Pinhon (botanica)

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca
Pagina d'ajuda sus l'omonimia Pels articles omonims, vejatz pinhon.
Un pinhon caigut
Còca de pinhon

Lo pinhon es la grana de clòsc dur, que se desvelopa jos cada escata de la pinha dels pins. Unas 20 espècias de pin produson de granas pro grossas per poder èsser acampadas, coma lo pinhièr; las granas dels autres pins son tanben manjablas, mas tròp pichonas per servir d'aliment pel umans. Lo pinhon es pas un fruch al sens estricte (botanic) del tèrme.

De forma oblonga e de coulor evòri, se lo pòt acampar pendent un periòde pro long.

Pendent la preïstòria, las granas èran l’objècte de tròcs. Los Romans e los Grècs cresián a las proprietats afrodisiacas de las granas e recomandavan de los prene amb de mèl e d'amètlas a colcar per de resultats melhors[1].

A l'Edat Mejana, se fa mencion d’una lecariá a basa d’amètlas, de pistachas, de pinhons e de sucre. Aqueste pinholat es una mena primièra de nogat[2].

Consomacion[modificar | modificar la font]

Sacar los pinhons

Los pinhons pòdon èsser majats atal. Son fòrça rics en òli (que ne ven lèu ranci) e plan nutritius. Al gost pròche de l’amètla, son consomats en aperitiu, dins l'ensalada o de còcas (trissat amb de mèl) o entre doas tauletas de chocolat negre, o sus una pizza dicha pizza Palermo. Los melrs pighonons de pinhièrs son aqueste d'Afganistan que la mitiat de la produccion es venduda als Chineses.

Los pinhons e los rasins sècs son sovent utilizas ambedos per perfumar de plats cuèchs en caçòla per perfumar de polalha, viandas e peissons. Intervenon tanben dins de receptas a basa de legums, coma les espinarcs a la catalaae, o de preparacions coma lo pesto.

En Tunisia, los pinhons del pinhièr servisson a parfumar lo .

Conservation[modificar | modificar la font]

Venon lèu ranci e devon èsser servats dins d'aisinas ermeticas.

Dangièrs[modificar | modificar la font]

Dempuèi unas annadas son venduts en França e en Belgica de pinhons importats d’Asia (Paquistan, China e Corèa per exemple), unes pròcan, per d'unes los avent consomats, un gost fòrça amar dins la boca torna a cada prese d’aliment o de bevenda. Aquesta disgueusia passa sola amb lo temps, podent anar de dos a quaranta e cinq jorns. D’autres simptòmas i son a vegada associats. Lo mecanisme biologic d'aquesta intoxicacion demora incompres fins ara, mas sembla que lo problèma seriá ligat a d'importacions de pinhons non comestibles, d’espècias de pin diferentes d'aquestas aabitualament utilizadas dins l’alimentacion umana[3]. L’etiquetatge d'aquestes produchs permet malaurosament pas de los destriar de pinhons comestibles.

Mas cal pas confondre aquesta disgueusia amb l’allergia al pinhon, pro rara, mas en aumentacion dempuèi unas annadas. Aquesta allergia pòt provocar un chòc anafilactic podent anar fins a la mòrt.

Lista de las espècias[modificar | modificar la font]

Pinhons de Pin cembra

Pinus pinea es pas la sola espècia de produire de granas utilizadas per l’òme per son alimentacion. S'acampa entre autras aquestass de las espècias seguentas:

America del Nòrd[modificar | modificar la font]

Las granas d'aquestas espècias formavan la basa de l'alimentacion d'uness pòbles amerindians del sud-oèst dels EUA e del nòrd del Mexic[4].

Asia[modificar | modificar la font]

Euròpa[modificar | modificar la font]

Bacin mediterranèu[modificar | modificar la font]

America del Sud[modificar | modificar la font]

Referéncia[modificar | modificar la font]

  1. Susanna Lyle, Encyclopédie mondiale des fruits et fruits secs, éditions de Vecchi, p. 326.
  2. receptas de pi,hon sus Produit du marché.
  3. Conso Info, Un goût amer pour les amateurs de pignons de pin.
  4. François Couplan, « Le Régal Végétal, Plantes sauvages comestibles », Flers, éditions Équilibres, 1989, 453 p.