificar la font]

L’Assemblada Nacionala – Lo palais Borbon de jorn
França

Flag of France.svg
Aqueste article fa partida de la seria sus la
Politica de França,
sosseria sus la Politica

Poder executiu

Poder legislatiu

Collectivitats territorialas

Eleccions

Partits politics

Divèrs

modificar

Portal politica

Revolucion Francesa e Primièr Empèri (1789-1814)[modificar | modificar la font]

Naissença[modificar | modificar la font]

La primièra Assemblada Nacionala Francesa, apelada Assemblada Nacionala Constituenta o pus simplament Constituenta, foguèt proclamada a Versalhas pels deputats del Tèrç Estat, un mes aprèp l'acamp dels Estats Generals, lo 17 de junh de 1789. Seguèt primièr al palais de l'Arquevescat de París abans de s'installar al Manège adjacent al palais de las Teulariás.

Los deputats decidisson d'elaborar una constitucion que limita los poders del monarca. La sobeiranetat s'exercís d'ara endavant pel mejan dels representants del pòble.

La monarquia constitucionala (1791-1792)[modificar | modificar la font]

L'Assemblada Legislativa instaurada per la Constitucion de 1791 (elaborada aprèp la fugida e l'arrestacion a Varennes del rei los 20 e 21 de junh de 1791), compausada de 745 deputats elegits per dos ans al sufragi censitari e indirècte (los electors del « primièr gra », diches tanben ciutadans « actius », son totes los òmes de mai de 25 ans que pagan un impòst o cens egal a la valor de tres jornadas de trabalh ; elegisson los electors del « segond gra » que devon èsser proprietaris, locataris o borièrs d'un ben foncièr o immobilièr que lo revengut atenh un montant fixat e qu'elegisson a lors torns los deputats), vòta los « decrets » (noms balhats alara als tèxtes legislatius abans que sián oficialament promulgats pel rei, venent alavetz de leis) e l'impòst, fixa lo budget de l'Estat, ratifica los tractats e declara las guèrras. Ten sesilha totjorn al Manège. Lo rei dispausa pas pus que d'un dret de vèto suspensiu. L'Assemblada pòt pas èsser dissòuta. Los ciutadans que pòdon pas votar, diches ciutadans « passius », son entre 2 e 3 milions contra 4,3 milions d'electors del « primièr gra » e una populacion totala d'aperaquí 24 milions d'abitants[1]. Lo sufragi censitari es alara vigorosament criticat pel Club dels Jacobins que ja defendiá lo sufragi universal[2]. La sola Assemblada que foguèt alara elegida se compausava a drecha de dissidents moderats del Club dels Jacobins, favorables a una monarquia constitucionala : lo Club dels Feuillants (que sos membres oscillèron entre 160 e 264 deputats), a esquèrra dels 136 revolucionaris radicals favorables a un afebliment total de las prerogativas del rei e quitament a l'establiment d'una republica. Aquestes son partejats entre doas tendéncias : al centre-esquèrra, la Gironda (republicans moderats) ; a l'extrèma esquèrra, la Montanha, compausada notadament pel Club dels Jacobins e encara mai radical e « populista », lo Club dels Cordelièrs. Lo centre, compausat de 345 deputats divèrs oscillarà entre las doas tendéncias, acabant per aportar son sosten a l'esquèrra. Una confrontacion comença alara entre l'Assemblada Legislativa e lo rei que refusa d'èsser embarrat dins un simple ròtle constitucional d'espectator e utiliza atal son drech de vèto mantun còp (notadament contra lo decret del 26 de mai de 1792 que decidiá la deportacion dels eclesiastics « refractaris » a la constitucion civila del clergat, o contra la levada de 20 000 federats a París, entraïnant alara un soslèvament novèl a París lo 20 de junh de 1792 dels Sans-culottes qu'envasisson las Teulariás per forçar lo rei a levar son vèto). Finalament, en seguida del manifèst mandat pel duc de Brunswick a París lo 1 d'agost de 1792 al nom de l'emperaire d'Àustria e del rei de Prússia e apelant, jos pena de represalhas grèvas, los revolucionaris a se ne prene pas a la familha reiala, l'Assemblada Legislativa vòta la destitucion del rei e la fin de la monarquia lo 10 d'agost de 1792. La primièra temptativa d'establir una monarquia constitucionala a fracassat, fauta d'una vertadièra separacion e d'un bon equilibri entre los poders.

La Primièra Republica (1792-1804)[modificar | modificar la font]

La Convencion Nacionala (1792-1795)[modificar | modificar la font]

Après la casuda de la monarquia lo 10 d'agost de 1792, una assemblada novèla elegida al sufragi universal (en fach restrench, sols los òmes de mai de 21 ans, que demòran en França dempuèi mai d'un an e que vivon de lors revenguts podián votar) es instaurada, e pren lo nom de Convencion Nacionala, o pus simplament Convencion, a l'instar dels independentistas americans qualques ans de per abans. Es compausada oficialament al despart de 782 deputats mas, a una epòca ont es pas aisit d'abandonar tota activitat professionala e de se desplaçar cap a la capitala, l'abstencion es plan fòrta e i aguèt rarament mai de 350 presents pendent las sesilhas[3]. S'i opausan a l'origina los Girondins (environ 160 elegits, pro moderats, majoritàriament eissits de la borgesiá provinciala estacada a las libertats individualas e mefisants a prepaus de la populacion parisenca, desiran pas metre en plaça de mesuras radicalas e excepcionalas e mai se son estacats als ideals de la Revolucion) e los Montanhòls (prèp de 200, unissent los Jacobins mai radicals, dont Maximilien de Robespierre que deven lor figura principala, e los Cordelièrs, que lor figura principala es Georges-Jacques Danton que vòlon defendre la Revolucion a tot prètz e doncas metre en plaça las mesuras excepcionalas que s'impausan). Entre los dos, i a coma jos la legislativa un grop centrista, apelat Plana, que domina l'Assemblada. Sesent d'en primièr totjorn al Manège puèi, a partir del 9 de mai de 1793, al Palais de las Teulariás, es encargada d'elaborar una constitucion republicana. La primièra, votada e promulgada lo 24 de junh de 1793 a l'iniciativa dels Montanhòls, es dicha Constitucion de l'an I e consacra un regim d'assemblada ont totes los poders son acampats entre las mans d'un Parlament monocameral elegit al sufragi universal dirècte cada an que a sol l'iniciativa de las leis e las vòta, acompanhada en aquò pel pòble que pòt exprimir sa votz per referendum. L'executiu, constituit d'un conselh de 24 membres, fa pas qu'executar las decisions d'aquesta Assemblada sens aver cap de presa sus ela. Pasmens, dins un contèxte de guèrra amb las poténcias monarquicas d'Euròpa e amb l'installacion de la Terror, la Convencion Nacionala decidís lo 10 d'agost de 1793 que l'aplicacion d'aquesta Constitucion seriá suspenduda fins que la patz siá restablida, çò qu'arribèt pas abans la casuda dels Montanhòls e de Robespierre. La Constitucion de l'an I serà doncas jamai aplicada.

Lo Directòri (1795-1799)[modificar | modificar la font]

En setembre de 1795, la Constitucion de l'an III parteja lo poder legislatiu entre doas cambras : lo Conselh dels Cinc Cents (qu'es la premièra cambra legislativa francesa que se vei afectar lo palais Borbon ; çaquelà, fauta d'una sala per las sesilha pron granda per aculhir los 500 deputats, s'installèron dins l'Irangeria del castèl de Saint-Cloud), que discutan de las leis, e lo Conselh dels Ancians (250 membres d'almens 40 annadas que son al palais de las Teuleriás), que las vòta e elegís los Directors. Aquestas doas cambras son elegidas per tres annadas, renoveladoiras per tèrç cada an, al sufragi censitari, e acara lo Directòri, poder executiu compausat de cinc membres o Directors. Aqueste regim, caracterizat per una fòrta instabilitat politica e una corrupcion largament espandida, es mes a bas pel còp d'Estat del 18 brumaire del general Napoleon Bonaparte, lo 9 de novembre de 1799 (18 brumaire An VIII). A partir d'aquesta data, e dinca 1830 practicament (e mai dinca 1848), lo poder legislatiu es largament subordenat a l'executiu.

Lo Consulat (1799-1804)[modificar | modificar la font]
Lo general Bonaparte al Conselh dels Cinc Cents, a Sant Cloud. 10 de novembre de 1799, siá l'endeman del còp d'Estat del 18 brumaire, tela de François Bouchot (1840)

Napoleon Bonaparte bastís alara, amb l'Abat Sieyès, la Constitucion de l'an VIII, promulgada lo 22 frimaire An VIII o 15 decembre 1799. Establís lo Consulat e consacra un regim personal al profièch de Bonaparte. L'essencial dels poders tòrna aqueste còp a l'executiu compausat de tres Consuls nomenats per dètz ans e indefinidament reeligibles pel Senat conservador, lo mai important es lo Primièr consul (Napoleon Bonaparte) que prepausa e promulga las leis, nomena e remanda los ministres e foncionaris e n'es responsable davant degun. Los dos autres consuls pòdon donar pas qu'un vejaire. L'executiu es segondat siquenon pel Conselh d'Estat (installat d'en primièr al palais de Luxemborg amb lo Senat conservador puèi al palais de las Tuileries amb lo Primièr consul), assemblada juridica purament tecnica nomenada pel primièr consul a partir de la lista nacionala de candidats causits al sufragi universal masculin pel pòble. Lo legislatiu es doncas fòrtament amputat de sa principala prerogativa, l'iniciativa de las leis qu'es carga del primièr consul amb l'ajuda del Conselh d'Estat, e es devesit entre un Tribunal (al Palais Reial) de 100 membres elegits per 5 ans (renovelador per 1/5ena cada an) pel Senat conservador a partir de la lista nacionala e que discutís de las leis sens las votar, d'un Còrs legislatiu (al palais Borbon) de 300 membres elegits del meteis biais que pel Tribunal e que ele, vòta los projèctes de lei sens los discutir, e lo Senat conservador (al palais de Luxemborg) que verifica la constitucionalitat dels actes administratius e de las leis, que elegís los membres del Còrs legislatiu e del Tribunal a partir de la lista nacionala e mai los jutges de cassacion e los comissaris a la comptabilitat. Compausat de 80 membres d'almens 40 ans que 60 son nomenats pel Primièr consul e los 20 autres son cooptats, lo Senat conservador aurà lèu practicament l'iniciativa de las leis en redigissent los tèxtes legislatius sonats senatus-consulte.

Lo del 16 thermidor An X (3 d'agost de 1802) establís la Constitucion de l'an X que fa de Napoleon Bonaparte lo Primièr consul a vida : nomena sol e sens vejaire los senators, pòt dissòlvre lo Còrs legislatiu e lo Tribunat, a lo drech de gràcia, pòt signar sol los tractats mentre que lo sufragi universal es remplaçat pel sufragi censitari.

Lo Primièr Empèri (1804-1814)[modificar | modificar la font]

Un autre senatus consulte organic del 28 floréal An XII (17 de mai de 1804) establís la Constitucion de l'an XII aprovada per plebiscit lo 6 de novembre de 1804 qu'organiza lo Primièr Empèri a partir de las institucions existentes. Sul plan del legislatiu, la sola diferéncia demòra que lo poder del Senat aumenta encara un còp sus las autres cambras: doas comissions son creadas en son sen, d'en primièr la comission de la libertat individuelle qu'es encargada d'examinar las arrestacions arbitraras, e la comission de la libertat de la premse destinada a vigilar los abús de la censura. Mas aquelas comissions pòdon pas que mandar de vejaires, sens sanction possible, als ministres.

Las Restauracions, los Cent Jorns e la Monarquia de Julhet (1814-1848)[modificar | modificar la font]

La Primièra Restauracion (1814-1815)[modificar | modificar la font]

Aprèp l'abdicacion de Napoleon Ièr a Fontainebleau lo 6 d'abril de 1814, Loís XVIII tòrna a París lo 3 mai de 1814 e comença alara la Primièra Restauracion. S'opausan alara los que vòlon servar los aquistes de la Revolucion Francesa e atal metre en plaça un regim monarquic mas constitucional e parlamentari, e los emigrats tornats en França que vòlon, eles, un vertadièr retorn al Regim Ancian e una contrarevolucion. Lo rei tròba un compromés en autrejant la Carta de 1814, lo 4 de junh de 1814, aprèp aver refusat lo projècte de Constitucion, dich « de las Rentas », preparat pel Govèrn provisòri e lo Senat. Evita atal lo nom de Constitucion, en reprenent lo tèrme de Regim Ancian qu'es la Carta, mentre qu'en practica n'aja la substància. Es inspirada del modèl anglés en aparéncia : lo poder legislatiu es alara repartit entre doas cambras, una Cambra dels pars que sos membres son nòbles, nomenats pel rei a vida, de biais ereditari o pas, e una cambra bassa, la Cambra dels Deputats dels departaments, generalament apelada Cambra dels Deputats, que sos membres devon èsser elegits per cinc ans (renovelable per cinquen cada an) al sufragi censitari. Discutisson las leis e sustot vòtan l'impòst. Los ministres pòdon èsser causits demest los membres del Parlament, pòdon èsser meses en acusacion davant la Cambra dels Deputats. Los deputats dispausan tanben del drech d'adreça als ministres. Mas an pas, en fach cap de poder de contraròtle dirècte sus l'autoritat del rei o de sos ministres, e pòdon pas renversar lo govèrn, mentre que lo sobeiran nomena lo president de la Cambra e pòt dissòlvre la Cambra dels Deputats. Enfin, la dobertura e la tampadura de las sesilhas parlamentàrias son decididas pel rei solet. Lo retorn de Napoleon en França lo 1èr de  març de 1815, que marca lo començament dels Cent Jorns, empacha temporàriament la mesa en aplicacion de la Carta.

Los Cent Jorns (1èr de  març - 18 de junh de 1815)[modificar | modificar la font]

Quand tòrna al poder, Napoleon sap que pòt pas restablir las institucions imperialas talas coma existissián jol Primièr Empèri. Demanda alara a un liberal, e un de sos ancians opausants, Benjamin Constant, de redigir l'Acte Addicional a las Constitucions de l'Empèri de 1815, adoptat per plebiscit lo 1èr de junh de 1815, que s'inspira fòrça de la Carta de 1814. Lo poder legislatiu es exercit per l'emperaire e lo Parlament qu'es compausat de doas Assembladas, la Cambra dels Pars inspirada de la de la Carta de 1814 e compausada de membres ereditaris nomenats per l'emperaire, e la Cambra dels Representants elegida per 5 ans al sufragi censitari. Los ministres son penalament responsables davant aquesta cambra. Las doas cambras sièràn pas que del 3 de junh al 7 de julhet de 1815 en seguida a la desfacha de Napoleon a Waterloo lo 18 de junh de 1815.

La Segonda Restauracion (1815-1830) : entre una Cambra sens grand poder e los prémices d'un real parlamentarisme[modificar | modificar la font]

Loís XVIII torna a París per s'etablir sul tròn, aqueste còp de biais definitiu, lo 8 de julhet de 1815. Fa alara aplicar la Carta de 1814, un peu modificada (subretot l'abandon dels Pars per la vida al profièch dels Pars ereditaris que compausa d'ara enlà sols la Cambra dels Pars). Las primièras eleccions de la Cambra dels Deputats se debanan los 14 d'agost e lo 22 d'agost de 1815, e la Cambra comença de tener sesilha lo 7 d'octobre de 1815 al Palais Borbon (alara qu'aquel aviá estat tornat de drech a son constructor e primièr proprietari, lo prince de Condé, aquel, en fach, recuperèt per ne gausir personalament, pas que l'Hôtel de Lassay alara que loga lo palais a la Cambra dels Deputats « per un balh de tres ans »[4], fina a que l'Estat acquiriguètt fin finala lo palais en 1827). Aquela primièra Cambra s'escaissará la « Cambra introbabla » per Loís XVIII perque sobreot compausada d'Ultras-reialistas que vòta de leis plan reaccionàrias e buta lo govèrn a sosténer la Terror Blanca contrarevolucionària que se met alara en plaça en França. Ensaja subretot de metre en plaça de corts prevostalas o de bandir totes los Convencionals que avián votat la mòrt de Loís XVI en 1793 (los regicids). Lèu impopulara, es dissòlta per Loís XVIII lo 5 de setembre de 1816.

Ensegida, los constitutionnels moderats e los liberals forman una majoritat a la Cambra e soutienon la politica liberala del duc de Richelieu e del duc Decazes. Coma la Lei Laîné del 5 de febrièr de 1817 que simplifica lo mòde d'escrutinh de la Cambra dels Deputats que es renouvelada d'ara enlà per tèrç cada annada e los electors reünits dins un collègi unic acampat al capluòc del departament, pr'amor de limitar los representants locals de las tendéncias ultras e favorizar atal l'eleccion de liberals. Mas aquel periòde dura pauc: aprèp l'assassinat del Duc de Berry, nebòt de Loís XVIII e 2Modèl:D dins l'òrdre de succession al tròn, lo 13 de febrièr de 1820, los Ultras tornan en fòrça ligant una partida dels moderats. Ils fan voter la lei dicha del vòte doble lo 12 de junh de 1820, que reforma encara lo còrs electoral e aqueste còp en lor favor. A contrari del collègi unic creat per la Lei Laîné de 1817, d'ara enlà una distinccion al quita sen de las classas censitaras que pòdon votar. Lo quart mai impausat vòta atal un primièr còp, coma totes los autres electors, al sen del collègi d'arrondiment qu'envia 258 deputats sus 430 a la Cambra, puèi un segond còp e aqueste sols dins lo collègi de departament qu'elegís los 172 autres deputats. Aquò favoriza doncas las franjas mai fortunadas, mai favorablas als Ultras. E en efièch, a las eleccions de novembre de 1820, aquestes darrièrs obtienon una victòria larga. Dissolguda en decembre de 1823, la Cambra demora pasmens dins las mains dels Ultras per la seguida e lor dominacion culmina jol reialme de Carles X (1824-1830) e del seu ministre Joseph de Villèle (President del Conselh de 1822 a 1828).

Pasmens l'oposicion liberala tròba pendent aquel periòde totjorn mai de vòtes, e mai d'una reformas reaccionàrias de Villèle son rebutadas per la quita Cambra dels Pars. Faguèt d'eleccions anticipadas en novembre de 1827, que perdèt al profièch dels liberals aliats als moderats menats per Chateaubriand. Es alara lo segond còp que los liberals contraròtlan la Cambra, e lo primièr còp vartdièrament que se deu de jogar un ròtle major perque oposada a las posicions politicas quitament del rei que deu d'ara enlà compauser amb aquela majoritat e lo govèrn que en ressort mené pel liberal Jean-Baptiste Sylvère Gay, vescomte de Martignac. Mas Aquel, leu criticat pels Ultras e per los liberals, que li repròchean d'anar tròp luenh, deu se retirer en 1829 e, malgrat la majoritat que es totjorn moderada e liberala, lo rei nomena coma President del Conselh l'Ultra Polignac. Lo rei e la Cambra entrent alara en conflicte dirècte que culmina amb la signature per 221 deputats sus 402 d'una pétition contra la politica reiala, dicha Adresse dels 221, lo 18 de març de 1830. Lo rei disòlv la Cambra, mas los liberals y obtiennent una majoritat encara mai forte, aqueste que provòa lo rei oer establir los quatre Ordenanças de Saint-Cloud del 25 de julhet de 1830 que constituís un vertadièr còp de fòrça monarquista: supression de la libertat de la premse, dissolucion a nouveau de la Cambra, réduction del còrs electoral sonque a las personas tocadas per la contribucion fonzièra e organizacion de nouvelles elecions per setembre. Los deputats son d'en primièr passius, mas davant l'agitacion iniciada pels mitans populars e Republicans que lançan alara la Revolucion dicha de las « Tres Gloriosas » (27, 28 e 29 de julhet de 1830), Aquelai es leu recuperada pels membres de la Cambra que, e mai liberals e opausats al rei, vòlon restablir l'òrdre public e vòlan pas tornar a una Republica. Demandèron alara al duc Loís Felip d'Orleans, qu'ils nomme luòctenet general del reialme lo 31 de julhet de ((1830]].

La Monarquia de Julhet (1830-1848)[modificar | modificar la font]

Lo nòu luòctenent-general encarga lo deputat liberal Louis Bérard de prepausar una reforma prigonda de la Carta de 1814, qu'es debatuda puèi votada per la Cambra dels Deputats entre los 6 e 7 d'agost de 1830, abotissent a çò qu'es nomenat generalament la Carta de 1830.

Per çò qu'es del poder legislatiu, lo rei pòt pas mai légiférer per ordonnances e l'iniciativa de las leis es d'ara enlà partagée entre lo rei e lo Parlament. La Cambra dels Deputats, que porte d'ara enlà aquesta dénomination e non mai, coma de per abans, aquesta de Cambra dels Deputats dels départements, es elegida per bloc per un mandat de cinc ans, los âges d'éligibilité (30 ans al luòc de 40) e d'électorat (25 al luòc de 30) étant totes dos rabaissés. E mai, lo cens n'es mai fixé per la Carta mas per la lei électorale, e lo president de la Cambra n'es mai nomenat pel rei mas elegit per los deputats.

La Carta consacre doncas una monarquia élective car aqueste son los deputats que confient lo poder a Loís Felip d'Orleans, e contractuelle car per accéder al tròn aqueste darrièr deu al préalable accepter la novèla Carta que n'es doncas mai vue coma una concession unilatérale faite pel souverain a ses sujets, coma en 1814. Atal, lo 9 d'agost de 1830, lo duc d'Orleans prête serment a la Carta e devient rei dels Franceses jol nom de Loís Felip Ièr.

Aqueste nòu regim aviá tot en teoria per devenir una monarquia parlamentària a l'anglaise, aqueste que semble d'ailleurs èsser en partite lo cas dins las premières annadas amb l'apparition même a la Cambra d'un bipartitsme entre lo partit del Movement, réformiste e favorable a una politica d'aide a las nationalités (mené per Jacques Laffitte), e lo partit de la Resisténcia o de l'òrdre, conservator e partesan de la patz amb l'Europe (mené sustot per Casimir Perier).

Lo Movement es d'en primièr al poder amb lo govèrn de Jacques Laffitte de novembre de 1830 a març de 1831, puèi es al torn de la Resisténcia amb lo govèrn de Casimir Perier de març de 1831 a mai de 1832. Après aquesta succession a la tête del govèrn dels dos leaders dels camps opausats a la Cambra, e que Loís Felip n'apprécie pas gaire, aqueste darrièr pòt s'appuyer sus d' òmes de fisança, nomenats « illustres épées », coma lo marescal Soult que s'entorne de « talents supérieurs » eissits dels dos camps : Adolphe Thiers que anime lo centre-esquèrra modéré del partit del Movement, lo duc de Broglie o François Guizot que forment lo camp dels doctrinaires al sen de la Resisténcia.

L'oposicion es alara sustot formée per qualques republicans e dels légitimistes mas sustot per l'oposicion dicha « dynastique » d'Odilon Barrot que es favorable al partit del Movement e al regim mas totalement opposé al partit de la Resisténcia e que forme alara la esquèrra a la Cambra.

Enfin, a partir de 1834 émerge un « Tiers-Partit » que, fòrt de 300 deputats, es généralement aligat a la majoritat mas sert de partit pivot e s'allie momentanément a l'oposicion dynastique, entraînant una véritable valse dels ministèris entre 1834 e 1835. E mai en mai de voses s'élèvent per aboutir a un réel parlementarisme, ont lo govèrn ne procèderait pas d'una alliance d'òmes de fisança del rei mas relèverait de la majoritat a la Cambra. Lo rei se résigne finalement a aquesta solution amb lo govèrn de Victor de Broglie, de març de 1835 a febrièr 1836 que repose sul triumvirat Broglie - Guizot - Thiers e sus l'alliance d'ara enlà consommée entre lo centre-esquèrra e los doctrinaires. Puèi, aprèp la casuda del duc de Broglie, lo rei se débarrasse dels doctrinaires e joue sul Tiers Partit en vue de neutraliser lo centre-esquèrra d'Adolphe Thiers que forme alara lo govèrn, per mieux revenir apuèi a un ministèri qu'pòt mai aisément manipuler e qu'il confie a comte Molé, òme de cors qu'il souhaitait veire arriver a la presidéncia del conselh dempuèi un certain temps.

Mas a las eleccions de 1839, un nòu découpage se fait veire a la Cambra en foncion de la politica del govèrn : una coalition d'oposicion a Aqueste, formée pel partit del Movement (a l'encòp lo centre-esquèrra de Thiers e l'oposicion dynastique d'Odilon Barrot), los doctrinaires (Guizot), lo Tiers partit e dels Republicans, remporte la victoire amb 240 sètis sus 459 contra 199 als membres del partit de la Resisténcia e als modérés favorables al govèrn (appelés los Conservators ministériels). Mas aquesta coalition opposée a Molé ne réussit pas al se mettre d'accord per mettre sus pied un govèrn, e lo rei tente torn a torn d'appeler a nouveau Soult per reformer l'ancian triumvirat de las annadas 1832-1834, puèi confie lo govèrn a Thiers e al centre-esquèrra en 1840 per finalement se virar en octobre 1840 vers los doctrinaires e Guizot que se son aligats als Conservators del comte Molé que reforme atal l'unitat del partit de la Resisténcia. Guizot es pas President del Conselh abans 1847 (abans ele, s'agís de Soult a nouveau), mas es bel e bien ele lo nouvel òme fòrt, e cela jusqu'en 1848.

Mas es sustot al profièch del rei que sa politica se fait, la Monarquia de Julhet perdent de mai en mai son aspècte parlamentari per se recentrar sus l'autoritat reiala. Guizot s'acharne a vouloir préserver lo regim e protéger los propriétaires, e refuse l'élargissement del còrs electoral appelé pel partit del Movement. Lo Parlamentarisme bourgeois a l'anglaise que aqueste regim semblait vouloir incarner finalement ne remplit pas las espérances que los liberals e la populacion avaient placé un temps en ele, e las difficultés economicas de retorn a partir de 1846 ne font que précipiter la casuda del regim.

Segonda Republica (1848-1852)[modificar | modificar la font]

Icòna de detalh Article detalhat : Segonda Republica (França).

La Segonda Republica essent monocamerala, l’Assemblada Nacionala èra la sola cambra legislativa. Aquela Assemblada Nacionala existiguèt del 13 de mai de 1849 al 2 de decembre de 1851, remplaçant l'Assemblada Constituenta elegida al sufragi universal masculin lo 23 d'abril de 1848. Es compausada de 750 deputats, d'almens 25 ans, elegits per tres ans al sufragi universal masculin dirècte a la proporcionala a l'escrutinh de lista departemental. I aurà pas qu'una sola legislatura, l'Assemblada essent elegida lo 13 de mai de 1849 e entrant oficialament en foncion lo 28 de mai seguent. Serà largament dominada pel Partit de l'Òrdre, conservator, d'Adolphe Thiers que deten la majoritat absoluda amb 450 elegits sus 750. Una de las principalas leis votadas alara serà la Lei Falloux del 15 de març de 1850 que favoriza l'ensenhament privat confessional. Mas l'Assemblada Nacionala, als poders inicialament previstes pro importants e totalament independenta de l'executiu (qu'en particular la pòt pas dissòlvre), perd pauc a pauc tota son influéncia al profièch del « prince president » Loís-Napoleon Bonaparte e dels monarquistas majoritaris que preparan una restauracion novèla. Serà finalament dissolguda pel president de la Republica al moment de son Còp d'Estat del 2 de decembre de 1851 e serà, aprèp la promulgacion del Segond Empèri lo 2 de decembre de 1852, remplaçada pel Còrs legislatiu.

Segond Empèri (1852-1870)[modificar | modificar la font]

Icòna de detalh Article detalhat : Segond Empèri.

Lo sistèma legislatiu del Segond Empèri repren la forma del Primièr Empèri, es a dire un Parlament devesit en tres cambras :

Lo Còrs legislatiu es elegit al sufragi universal masculin dirècte per sièis ans (i aguèt quatre legislaturas, amb d'eleccions en febrièr de 1852, en junh de 1857, lo 31 mai de 1863 e en mai de 1869).

Fins a 1869, los « candidats oficials » bonapartistas son practicament segurs de l'emportar e i a practicament pas de pluralisme. E mai, sols los membres del govèrn an l'iniciativa de las leis, los deputats del Còrs legislatiu se bornant a las votar. Çaquelà, la victòria relativa en 1869 de Bonapartistas liberals, mai democratas e parlamentaristas, entraïna la formacion d'un govèrn compausat essencialament de membres d'aquesta movença lo 27 de decembre de 1869 jos la direccion de l'ancian republican Émile Ollivier.

Tresena Republica (1870-1940)[modificar | modificar la font]

Icòna de detalh Article detalhat : Tresena Republica.

Entre la casuda del Segond Empèri e l’aveniment de la IIIena Republica, lo Parlament monocameral, de majoritat monarquista, s’apèla Assemblada Nacionala. Dempuèi lo vòte de las leis constitucionalas de 1875 balhant naissença a la Tresena Republica (1875-1940), lo nom d'Assemblada Nacionala es balha a l'acamp pontual de la Cambra dels Deputats e del Senat, acamp qu'aviá en particular la mission d’elegir lo president de la Republica cada 7 ans e de revisar las leis constitucionalas. La Cambra èra elegida segon lo sistèma majoritari per 4 ans (entre 520 e mai de 600 deputats segon las legislaturas). I aguèt 17 legislaturas. Es vertadièrament alara que las practicas parlamentàrias republicanas començan de s'impausar. Los dos emicicles son alara marcats per de debats agitats animats per de grands orators : Léon Gambetta, Jules Ferry, Georges Clemenceau, Jean Jaurès, entre autres. Pendent longtemps la nocion de partit e de grop politic es absenta de l'organizacion parlamentària (los primièrs grops politics son formats al començament del sègle XX, çaquelà l'ensemble eteroclit dels Republicans es a l'origina d'un prigond fraccionament e d'una durada de vida dels govèrns particularament corta. La darrièra sesilha de la Cambra dels Deputats es estada presidida per Édouard Herriot lo 9 de julhet de 1940.

Govèrn provisòri (1944-1946)[modificar | modificar la font]

Pendant aqueste periòde que va de la Liberation a la mise en vigueur de la Constitucion de 1946, il n’y a eu qu’una sola cambra, l’Assemblada Nacionala Constituenta que son efectiu èra de 586 deputats.

La primièra a été elegida lo 21 d'octobre de 1945. Lo socialista Félix Gouin a présidé la Primièra Assemblada del 8 de novembre 1945 al 30 de genièr 1946, puèi un autre socialista, Vincent Auriol del 31 de genièr 1946 al 10 de junh de 1946. L’effectif dels grops es lo seguent (incluses los aparentats) : 159 comunistas, 146 socialistas, 29 radicals, 42 UDSR, 150 MRP, 14 Republicans Independents, 39 Unitat Republicana, 7 non inscriches.

La Constitucion proposée per aquesta assemblada ayant été refusée al moment del referendum del 5 mai 1946 per 53 % dels votants, una segonda assemblada a été elegite lo 2 de junh de 1946 que fut présidée per Vincent Auriol del 14 de junh al 27 de novembre de 1946. La Constitucion élaborée per aquesta segonda assemblada fut acceptée lo 13 d'octobre amb un gros tèrç de oui (9,263 millions), un pichon tèrç de non (8,144 milions) e un tèrç d’abstencions (8,148 milions de voses). L’effectif dels grops èra lo suivant (incluses los aparentats) : 153 comunistas, 128 socialistas, 32 radicals, 20 UDSR, 166 MRP, 32 republicans independents, 35 PRL, 11 Union Democratica del Manifèst Argerian, 9 non inscriches.

Quatrena Republica (1946-1958)[modificar | modificar la font]

Icòna de detalh Article detalhat : Quatrena Republica.
Reparticion dels poders jos la IVena Republica

L’Assemblada Nacionala es la cambra bassa alara que lo Conselh de la Republica es la cambra nauta jos la Quatrena Republica ; elle détient l’essentiel del poder, es un regim parlamentari. Lo mòde electoral èra la proporcionala amb lo correctif dels apparentements tre 1951 (un grop de listes recueillant mai de 50 % de las voses dins un departament obtenait totes los sètis). Lo nombre de deputats es de 627 (per d'explicacions detalhadas sul mòde d'escrutinh, cf. particularament lo sit de l'Assemblada nacionala).

La primièra legislatura, elegida lo 10 de novembre de 1946, es brièvement dominée pel Tripartitsme (PCF, MRP, SFIO) puèi, aprèp lo départ dels comunistas del govèrn en mai 1947, per la Tresena fòrça (appelant a la constitucion d'una tresena votz politica francesa entre los principaux opposants a la Quatrena Republica : lo Partit Comunista Francés d'una part e los gaullistas de l'autra, e formés de la SFIO socialista, del MRP democrata-chrétien e del partit republican, radical e radical-socialista). Cette primièra legislatura a duré del 28 de novembre de 1946 al 4 de julhet de 1951. L’effectif dels grops es lo suivant al començament de la legislatura (incluses los aparentats) : comunistas 182, socialistas 102, radicals 43, UDSR 26, MRP 173, Republicans Independents 29, Partit Republican de la Libertat (PRL) 38, grops argerians 13, non inscriches 21.

La segonda legislatura, eissida de las eleccions del 17 de junh de 1951 ayant vu la victoire de la Tresena fòrça gràcias a la lei dels aparentaments, va del 5 de julhet de 1951 al 30 de novembre de 1955. Elle penche légèrement a drecha amb una forte oposicion comunista e gaullista de 210 deputats al total. L'Assemblada Nacionala es dissoute lo 30 de novembre de 1955 a l’iniciativa d’Edgar Faure. Es de noter que es lo primièr còp que la Cambra bassa del Parlament es dissoute dempuèi 1877. L’effectif dels grops es lo suivant al començament de la legislatura (incluses los aparentats) : 103 comunistas, 107 socialistas, 74 radicals, 16 UDSR, 95 MRP, 121 RPF, 43 Centre republican action paysanne e sociale, 53 republicans indépendants, 10 non inscriches, 2 sètis vacants dins l’Otramar. Lo grop RPF s’es divisé aprèp lo vòte de 27 de ses deputats en faveur d' Antoine Pinay en 1952 entre l' URAS gaulliste, e l’ARS dissidente.

La tresena legislatura, elegida lo 2 de genièr de 1956, es dominée al començament per una coalition de centre drech rassemblée autorn d'Edgar Faure (CNIP, MRP, radicals dissidents, Republicans socials dissident), atal que per son adversari de centre esquèrra del Front Republican (coalition formée altorn de Pierre Mendès France e constituée de la SFIO de Guy Mollet que deven President del Conselh, del Partit radical-socialista, de l'UDSR de François Mitterrand e dels republicans-socials del gaulliste Jacques Chaban-Delmas), contrainte a dels accords de circonstances compte tenu de lors faibles e quasi-équivalentes performances a l'eissida de las eleccions legislativas de 1956. Ses poders se son exercés del 19 de genièr de 1956 al 3 de junh de 1958 puèi elle s’es mise en congé aprèp avoir voté l’investiture a Charles de Gaulle e s’èsser prononcée per los plens poders e la revision constitucionala. L’effectif dels grops es lo suivant al començament de la legislatura (incluses los aparentats): 150 comunistas, 94 socialistas, 58 radicals, 19 UDSR e Acampament Democratic African, 83 MRP, 21 Republicans Socials (gaullistes), 14 RGR e del centre republican, 95 CNIP, 52 Union e Fraternitat Francesa (poujadistes), 7 non inscriches, 2 non proclamés, 32 sètis non pourvus en Argeria. Lo grop poujadiste, a la suite d'invalidations, n’a mai que 30 deputats a la fin de la legislatura.

Los presidents de l’Assemblada Nacionala son estats lo socialista Vincent Auriol del 3 de decembre de 1946 fins a son eleccion coma president de la Republica lo 20 de genièr de 1947, puèi lo radical Édouard Herriot que ven atal oficialament lo primièr president de la Cambra bassa del Parlament de la Quatrena Republica aprèp avoir été lo darrièr de celle de la Tresena Republica, en foncion del 12 de genièr de 1947 al 11 de genièr de 1954. Lo socialista André Lo Troquer li succède del 12 de genièr de 1954 al 10 de genièr de 1955 e del 24 de genièr de 1956 al 4 d'octobre de 1958 (fin théorique correspondant a la promulgacion de la Constitucion de la Cinquena Republica). Entre aquestas doas presidéncias socialistas, i aguèt celle del MRP Pierre Schneiter en 1955, del 11 de genièr al 2 de decembre.

Lo sistèma d'eleccion a la proporcionala renforce particularament l'instabilité parlamentària, e doncas gouvernementale, ja particularament présente jos la IIIena Republica. Lo morcellement politic provoque lo fait que totes los partits son totes loin de la majoritat absoluda, d'aitant que las solas tendéncias politicas a avoir de grops véritablement importants, los gaullistes d'una part (pel començament de la segonda legislatura) e los comunistas de l'autre, son hostiles a la Quatrena Republica e refusent doncas de partitciper a tota coalition gouvernementale. Aquò nécessite alara la formation de coalitions hétérogènes e instables e donnent una importance considérable a de petits partits charnières coma l'UDSR de René Pleven e François Mitterrand. Or, l'instabilité parlamentària entraïna vite una impuissance gouvernementale a far fàcia a las crises de las guèrras de décolonizacion, celle d'Argeria provoquant finalement la casuda del regim.

La Vena Republica (dempuèi 1958)[modificar | modificar la font]

Assemblada Nacionala - Lo Palais Borbon de nuèch

Elections[modificar | modificar la font]

Afichatge electoral pel primièr torn de las eleccions legislativas de 2007 (3ena circonscripcion del Puèi Domat).

Depuis 2002[5], los deputats son elegits al sufragi universal dirècte amb un escrutinh uninominal majoritaire de dos torns per circonscription, per un mandat de cinc ans, jos resèrva de dissolucion.

Las circonscriptions comptent en moyenne 105 600 habitants. La lei électorale de 1986 précise que los écarts de populacion entre circonscriptions ne doivent en cap de cas aboutir a aqueste qu'una circonscription dépasse de mai de 20 % la populacion moyenne de las circonscriptions del departament[6]. Mas existís d'inégalités entre las circonscriptions rurales mens peuplées e las circonscriptions urbaines. A titre d'exemple, lo deputat de la circonscription la mai peuplée del Val-d'Oise représente 188 000 électeurs quand lo de la circonscription la mens peuplée de Lozère n'en représente que 34 000[7].

Per èsser elegit al primièr torn, il faut obtenir almens 50 % dels sufragis exprimits representants un quart dels inscriches sus las listes électorales.

Se pòdon presentar al segond torn que los candidats ayant reculhits 12,5 % dels vòtes dels inscriches. Se un sol candidat remplit aquesta condition, lo candidat avent obtengut lo mai grand nombre de sufragis aprèp ele pòt far acte de candidature. Se cap de candidat ne remplit aquesta condition, sols los dos candidats arrivats primièrs, quin que siá lor resultat, pòdon venir candidats al segond torn.

Al segond torn, es lo candidat que reculhèt mai de vòtes que ganha (majoritat relativa). En cas d'egalitat de sufragis entre los dos candidats primièrs al segond torn, lo mai edat d'ambedos es elegit.

Cada candidat se presenta amb un supleant que pren sa plaça en cas de decès o d'incompatibilitat de foncon, per exemple se lo deputat es nomenat al govèrn, o al Conselh Constitucional, o se una mission temporària confiada al deputat pel govèrn es prolongada al delà d'un delai de sièis meses (article LO176-1 del code electoral).

La lei organica del 10 de julhet de 1985 aviá instaurat l'escrutinh proporcional plurinominal a la pus fòrta mejana dins l'encastre del departament. Dins aqueste quadre caliá obtenir almens 5% dels sufragis per aver un elegit. Las legislativas de 1986 donèron a França una novèla majoritat que tornèt a l'escrutinh majoritari. Mas l'idèa d'introduire una dòsi de proporcionala dins l'encastre d'un sistèma mixte torna regularament dins l'actualitat politica. A l'ora d'ara i a 579 elegits dels départements (França métropolitaine e departament d'otra-mer[8], e de deputats representant del franceses establits a l'estrangièrs.

Session parlamentària[modificar | modificar la font]

La vida de l'Assemblada Nacionala e del Parlament es organizada autorn de sesilhas anadièras, es adire lo periòde que las doas cambras se reünisson per delibarer. I a tres tipes de sesilhas diferentas:

  • sesilha ordinària: periòde fixat per la lei pendent que los deputats se reünisson obligatòriament cada an, separadas per de periòde de « vacanças parlamentàrias ». A l'origina i aviá doas sesilhas ordinàrias per an de tres meses caduna (respectivement del 2 d'octobre al 20 de decembre e del 2 d'abril al 30 de junh). En 1995 jos l'impulsion de Philippe Seguin s'establiguèt la sesilha unica anadièra d'al mens 120 jorns de sesilha per an s'establissant entre lo primièr jorn obrant d'octobre e lo darrièr jorn obrant de junh, cada assemblada decident alara d'esperela de las setmanas de sesilha e los jorns d'acamp entre lo dimars, lo dimercre e lo dijòs, e dels oraris.
  • sesilha extraordinària : fòra de la sesilha ordinària, lo Parlament pòt èsser convocat en sesilha extraordinària per decret del president de la Republica e a la demanda del Primièr ministre o de la majoritat dels deputats, per 12 jorns al mai.
  • reünions de plein drech : lo Parlament se reünis de plan drech aprèp una dissolucion (lo segond dejós seguent l'eleccion de la novèla Assemblada e per 15 jorns se jamai la sesilha ordinària es pas dubèrta alara), pendent l'aplicacion dels poders especials del cap de l'Estat previstes per l'Article 16 de la Constitucion o simplement per entendre un messatge oficial legit del president de la Republica.

Ròtle[modificar | modificar la font]

L'entrada de l'Assemblada Nacionala, carrièra de l'Universitat
Icòna de detalh Article detalhat : Cinquena Republica.

Dempuèi la dintrada en vigor de la constitucion de la Cinquena Republica en 1958, l'Assemblada Nacionala constituís, amb lo Senat, lo Parlament e es deteneira del poder legislatiu.

Lo vòte de la lei[modificar | modificar la font]

Vòta las leis e ne prepausa, amb lo Senat. Se diche alara projècte de lei quand lo tèxte es depausat pel govèrn e proposicion de lei quand ven del Parlament. En cas de rebuta d'un projècte o d'una proposicion de lei pel Senat, lo tèxt torna a l’Assemblada Nacionala per èsser apondut. Aqueste va e veni del tèxt de lei entre las doas cambras, fins al vòte d'un tèxte identic, es nomenat « naveta parlamentària » o tot simplament « naveta ». Se lo desacòrdi demòra, una comission parlamentària mixta paritària es creada, compausada de 7 deputats e de 7 senators pr'amor reglar la question [9]. Se prepausa alara un tèxte nòu a las doas cambras. Se cap d'acòrdi es trobat, e a la demanda del govèrn, es finalament l'Assemblada Nacionala, elegida al sufragi universal dirècte, que vòta la lei segon los termes qu'aquela causís. Aquela procedura es nomenada lo poder del darrièr mòt acordat a l'Assemblada Nacionala.

Las relacions entre l'executiu e l'Assemblada Nacionala[modificar | modificar la font]

La forme mai coneguda del contraròtle exercit per l'Assemblada Nacionala sus l'action del Govèrn son las tradicionalas Questions al govèrn que pòdon prendre la forma de questions oralas transmesa a la television sus França 3 (los dimars e dimercre, pendent tota la sesilha parlamentària). Cada deputat pòt alara demandar al president de l'Assemblada d'intervenir sus una question de la seuna e d'interrogar doncas a aqueste subjècte o lo Primièr ministre, o un dels ministres en carga. Lo deputat, nomenat pel president, pause alara la seuna question dempuèi l'un dels micros dispausat lo long de las andanas de l'emicicle, fàcia al « perchoir », e lo membre del govèrn questionat respond fàcia a l'emicicle e doncas espatla a la presidéncia. Pendent sesilha prend se veson las tençons entre los ministres e l'oposicion. Cada intervention es limitada dins lo temps, quitament se sovent es depassada, çò que provòca alara l'intervencion del president de sesilha. Mas mai sovent las questions al govèrn son escrichas, e, pas mediatizadas, son fòrça mens espectacularas.

L'essencial de las disposicions suls rapòrts e lo poder de contraròtle exercit per l'Assemblada Nacionala sul Govèrn son reünidas al sen de l'Article 49 de la Constitucion.

Tot primièr, pel primièr alinéa de l'article 49, lo Govèrn pòt demandar lo vòte d'una question de fisança a l'Assemblada Nacionala (e a elle sola) portant sus un programa de govèrn o sus una declaracion de politica generala. Lo vòte de fisança mai sovent a luòc aprèp la formacion de cada govèrn aprèp la presentacion pel Primièr ministre dabans los deputats de l'accion governamentala que será menada. S'agís d'una mena de confirmacion parlamentària de la nominacion d'un Primièr ministre e de son Govèrn. Mas lo cap del govèrn pòt demandar tanben lo vòte d'una question de fisança pr'amor de resòlvre la majoritat enrè ele e atal renforçar sa legitimitat en periòde de crisi de fisança: es çò qu'arribèt per exemple quand Jaume Chaban-Delmas, Primièr ministre de Jòrdi Pompidor, lo 23 de junh de 1972, per far taire un escandal ligat a la publicacion de la declarcion d'impòts del cap del govèrn per le Canard enchaîné lo 19 de genièr. S'obtenguèt aisiment aquela fisança (368 vòtes contra 96), Jaume Chaban-Delmas demissionèt pasmens qualques jorns mai tard, lo 5 de julhet de 1972. Dempuèi 1958, totas las questions de fisança pausadas a l'Assemblada Nacionala per un Govèrn son sortiguèron votadas favorablament. Se jamai èra pas lo cas, lo Govèrn casariá automaticament.

Segon l'alinèa 2 de l'Article 49 de la Constitucion, los deputats pòdon depausar, amb quòta necessàri de signaturas es acampat per la sostenir, una mocion de censura, dicha tanben « mocion de censure espontanèa ». Deu èsser votada a la majoritat absoluda de l'ensems dels deputats, los abstencionistas e los absents èssent considerats coma rebutan. E mai, lo vòte se deu fa 48 oras al mens aprèp lo depaus de la mocion e aprèp debats, per que los deputats se prononcian pas sulcòp e lor daissar un delai de la reflexion. Se lo govèrn es censurat, lo Primièr ministre deu presentar sa demission al president de la Republica. Responsable de la casuda de fòrça govèrns de IIIena e IVena Republicas, una sola mocion de censure foguèt votada jos la Cinquena Republica, lo 5 d'octobre de 1962, contra lo Govèrn de Jòrdi Pompidor per protestar contra lo projècte de revision de la Constitucion sus l'eleccion del president de la Republica al sufragi universal dirècte, mas, capitèt pas, la mocion de censure es una aisinal subretot utilizada per l'oposicion per marcar son desacòrdi amb la politica generala del govèrn o contra de mesuras impotantas d'aqueste. La darrièra mocion en data fogut depausada lo 3 d'abril de 2008 per los 228 deputats de l'oposicion d'esquèrra[10], contra lo govèrn de François Fillon per protestar contra los engatjaments pres pel president de la Republica Nicolas Sarkozy a la cima de l'OTAN a Bucarèst, o lo renforçament de la preséncia militara francesa en Afganistan e lo projècte de veire França tornar al comendament integrat de l'organizacion militara[11]. Foguèt votada per 227 deputats sus 577 e doncas foguèt rebutada.

Una de las pus celèbras dispositions de l'Article 49, e tanben una de las pus controversiadas, connue jol nom de « 49-3 » (3ena alinéa de l'article 49) o encara « engatjament de responsabilitat » autorise lo govèrn a far passer un projècte de lei sens vòte, sens debat e sens dépôt d'amendement portant dirèctament sus aqueste tèxt. Una mocion de censure pòt toutefois èsser déposée contra lo govèrn dins las 24 heures aprèp l'appel al 49-3 (celle-ci es systématiquement alara déposée per l'oposicion) : se celle-ci es votée, lo tèxt es rejeté e lo govèrn, que a engagé sa responsabilitat sus aqueste projècte de lei, chûte. On parle alara tanben de « mocion de censure provoquée ». Aqueste poder es particularament critiqué per la plupart de las figures del Partit Socialista e de l'Union per la Democracia Francesa car ils y voient una contrainte particularament importante al poder legislatiu e de contrôle de l'Assemblada e lo symbole de la primauté del poder executiu sul legislatiu. Au contrari, los partesans d'aquesta disposition mettent en abans qu's'agís del melhor moyen d'éviter l'obstruction parlamentària e dels debats considérés coma trop longs sus de mesures jugées urgentes. Elle fut utilisée pel darrièr còp pel Govèrn de Dominique de Villepin sul projècte de lei dit de l'Égalité de las Chances que instituait, entre autres, lo CPE. Mas la mocion de censure alara déposée pel grop socialista n'avait pas alara portée exclusivement sul projècte de lei en question mas sus l'ensemble de la politica sociale del govèrn, e avait été rejetée.

Autre marca del contraròtle exercit en retorn per l'executiu sul legislatiu, l’Assemblada Nacionala pòt èsser disòlvuda pel president de la Republica. De disposicions d'aquela mena tanben existisson dins las leis fondamentalas d'autres païses (en Alemanha lo president federal Horst Köhler dissolguèt lo Bundestag lo 21 de julhet de 2005 sus demanda del Cancelièr Gerhard Schröder). Una dissolucion entraïna automaticament de novèlas eleccions legislativas que son dichas alara « anticipadas ». Los la Vena Republica, i aguèt cinc dissolucions:

La modificacion de la Constitucion[modificar | modificar la font]

Una modificacion de la Constitucion pòt èsser adoptada segon doas menas. D'en primièr lo president de la Republica pòt demandar la tenguda d'un referendum, aprèp que las cambras del Parlament votèron en termes identics la revision en question. Siquenon, la revision constitucionala deu èsser a l'encòp votada per l'Assemblada Nacionala e pel Senat, puèi a la majoritat dels 3/5en dels parlamentaris reünits en Congrès al castèl de Versalhas.

La réflexion e lo travail parlamentari[modificar | modificar la font]

Los deputats soscan de mai d'un biais per tòca de reformar la lei e verifican cossí aquela es aplicada, de la lor iniciativa o a la demanda del govèrn dins l'encastre de las missions parlamentàrias. Aquelas son encargadas de la reflexion e de l'estudi d'una problematica donada e se conclutz per un rapòrt que fa lo bilanç de la situacion actuala dins lo domèni tractat e prepausa de pistas de reflexions pr'amor de resòlvre los eventuels problèmas encontrats. Aquelas missions pòdon tanben se cargar de verificar de la bona aplicacion d'una lei.

Los parlamentaris pòdon formar siquenon de missions d'informacions sus un tèma donat o, a la demanda d'un ministre o d'un grop politic, una comission d'enquèsta encargada d'establir las responsabilitats publicas dins d'afars judiciaras mostrant un disfoncionament institucional o legislatiu quin que siá (coma per exemple per l'Afar d'Outreau).

Composicion[modificar | modificar la font]

Condicions e prerogativas del deputat[modificar | modificar la font]

Cumul dels mandats e edat minimum[modificar | modificar la font]

Dempuèi 1958, lo mandat de deputat es incompatible amb lo de tot autre elegit parlamentari (senator o Eurodeputat), o amb d'unas foncions administrativas (lo Mediator de la Republica, los membres del Conselh Constitucional e d'unes nauts foncionaris coma los prefèctes, magistrats o encara oficièrs que son ineligibles dins lo departament ont son en pòst). Es tanben incompatible amb una foncion ministeriala. Al moment de sa nominacion al Govèrn, l’elegit dispausa d’una sosta d’un mes per causir entre lo mandat e la foncion. Se causís la segonda opcion, es alara remplaçat per son o sa suplent(a). D'unas personnalités politicas, que los candidats a l'eleccion presidenciala de 2007 Ségolène Royal o François Bayrou, apèlan a una limitacion mai estricta del cumul dels mandats en impausant en particular lo mandat unic (establissent atal l'incompatibilitat entre lo mandat de deputat e tota posicion executiva locala (cònsol, president de conselh general, president de Région, ...), e atal veire la desaparicion dels famoses « deputats-cònsols ». Çaquelà, los partesans d'aquesta practica argïsson al contrari que lo cumul d'un mandat local e d'un sèti al Parlament nacional permet a l'encòp d'aver de longa un ligam amb lo terren e de se servir de sa posicion a París per far avançar mai lèu de dorsièrs locals.

Aprèp la fin de la mission ministeriala un ministre elegit deputat pòt tornar acabar lo seu mandat

Siquenon, cal aver al mens 23 ans per èsser deputat e èsser de ciutadanetat francesa. E mai, pòdon pas pretendre a èsser deputat las personas plaçadas jos tutèla, las jol cobèrt d'una condemnacion a la privacion dels dreches civics, a la falhita personala, a l'interdiccion de gerir o a la liquidacion judiciària.

Las indemnitats e prerogativas divèrsas del deputat[modificar | modificar la font]

Cada deputat profècha de mejans materials e financièrs atacats a sa foncion[12]: en mai de son « indemnitat parlamentària » (6 952,74 €/mes), beneficia tanben d’una « IRFM » — indemnitat representativa de fraisses de mandat (5 790 €/mes), per pagar los còsts ligats a son mandat, e d’un « crèdit collaborator » (8 949 €/mes) per remunerar fins a 5 assistents.

Dispausa tanben d’un burèl a l'Assemblada, de divèrses avantatges en matèria de transpòrts e de comunicacions, d'una seguretat sociala e d'una caissa de vielhum especificas. Un deputat qu'es pas reelegit recep pendent 60 meses las indemnitats seguentas:

  • los 6 primièrs meses 100% de l'indemnitat 32 401,92 € e 5 400 €/mes
  • los 6 meses seguents 70% de l'indemnitat 22 681,34 € o 3 780 €/mes
  • los 6 meses seguents 60% de l'indemnitat 19 441,15 € o 3 240 €/mes
  • los 6 meses seguents 50% de l'indemnitat 16 200,96 € o 2 700[€/mes
  • los 6 meses seguents 45% de l'indemnitat 14 580,86 € o 2 430 €/mes
  • los 6 meses seguents 40% de l'indemnitat 12 960,76 € o 2 160 €/mes
  • los 6 meses seguents 35% de l'indemnitat 11 340,67 € o 1 890 €/mes
  • los 6 meses seguents 30% de l'indemnitat 9 720,57 € o 1 620 €/mes
  • los 6 meses seguents 25% de l'indemnitat 9 100,45 € o 1 516 €/mes
  • los 6 meses seguents 20% de l'indemnitat 6 480,38 € o 1 080 €/mes e a l'eissida dels 5 ans, percebràn aquel tractament per la vida.

Cada an, una resèrva parlamentària es atribuida als parlamentaris per la Comission de las finanças (90 milions d'èuros per l'Assemblada Nacionala e 55 milions pel Senat en 2006), qu'es redistribuïda o dirèctament per la Comission de las finanças o pel president del grop politic del deputat. La dotacion d'aquesta resèrva es fòrt variabla segon los deputats e pòt èsser nulla pels membres novèls del Parlament fins a aténher 100 000 €. L'utilizacion d'aquesta resèrva es a la sola apreciacion dels parlamentaris. [13].

En aplicacion de l'article 26 de la Constitucion, lo deputat, coma lo senator, beneficia d’un regim d’immunitat parlamentària.

La disposicion[modificar | modificar la font]

Bancs de l'emicicle del Palais Borbon

La sala de las sesilhas es generalament apelada, de per sa forma en miègcèrcle, « l'emicicle », centrada sus l' « ajocador » d'ont lo president de l'Assemblada domina los deputats e sus la « tribuna » d'ont los orators prononcian lors discorses.

S'exprimisson atal a la tribuna de l'Assemblada Nacionala lo primièr ministre al moment del discors de politica generala, o de debats parlamentaris, dels membres del govèrn venguts presentar un projècte de lei, dels deputats, s'expriment en tant que raportaire d'una comission o de representent de lor grop politic. Tanben se pòt agir de personalitats estrangièras vengudas far un discors davant l'Assemblada Nacionala.

La disposicion per tendéncia politica al sen d'aqueste emicicle repren la tradicion remontant als Estats generals de 1789 e que balhèt son nom a la Esquèrra e a la Drecha, la primièra seissent atal a l'esquèrra del president de l'Assemblada e la segonda a sa drecha. En defòra d'aquesta convencion, cada grop parlamentari a la liura causida de la posicion de sos membres suls « bancs » de l'Assemblada. Enfin, las doas primièras rengadas de bancs en bas de l'emicicle son reservadas als membres d'una Comission venguts presentar un projècte o una proposicion de lei e als membres del Govèrn que se son deplaçats per la meteissa rason o per respondre a las tradicionalas questions al govèrn.

Lo burèl[modificar | modificar la font]

Lo burèl de l'Assemblada Nacionala compòrta 22 membres qu'el president es elegit per tota la legislatura, e 21 autres deputats que son renovelats a la dobertura de cada sesilha parlamentària: 6 vicepresidents, 3 questaires e 12 secretaris. Al moment de la sesilha de dobertura de la legislatura que vei l'eleccion del president e del primièr ofici, l'Assemblada es presidida momentanèament per un « burèl d'edat » presidit pel degan d'edat dels deputats assistit dels 6 deputats mai joves qu'emplegan alara las foncions de secretaris.

Lo president[modificar | modificar la font]
Claude Bartolone, president de l'Assemblada Nacionala dempuèi 2012

Las sesilhas de l'Assemblada Nacionala son dirigidas pel president de l'Assemblada Nacionala que es, dins l'òrdre de presesila, lo quatren personatge de l'Estat darrièr lo president de la Republica, lo president del Senat e lo Primièr ministre. A atal d'importantas prerogativas constitucionalas : nomena tres dels nòu membres del Conselh Constitucional (a egalitat amb lo president de la Republica e lo president del Senat), deu èsser consultat pel president de la Republica abans qu'aqueste exercisca d'unes de sos poders constitucionals (coma la dissolucion o concernent los poders especials previstes per l'Article 16 de la Constitucion). Pòt de mai a tot moment picar lo Conselh Constitucional per verificar la constitucionnalitat d'una lei abans sa promulgacion o d'un engatjament internacional. Pòt tanben decidir, amb l'Ofici, de reformar lo règlament e lo mòde de foncionament de l'Assemblada Nacionala. Presidís lo Parlament acampat en Congrès atal que la Nauta Cort creada per la lei constitucionala del 23 de febrièr de 2007 portant sus l'estatut penal del president de la Republica e acampant las doas cambras del Parlament per jutjar lo cap de l'Estat per mancament a sos devers manifèstament incompatible amb l'exercici de son mandat.

A principalament un ròtle de mediator, president las sesilhas, s'assegurant del respècte del règlament de l'Assemblada, del temps de paraula de cadun e del manten del calm dins l'emicicle. Dobrís, lèva e suspen atal las sesilhas, decida sol l'òrdre dels orators o de lor balhar la paraula.

Se s'agís d'un dels deputats elegit per sos pars al començament d'una legislatura (e per tota sa durada) o se lo titular a demissionat o es empachat, e al bulletin secret a la tribuna (contràriament als autres vòtes dels deputats que se fa electronicament dempuèi lor sèti), al cors d'una sesilha especiala presidida pel decan d'edat de l'Assemblada Nacionala. Cada deputat ven alara per òrdre alfabetic depausar son bulletin dins l'urna (la letra de despart es tirada a l'azard). Puèi, d'« escrutators » son tirats a l'azard demest los deputats per procedir al comptatge, lo resultat es finalament declarat pel decan d'edat. Per èsser elegit, la majoritat absoluda es necessària al moment dels dos primièrs torns e, s'aquesta condicion es pas estat complida, sola la majoritat relativa sufís pel tresen torn eventual. En cas d'egalitat, lo candidat mai annadit l'empòrta.

Lo president de l'Assemblada Nacionala sèi en nautor e fàcia al l'emicicle ont son repartits los autres membres de l'Assemblada, sus çò qu'òm apèla l' « ajocador », al dessús de la tribuna.

Dempuèi lo 26 de junh de 2012 e la dobertura de la XIVena legislatura, l'Assemblada Nacionala es presidida per Claude Bartolone deputat del partit Socialista que se presentèt fàcia a ele Bernard Accoyer, lo president de la legislatura precedenta.

Los vicepresidents[modificar | modificar la font]

Los sièis vicepresidents de l'Assemblada Nacionala, que lor reparticion es l'objècte d'un consensus entre los diferents grops politics que designan al prealable lors candidats, an essencialament per tòca de remplaçar al jocador lo president de l'Assemblada Nacionala s'aqueste es empachat, amb un òrdre successiu de remplaçament anant del 1èr al 6en vicepresident. E mai, cada vicepresident dirigís una de las sièis delegacions dins las qualas se repartisson los membres de l'ofici per preparar cèrtas decisions. I a atal actualament de delegacions encargadas :

  • de l'aplicacion de l'estatut del deputat
  • de la comunicacion
  • de las activitats internacionalas
  • de las questions concernent los oficis parlamentaris
  • d'examinar la recevabilitat de las proposicions de lei
  • dels grops d'estudis

Enfin, fan partida, amb lo president de l'Assemblada Nacionala, dels presidents de Comission e dels presidents de grop, de la Conferéncia dels Presidents qu'es menada a balhar son vejaire sus l'òrdre del jorn de trabalh prioritari fixat pel Govèrn.

Se la tradition republicana èra estada seguida, tres pòstes de vicepresident aurián degut escàser a la majoritat e 3 a l'oposicion. Un artifici procedural permetèt a la majoritat de dotar per la XIIIena legislatura, l'UMP de 3 vicepresidents, lo Centre Novèl d'un, e lo PS de 2, eliminant de facto la representacion del pus pichon grop format GDR.


Los questaires[modificar | modificar la font]

En vertut de l'article 10-2 del règlament de l'Assemblada Nacionala, l’eleccion dels membres de l'Ofici « a luòc en s’esforçant de reproduire al sen de l'Ofici la configuracion politica de l’Assemblada ». Atal, demest los 3 questaires de l'Assemblada Nacionala, un d'eles es eissit de l'oposicion

Los questaires exercisson de poders espandits en matèria financièra, comptabla e administrativa dins l'encastre de l'autonomia de gestion de l'Assemblada Nacionala.

Los tres questaires « son encargats dels servicis financièrs e administratius. Cap de depensa novèla pòt pas èsser engatjada sens lor vejaire prealable » (article 15-1, del règlament de l'Assemblada Nacionala). Los servicis dont son encargats pòdon pas, doncas, engatjar dirèctament cap de depensa.

Preparan lo budgèt e contrarotlan son execucion. S'ocupan tanben de l'administracion generala de l'institucion coma la gestion del personal, an jos lor responsabilitat la caissa de las pensions dels deputats e lo regim social del personal, mas tanben la seguretat, lo contraròtle dels accèsses e la circulacion dins lo palais Borbon e s'ocupan enfin de l'atribucion dels mejans necessaris als deputats o a las instàncias de l'Assemblada per l'exercici de lors foncions (transpòrts, telefòn, equipaments d'oficis, atribucions de salas d'acamp e d'oficis). Jogan atal un ròtle important dins l'equipament informatic de l'Assemblada.

Los questaires s'acampan cada setmana en sesilha, en preséncia dels dos secretaris generals per deliberar de totas las questions entrant dins lo camp de lors competéncias.

Las decisions dels questaires son presas collegialament. La collegialitat es temperada per l'institucion del questaire delegat. Aqueste es abilitat per sos collègas a agir en lor nom. Cadun dels tres questaires exercís a torn de ròtle aquesta responsabilitat pendent un mes.

Los secretaris[modificar | modificar la font]

Lo collègi dels 12 secretaris, el tanben dispausant d'una constitucion pluralista, assistisson lo president en sesilha publica, constatan los vòtes tot verificant lor validitat e la de las delegacions de vòte, e los resultats dels escrutinhs que son apuèi proclamats pel president.


Las Comissions[modificar | modificar la font]

Los projèctes e proposicions de lei son examinats, abans tot examèn en sesilha plenièra, per una comission especialament designada a aqueste efièch o per una de las sièis comissions permanentas.

Cada comission elegís un president que dispausa de poders importants dins lo camp de competéncia de la Comission, e d'un o maites raportaires que son apuèi encargats de « raportar », o de presentar, lo tèxt en question davant l'Assemblada en sesilha plenièra.

Lo Règlament de l'Assemblada Nacionala prevei tanben l'existéncia de :

Grops politics[modificar | modificar la font]

Segon lo règlament de l'Assemblada Nacionala, los « deputats se pòdon regropar per afinitats politicas » en grops parlamentaris. Devon conténer almens 20 membres (dempuèi 1988, de per abans aqueste nombre èra fixat a 30 al minimum). En 2007, lo Partit Comunista Francés, que dispausa pas pus que de 15 elegits e 2 aparentats e doncas pòt pas mai, dins las condicions actualas, formar cap de grop, demanda un abaissament novèl d'aqueste nombre a 15 membres. Lo grop politic deu presentar al moment de la dobertura de la legislatura al president de l'Assemblada Nacionala una declaracion politica signada per sos membres.

Otra los membres de plen drech del grop, que son generalament membres del meteis grand partit (UMP, PS, UDF, PCF, etc.), d'unes deputats pòdon « s'aparentar » a un grop : alara son pas incluses dins lo quota minimum de 20 necessaris per la formacion del grop. S'agís en règla generala de membres eissits de pichons partits o sens etiqueta pròches de la tendéncia del movement politic principal a l'origina de la formacion del grop.

Los grops decidisson, amb lo president de l'Assemblada Nacionala, de las zònas de l'emicicle ont sieràn. Apuèi son sols jutges del biais de repartir lors membres e aparentats al sen d'aquesta zòna. An lor pròpria organizacion e lor reglament interior pròpri, elegisson en lor sen un president que los representarà al sen de la Conferéncia dels Presidents e que dispausarà de maitas prerogativas importantas (coma la demanda o al contrari l'oposicion a la creacion d'una comission especiala, lo drech d'obténer una suspension de sesilha per acampar lo grop, de demandar lo vòte a l'escrutinh public, d'apelar en sesilha a la verificacion del quorum a l'ocasion d'un vòte, de preparar l'òrdre del jorn parlamentari mensual pròpri a lor grop, de prepausar o de s'opausar a l'engatjament de proceduras d'engatjament simplificadas, o encara lo « drech de tiratge » que lor permet d'obténer un còp per an l'examèn en sesilha publica d'una resolucion que prepausa la creacion d'una comission d'enquèsta, etc.). Cada grop, en foncion de son pes numeric al sen de l'Assemblada, designa sos representants al sen del Burèu e de las diferentas comissions. An a mai d'aquò, en foncion de lor talhq, una subvencion financièra pròpria e dispausan de burèus e de salas per s'acampar.

En defòra dels deputats "inscriches" a un grop, conven de discernir los deputats solament "aparentats" a un grop, e mai los deputats "non inscriches". Çaquelà, aquesta darrièra categoria es quasi nulla a l'Assemblada Nacionala.

Al moment de la dobertura de la XIIIena legislatura lo 26 de junh de 2007, quatre grops politics son estats presentats : lo largament majoritari de l'UMP, un autre dominat pels socialistas als quals se son aparentats los elegits del Partit Radical d'Esquèrra, del Movement dels Ciutadans e qualques divèrs esquèrra. Lo Centre Novèl, que fa partida de la Majoritat presidenciala, a pogut constituir un grop a part entièra alara que los elegits del MoDem de François Bayrou sèison coma non inscriches amb d'autres elegits divèrses. Enfin, fauta d'avèr obtengut abans lo començament de la legislatura un abaissament a 15 del minimum de 20 membres d'acampar per formar un grop, los comunistas se son aligats al sen d'un grop tecnic de la presidéncia tornanta cada 10 meses amb los elegits Verds, apelat Esquèrra democratica e republicana.

Grop Nombre al 26 de junh de 2012
(+ aparentats)
President del grop
GDR Esquèrra Democrata e Republicana 15 André Chassaigne
SRC Socialista, Republican e ciutadan 279 + 16 Bruno Le Roux
RRDP Radical, Republican, Democrata e progressista 15 Roger-Gérard Schwartzenberg
ECO Grop Ecologista 18 François de Rugy
UDI Union dels Democratas e Independents 29 Jean-Louis Borloo
UMP Union per un movement popular 185 + 11 Christian Jacob
NI Grop dels deputats apartenent a cap grop 9

Sètis de provesir e deputats elegits[modificar | modificar la font]

Donadas per l’ensemble de las legislaturas de la Vena Republica

Legislatura Sètis de
provesir
Elegits al
primièr torn
Elegits al
segond torn
Deputats
reelegits
Ièra (1958-1962) [1] 576 35 6,1 % 541 93,9 % 141 24,5 %
IInda (1962-1967) 482 103 21,4 % 379 78,6 % 271 56,2 %
IIIena (1967-1968) [1] 487 81 16,6 % 406 83,4 % 336 69,0 %
IVena (1968-1973) 483 166 34,1 % 321 65,9 % 363 74,5 %
Vena (1973-1978) 489 60 12,2 % 429 87,8 % 308 62,9 %
VIena (1978-1981) [1] 491 68 13,8 % 423 86,2 % 288 58,7 %
VIIena (1981-1986) 491 157 32,0 % 334 68,0 % 269 54,8 %
VIIIena (1986-1988) [1] 577 577 100,0 % [2] [2] 319 55,3 %
IXena (1988-1993) 577 120 20,8 % 457 79,2 % 386 66,9 %
Xena (1993-1997) [1] 577 80 13,9 % 497 86,1 % 303 52,5 %
XIena (1997-2002) 577 12 2,1 % 565 97,9 % 300 52,0 %
XIIena (2002-2007) 577 58 10,0 % 519 90,0 % ? ? %
XIIIena (2007-2012) 577 110 19,1 % 467 80,9 % 408 70,7 %
XIVena (2012-2017) 579 36 6,2 % 543 93,8 %  ? ? %

Nòtas :

  • [1] Dissolucion de l’Assemblada abans lo tèrme del mandat. Eleccions seguentas anticipadas.
  • [2] Las eleccions de 1986 se debanèron a l'escrutinh proporcional plurinominal, dins l'encastre del departament, amb sulhet d'eligibilitat de 5% dels sufragis exprimits.

Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]

  1. Istòria detalhada de las Assembladas revolucionàrias de 1789 a 1799, sul sit de l'Assemblada Nacionala.
  2. Robespierre es montat mantun còp en tribuna per condemnar lo cens e defendre lo sufragi universal. Dos d'aquestes discorses davant l'Assemblada Constituenta son estats meses en linha sul sit de l'Assemblada Nacionala: lo primièr datant del 25 de genièr de 1790 e lo segond de l'11 d'agost de 1791.
  3. Roger Dupuy, Nouvelle histoire de la France contemporaine. La Republique jacobine, 2005, p. 39
  4. Istòria del Palais Borbon sul sit de l'Assemblada Nacionala
  5. Suite a la lei nº 86-825 del 11 de julhet de 1986, voté per l'assemblada elegite en 1986.
  6. Stéphane Mandard, « En 2005, un rapport préconisait lo remodelage de las circonscriptions abans las legislativas de 2007 », Lo Monde, 7 de junh de 2007.
  7. Ibid.
  8. (fr) Article LO119 del Code electoral
  9. per mai d’information voir l'article Processus legislatiu en França e la seccion Lo vòte de la lei dins l’article Parlament francés
  10. (fr)Mocion de censura del 3 d'abril de 2008 presentada sul site de l'Assemblada Nacionala
  11. (fr)Compte rendur analitic oficial de la sesilha del 8 d'abril de 2008 que lo debat e lo vòte de la mocion de censure se faguèron, sul sit de l'Assemblada Nacionala
  12. (fr)url=http://www.assemblee-nationale.fr/connaissance/indemnite.asp L'indemnitat parlementària e la situacion materiala dels deputats sul site de [www.assemblee-nationale.fr lassemblada]
  13. (fr) La manne cachée du Parlement, dins L'Express del 9 de març de 2006}}

Annèxes[modificar | modificar la font]

Articles connèxes[modificar | modificar la font]

Bibliografia[modificar | modificar la font]

  • L’Assemblada Nacionala, Michel Ameller (ancian secretari general de l’Assemblada Nacionala), collection Que sais-je ?, PUF, no 2897.
  • Qu'es-aqueste que l'Assemblada Nacionala ?, Jean-Louis Debré (ancian president de l'Assemblada Nacionala), París, L'Archipel, 2007, 169 p., coll. L'information ciutadanne ISBN 978-2-84187-916-8
  • L’Assemblada, revue Pouvoirs, PUF, no 34, 1985.
  • L’Assemblada Nacionala, Philippe Langenieux-Villard e Sylvie Mariage, Éd. Découverte Gallimard, no 219, 1994.

Font[modificar | modificar la font]

  • Las entresenhas que concernisson las cambras jos la Tresena Republica son extrachas del Quid.

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]