Carles Camprós

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar

Carles Camprós, en francés Charles Camproux (Marselha, barri de la Bèla de Mai, 30 de junh de 1908-Gaujac, 3 d'abril de 1994[1]) foguèt un important poeta, erudit e teorician politic occitan.

Biografia[modificar | modificar la font]

Carles Camprós visquèt una enfància malaisida a Marselha, e acabèt per dintrar a l'orfelinat Dom Bosco a Montpelhièr. Vengut professor, a Mende puèi a Narbona, s'engatgèt dins l'occitanisme politic qu'èra fòrça critic rapòrt a un Felibritge aflaquit. Dins las annadas 1920, tròba de figuras màgers de la novela joinessa occitana (Pau Ricard, Jòrgi Rebol) e fonda mai d'una organizacion de joventut e mai d'una revista que la pus coneguda, Occitania serà dins las annadas 1930 l'organ principal dels occitanistas. Aquel meteis an participèt a la creacion de la Societat d'Estudis Occitans qu'i obrèt sus las questions filologicas e n'aparèt las tèsis lingüisticas, elaboradas per Loís Alibèrt. En 1935 sortis a Narbona Per lo camp occitan que sera font de debat politic per tota una generacion ("una doctrina de l'intranacionalisme a l'internacionalisme, la d'un crestian social, feròtjament antifaissista, proudhonian, espiritualista e umanista" segon Joan Maria Petit). En 1935, formèt lo Partit Federalista Provençal (PFP), que farà campanha a las eleccions pel Front Popular e definirà Provença coma "minoritat nacionala". Mas capitèron sonque de participar a qualques actes protocollaris de la comuna de Marselha.

Pendent la Segonda Guèrra Mondiala venguèt presonièr dels alemands e passèt de meses dins un stalag, ont creèt una Universitat de Camp qu'i donava de conferéncias sus Frederic Mistral, los trobadors, etc. Se n'escapèt mercé a un foncionari alemand legeire d'Occitania. Tornat en Erau, dintrèt dins la luta armada clandestina e a l'encòp es encargat de corses de literatura d'Òc a Montpelhièr.

Après la guèrra, Camprós intervenguèt mai que mai dins lo domeni pedagogic e trabalhèt per far penetrar l'occitan dins l'universitat.

Un omenatge de mantun lingüista al filològ se faguèt en 1978 jol títol Mélanges Camproux, e mai tard son gendre, l'escrivan Joan Maria Petit, escriguèt mantun article e una biografia sus Carles Camprós.

Òbra[modificar | modificar la font]

Literatura[modificar | modificar la font]

  • Per lo camp occitan (1935)
  • Histoire de la littérature occitane, Payot, París (1953)
  • Le Joy d'Amor des Troubadours (1965)
  • Òbra poëtica occitana (1984)
  • Présence de Pèire Cardenal (Annales de l'I.E.O., 1970)
  • Peire Cardenal. Tròces causits (1970)
  • Histoire de la littérature occitane (1971)
  • Vocabulaire courtois chez P. Cardenal (Annales de l'I.E.O., 1963)
  • Cardenal et Rutebeuf, poètes satiriques (Revue des Langues Romanes, 1971)
  • La mentalité 'spirituelle' chez Pèire Cardenal (Cahiers de Fanjeaux, 1975)

Lingüistica[modificar | modificar la font]

  • Étude syntaxique des parlers gévaudanais, PUF, París (1958)
  • Essai de géographie linguistique du Gévaudan (1962)
  • Petit atlas linguistique discursif du Gévaudan (cap a 1976)
  • Les langues romanes (1974)

Referéncias[modificar | modificar la font]

  1. [Revue des Langues Romanes (1994))]