Armada Roja

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca


Gtk-dialog-info.svg Aqueste article es sortit d'un traductor automatic e fa besonh d'unas correccions de gramatica, d'ortografia e de sintaxi.

Armada Roja (forma brèva de "Armada Roja dels Obrièrs e paisans"), es l'armada organizada pels bolchevics après la Revolucion d'Octobre pendent la Guèrra Civila Russa en 1918. Aquela armada venguèt la de l'Union Sovietica amb l'establiment de l'URSS en 1922, e lo 25 de febrièr de 1946 foguèt rebatejada en "Armada Sovietica" (en rus, Советская Армия, Sovétskaia Àrmiia), una de las parts integrantas de las Fòrças Armadas de l'Union Sovietica, qu'existiguèron fins a la casuda de l'Union Sovietica en decembre de 1991..

"Roig" fa referéncia a la bandièra roja, emblema socialista e comunista. Lo roge representa, simbolicament, la sang vessada per la classa trabalhadora en la siá lucha contra lo capitalisme, e la cresença que totes sèm parièrs. Malgrat que l'Armada Roig se convertiguèt oficialament en l'Armada Sovietica lo 25 de febrièr de 1946, quand los simbòls "nacionales" sovietics substituiguèron los simbòls revolucionaris, lo tèrme, abusivament, es d'usatge comun dins lo mond occidental per se far referéncia a totas las fòrças armadas sovieticas al cors de la siá istòria. Per aquel motiu, en aquel article s'agís amassa de l'Armada Roja Obrièr e Campanhard (1918-1946) e de l'Armada Sovietica (1946-1991).

Se considèra majoritàriament l'Armada Roja coma la fòrça decisiva en la victòria en la Segonda Guèrra Mondiala, en èsser-se afrontat e derrotat a 80% de las fòrças armadas alemandas[1] e de las Waffen SS a la Tèsta Orientala.[2][3]

Creacion[modificar | modificar la font]

Emblema De la 'Armada Roja

A setembre de 1917, Lenin escriguèt: "I a solament una politica per evitar la restauracion de la polícia, e es crear una milícia populara e la fusionar amb l'armada (l'armada regular li caldrà èsser substituit en armar tot lo pòble)".[4]

En aqueles moments, l'Armada Imperiala Rus èra dins un estat d'escrancament. 23% de la populacion masculina de l'Empèri Rus èra estat mobilizada, en totala unes 19 milions d'òmes. Mas la majoritat d'aqueles èran pas equipada amb cap de sòrta d'armament e avián de papièrs de supòrt en mantenent las linhas de comunicacion e las zònas de basa. Lo general tsarista Nikolai Dukhonin, aimèt que i aviá 2 milions de desertors, 1,8 milions de mòrts, 5 milions de ferits e 2 milions de presoèrs. Aimèt que lo total de tropas disponiblas èra d'unes 10 milions d'òmes.[5]

L'Armada Roja foguèt creada lo 28 de genièr de 1918 pel Conselh de Comissaris del Pòble.[6] En principi, l'integrèron volontàriament los campanhards e d'obrièrs comunistas. Totes los ciutadans de la Republica Russa qu'aguèsson un minim de 18 ans èran elegibles. Lo sieu papièr especific èra la defensa de las hitas de la Revolucion d'Octòbre de 1917, lo poder sovietic e lo Socialisme. Lo allistament èra condicional suls gatges donats per un comitat militar o civil que siá en foncionament en territòri sovietic o pel Partit o pels comitats dels sindicats, o, en cases extrèmes, avalat per doas personas qu'apertenguèsson a una d'aquelas organizacions. S'una unitat entièra voliá se jónher a l'Armada Roja, seriá necessària un gatge collectiu e lo vòt afirmatiu de totes los sieus membres.[7]

Lo Conselh de Comissaris del Pòble se nomenèt a se meteis cap de suprèm de l'Armada Roja, en delegant lo comandament immediat e la siá administracion al Comissariat de Questions Militaras e al Collègi Especial de Totas las Rússies. Nikolai Krilenko èra lo Comandant en Cap de Suprèm, amb Aleksandr Mianikian coma lo sieu adjunt.[8] Pavel Dibenko E Nikolai Podvoiski èran los Comissaris per la Guèrra e la Flòta. Proxian, Smoiski, E Steinbertg èran tanben de Comissaris del Pòble especific, amb Vladimir Bont-Bruievitx del Buró de Comissaris.

En una reünion conjoncha dels Bolxevics e dels Revolucionaris Socialistas d'Esquèrra celebrada lo 22 de febrièr de 1918, Krilenko remarquèt: "Avèm pas armada. Los soldats son desmoralitzats e fujon al mitan del panic veson a pena aparéisser per l'orizont un casc alemand, en abandonant la siá artilleria, los sieus convòis e tot lo material de guèrra a un enemic qu'avança en trionfant. Las unitats de la Gàrdia Roja son esclafadas al costat coma moscas. Podèm pas resistir l'enemic; solament signar immediatament una patz nos salvarà de la destruccion."[7]

Istòria[modificar | modificar la font]

La Guèrra Civila Russa[modificar | modificar la font]

La Guèrra Civila Russa (1917-1923) debanèt en dos periòdes: lo primièr periòde, comprés entre octòbre de 1917 e en novembre de 1918, dempuèi la Revolucion Bolxevic fins a la signatura de la Armistici de la Primièra Guèrra Mondiala (1914-1918), en menant a tèrme la nacionalizacion de tèrras tradicionalament cossaques pel govèrn bolxevic en novembre de 1917. Aiçò provoquèt la revòlta de l'Armada Volontària del General Alexei Maximovitx Kaledin a la region del riu Dòn. Tanben un problèma grèu per la politica intèrna russa foguèt la signatura del Tractat de Brèst-Litovsk en març de 1918, que comportèt l'Intervencion Aliada a la Guèrra Civila Russa, en la que 13 païses estrangièrs formèron de milícias antibolxevics. Lo segond periòde, comprés entre genièr e novembre de 1919, foguèt quand debanèron los exitosos avançadas de l'Armada Blanca: dempuèi lo sud, jol general Anton Denikin; dempuèi l'èst, jol general Aleksandr Vasilevitx Koltxak; e dempuèi lo nòrd-oèst, jol general Nikolai Nikolaevitx Iudenitx, en derrotant l'Armada Roja en cada tèsta. Mas l'Armada Roja foguèt reformada per Trotsky e contraatacà, en refusant l'avançada del general Koltxak en junh, e los dels generales Denikin e Iudenitx en octòbre.[9] Trotski Recorreguèt personalament en un tren blindat las tèstas de batalha pendent mai de dos ans. Los blancs dominavan la region meridionala de l'ancian empèri, Siberia e part de Russia, e pendent un temps recebèron ajuda dels aliats qu'avián trionfat a la Primièra Guèrra Mondiala. Los blancs arribèron a menaçar seriosament a Moscòu, mas resultèron vencuts. Qualqu'uns dels principals triomfees de l'Armada Roja foguèron protagonizats per la "Cavalleria Roja" comandada pel mariscal Semió Budionni. La cavalleria foguèt un dels nòus còrsses creats dins de l'armada per Trotski. A mejans de novembre, las Armadas Blancas èran agotadas, e en genièr de 1920, la 1r Armada de Cavalleria de Budenni dintrèt a Rostov-ont-Dòn.

A l'inici de la guèrra, l'Armada Roig aviá 299 regiments de infanteria.[10] La Guèrra Civila se intensificà après que Lenin dissolguèsse l'Assemblada Constituenta Russa (5-6 de genièr de 1918), e lo 3 de març de 1918 lo govèrn sovietic signèt lo Tractat de Brèst-Litovsk, en retirant a Russia de la Primièra Guèrra Mondiala. Liure de la guèrra internacionala, l'Armada Roig se consacrèt a una guèrra intèrna contra una aliança de fòrças anticomunistes, formadas de l'Armada Revolucionària d'Insurreccion d'Ucraïna o "Armada Negra" de Nèstor Makhno, l'anti-Blanc e anti-Roja Armada Verd, e d'autras. Lo 23 de febrièr de 1923 foguèt lo "Jorn de l'Armada Roja", aviá un significat doble, doncas qu'èra lo primièr jorn que comencèron los reclutaments (a Petrograd e a Moscòu e foguèt tanben lo primièr jorn de combats contra l'Armada Imperiala Alemand ocupant.[11] En lo transcors de la guèrra intèrna, l'Armada Roja arribèt a aver cinc milions d'efectius qu'afrontèron a l'Armada Blanca organizat pels oficiales Lavr Kornílov e Anton Denikin, entre d'autras.

Lev Trotski, En Octòbre 1917

Lo 6 de setembre de 1918, las milícias bolxevics se consolidèron jol comandament suprèm del Consell Militar Revolucionari de la Republica (Revvoiensoviet, Revoliutsionni Voienni Soviet), amb Lev Trotski coma Comissari del Pòble per la Guèrra (1918-24) e Ioakhim Vatsetis coma Comandant en Cap de l'Armada Roja. Pauc après se creèt lo GRU (intelligéncia militar), per'mor de provesir d'intelligéncia politica e militara als comandants de l'Armada Roja.[12] Trotski Fondèt l'Armada Roja mejançant una organizacion iniciala de Gàrdias Roges, un nuclèu de tropas de milicians de la Gàrdia Roja e de polícias secrètes; lo reclutament s'inicièt en junh de 1918 e l'oposicion foguèt violentament suprimida.[13][14][15] Per controtlar politicament la tropa multiètnica e multicultural de l'Armada Roja, la Txekà operèt mejançant Brigadas Punitives Especialas, encargadas de la supression dels anticomunistes, dels desertors e dels enemics de l'Estat.[12][16] Lo pragmatisme de guèrra permeté lo reclutament d'oficiales e sots-oficiales ex-tsaristes a l'Armada Roja.[17] La comission especiala de Lev Glezarov se carguèt de las seleccions e los reclutaments; e a mejans d'agost de 1920 l'Armada Roig comptava amb 48.000 oficialas, 10.300 administradors e 214.000 sots-oficiales.[18] En lo moment de l'inici de la Guèrra Civila, los ancians militars tsaristes comprenián 75% del total del còrs d'oficiales de l'Armada Roja, en essent emplegats coma voenspetsi (especialistas militars), la leiautat que se n'assegurava mejançant aver las siás familhas coma ostatges.[19][20][19] A fins de la guèrra lo 1922, los voenspetsis ocupavan 83% dels comandaments de division e de còrs de l'Armada Roja.[21]

Lenin, Trotski e de soldats de l'Armada Roja a Petrograd, 1921.

L'eslogan Exhortació, Organizacion e Represalhas exprimiguèt la disciplina e la motivacion en assegurant lo succès tàctic e estrategic de l'Armada Roja. Pendent la campanha, las Brigadas Especialas Punitives de la Txekà menèron a tèrme de conselhs de guèrra sumaríssims al terren e execucions de desertors e vaguistes.[22][23] Jol Comissari Jānis K. Bērziņš, las Brigadas Especialas Punitives prenguèron d'ostatges dels pòbles dels desertors, per'mor de forçar lo sieu liurament; e un de cada dètz èra executat. La tactica suprimiguèt tanben las revòltas de campanhardas dins las zònas contarotladas per l'Armada Roja.[24] La leiautat de las varietats politicas, etnicas e nacionalas dels òmes que fasián partida de l'Armada Roja s'enfortiguèt mejançant los comissaris politics adscriches a nivèl de regiment e brigada, aital coma per espiar als sieus comandants subordinats davant la siá possibla incorreccion politica.[25] Malgrat aquel poder, los comissaris politics los destacaments txequistes que se'n retiravan o se dissolvián davant l'enemic èran condemnats a mòrt. A agost de 1918, Trotski autorizèt al general Mikhaïl Tukhatxevski a situar d'unitats de blocatge darrièr las unitats de l'Armada Roig politicament pauc confiables, per'mor de los tirar se se retiravan sens permís.[26] Lo 1942, pendent la Granda Guèrra Patriòtica, Stalin empleguèt la meteissa politica mejançant los batalhons penales

Los blancs van capitular lo 1920, mas la guèrra seguiguèt contra los nomenats "verdes", bandas de campanhards que van assolar qualques districtes russes, e contra poloneses e japoneses. Lo conflicte amb los poloneses finalizèt lo 1921 e los japoneses se retirèron lo 1922.

Guèrra polonesosoviètica[modificar | modificar la font]

Entre 1919 e 1921, l'Armada Roig participèt a la Guèrra polonesosoviètica, a la que conquistèt la Polonha centrala lo 1920, mas patin una grèu desbranda ailà, que metèt lo ponch final a la guèrra. Pendent la campanha polonesa, l'Armada Roig èra integrat per unes 5,5 milions d'òmes, fòrça que n'avián de problèmas de porgiments, e dels que 581.000 èran a las doas tèstas operativas, Oèst e Sud-oèst. Sus unes 2,5 milions d'òmes demorèron "immobilitzats al dedins" coma part de las armadas de resèrva.[27]

Desvolopament doctrinal als decènnis de 1920 e 1930[modificar | modificar la font]

Après quatre ans de guèrra, la desbranda del general Wrangel al sud permeté la fondacion de l'Union de Republicas Socialistas Sovieticas lo 1922.[28] L'istorian John Erickson dona la data del 1 de febrièr de 1924, quand Mikhaïl Frunze venguèt Cap de l'Estat Màger de l'Armada Roja, coma l'embrion de l'Estat Màger General, que dominariá la planificacion e las operacions de la militària sovietica. Lo 1 d'octòbre de 1924, los membres de l'Armada Roig amendriguèron a 530.000.[29] L'article Divisions de l'Union Sovietica 1917-1945 detalha las formacions de l'Armada Roja en aquela epòca.

A fins del decènni de 1920 e pendent la de 1930, los teorics militars sovietics, dirigits pel mariscal Mikhaïl Tukhatxevski, desvolopèron la doctrina de las operacions en prigondor, una consequéncia dirècta de la siá experiéncia pendent la Guèrra Civila e la Guèrra polonesosoviètica: per atengut la victòria, las operacions prigondas comprenián divèrsas manòbras simultànies a nivèl de Còs e Armada en agint en parallel a travèrs de la prigondor de las fòrças terrèstres enemigas, en indusint a errors defensius catastròfics.[30] La doctrina de batalha en prigondor s'apiejava en las avançadas en l'aviacion e los blindats amb l'esperança que la guèrra de manòbras ofrissiá velocitat, eficiéncia e una victòria decisiva. Lo mariscal Tukhatxevski afirmèt que la guèrra aeriana li caliá èsser emplegada contra objectius al delà de la portada de la infanteria, la artilleria e d'autras armas. Per aténher lo maximal efièch tàctic, l'aviacion li caliá èsser emplegada en tròp, concentrada en lo temps e l'espaci, contra objectius de la maximala importància tactica.

La doctrina de las Operacions Prigondas de l'Armada Roja foguèt exprimida formalament pel primièr còp a las Regulacions de Camp de 1929, e codificada a las Regulacions Provisòrias de Camp de 1936 (PU-36). La Granda Purga de 1937-39 eliminèt fòrça oficiales de l'Armada Roja, entre eles al meteis Tukhatxevski e a divèrses de los sieus seguidors, e la doctrina foguèt abandonada. Aital doncas, aquela doctrina foguèt pas emplegada a la batalha del lac Khasan lo 1938 ni a la batalha de Khalkhin But lo 1939, en los principals combats termierèrs amb l'Armada Imperiala Japonés. Foguèt pas fins a la Segonda Guèrra Mondiala que s'usèt la doctrina de las operacions prigondas.

La Granda Purga de 1936-37 foguèt pas l'unica Purga qu'afectèt l'Armada Roja. Se menava a tèrme Una nòva purga de l'Armada Roig lo 1941 pauc abans de l'atac alemand.

La Guèrra d'Ivèrn amb Finlàndia[modificar | modificar la font]

Soldats sovietics amb una bandièra finesa

La Guèrra d'Ivèrn (finès: talvisota, suedés: vinterkriget, rus: Зимняя война) foguèt un conflicte militar entre l'Union Sovietica e Finlàndia.[31] S'inicièt amb una ofensiva sovietica lo 30 de novembre de 1939 (3 meses après l'inici de la Segonda Guèrra Mondiala), en acabant lo 14 de decembre de 1939. Amb la signatura del Tractat de Pau de Moscòu.[32] La Societat de Nacions condemnèt l'atac illegal e expulsèt l'Union Sovietica lo 14 de decembre de 1939.

Las fòrças sovieticas avián 3 còps mai soldats que los finesos, 30 còps mai avions e centenats de còps mai tancs. Malgrat aquela superioritat numèrica, mas, l'Armada Roig èra estat paralisat per la Granda Purga que lo cap sovietic Ióssif Stalin aviá lançat lo 1937, en redusint la morala de l'armada e la siá eficiéncia justa abans dels combats.[33] Amb unes 30.000 de los sieus oficiales executats o empresonats, en comprenent divèrses de los sieus maximals comandants, l'Armada Roig patissiá lo 1939 d'una granda manca d'oficialas experimentats.[34][35] A causa d'aqueles factors, aital coma de la perícia e la nauta morala de las tropas fineses, aquelas poguèren resistir l'invasion fòrça mai del qu'esperavan los sovietics, en causant un enòrme nombre de bassas als sovietics pendent los primièrs 3 ó 4 meses del temps qu'eles patissián fòrça paucas bassas.[35]

Las hostilitats finalizèron en març de 1940 amb lo Tractat de Pau de Moscòu. Finlàndia cediguèt 11% de lo sieu territòri de pre-guèrra e 30% de los sieus actius economics a l'Union Sovietica.[36] Las pèrdas sovieticas a la tèsta foguèron fòrça elevadas, e la reputacion internacionala del país se vegèt afectada. Los sovietics atenguèron pas lo sieu objectiu inicial de conquistar tota Finlàndia, mas ganhèron sufisent territòri als environs del lac Ladoga per donar un coissin de seguretat a Leningrad. Los finesos, per contra, mantenguèron la siá sobeiranetat e melhorèron la siá reputacion internacionala.

La Granda Guèrra Patriòtica[modificar | modificar la font]

Soldats sovietics atacant un luòc amb lo supòrt d'una T-34 e artilleria pendent la batalha de Moscòu, 1941

Cossent al Pacte Mólotov-Ribbentrop, signat entre sovietics e alemands lo 24 d'agost de 1939, l'Armada Roig ocupèt Polonha lo 17 de setembre de 1939, après l'invasion nazi del 1 de setembre. Lo 30 de novembre, l'Armada Roig ataquèt tanben Finlàndia en la Guèrra d'Ivèrn de 1939-1940. A agost de 1940, après conquistar la siá porció de Polonha, lo Tresen Reich partejava una ampla frontièra amb l'Union Sovietica, amb qui existissiá una relacion de neutralitat basada en lo sieu pacte de pas-agression e los acòrdis de comèrci. Una autra consequéncia del Pacte Mólotov-Ribbentrop foguèt l'aucupacion sovietica de Bessaràbia e Bucovina del nòrd, menada a tèrme per la Tèsta Sud entre junh e julhet de 1940. Aquela conquista agrandissiá la frontièra que partejavan Alemanha e l'Union Sovètica. Per Hitler, aiçò èra pas pas un problèma, perque la politica de Drang nach Osten (Conduccion cap a l'Èst) seguissiá secretament en vigor, en culminant lo 18 de decembre de 1940 amb la Directiva N.21, en aprovant l'operacion Barbarroja lo 3 de febrièr de 1941, programada per mejans de mai de 1941.[37]

Quand l'Alemanda Nazi ocupèt l'Union Sovietica en junh de 1941 mejançant l'operacion Barbarroja, l'Armada Roig dispausava de 303 divisions e de 22 brigadas separadas (4,8 milions de soldats), en comprenent 166 divisions e 9 brigadas (2,9 milions de soldats) desplegats als districtes militars occidentales. L'Ais despleguèt a la Tèsta Orientala 181 divisions e 18 brigadas (5,5 milions de soldats). Tres tèstas, lo Nòrd-oèst, l'Occidental e lo Sud-oèst lor calguèt se cargar de la defensa de la frontièra occidentala sovietica. Pendent las primièras setmanas de la Granda Guèrra Patriòtica, la Wehrmacht destruiguèt fòrça unitats de l'Armada Roja, que perdèt de milions d'òmes coma presoèrs e perdèt fòrça de lo sieu material de guèrra. Stalin Aumentèt la mobilizacion, e lo 1 d'agost de 1946, malgrat aver perdut 46 divisions, l'Armada Roja ne dispausava de 401.[38]

Las fòrças sovieticas, mancadas de preparacion, patiguèron de grèus damatges al camp de batalha a causa d'oficialas mediocres (consequéncia de las purgas), d'una mobilizacion parciala, d'una reorganització incompleta e principalament perque s'èran preparats per atacar l'Euròpa Centrala e pas per defendre lo territòri sovietic.[39] Las fòrças de preguerra en expansion e la sobrepromoció d'oficialas inexperts favoriguèron la Wehrmacht en combat.[39] La superioritat numèrica de l'Ais fasiá que las fòrças de las divisions foguèsse practicament las meteissas.[40] Una generacion de comandants sovietics (lo principal de totes eles, Gueorgui Júkov) aprenguèt de las desbrandas, e las victòrias sovieticas atengudas a las batalhas de Moscòu, Stalingrad, Kursk e, fin finala, a l'operacion Bagration se demostrèron decisivas.[41]

Lo 1941, lo govèrn sovietic issèt lo esprit de corps de l'Armada Roja mejançant una propaganda en la que s'abandonava la lucha de classas e los ideales de la Revolucion e lo comunisme per la defensa de la Maire Pàtria e la Nacion, en emplegant d'exemples istorics del coratge e de la valor russa contra los invasors estrangièrs. La Granda Guèrra Patriòtica anti-nazi beguèt de las fonts de la Guèrra Patriòtica de 1812 contra Napoleon, e los eròis militars de l'istòria russa coma Alexandre Nevski, Mikhaïl Kutúzov, Fiodor Fiodorovitx Uixakov, Pavel Nàkhimov, Bogdan Khmelnitski o Aleksandr Suvorov apareguèron, en se creant condecoracions amb los sieus noms; la repression contra la Glèisa Ortodoxa Russa cessà, (e mai se temporàriament), e los capelans recuperèron la tradicion de beneir las armas abans de la batalha.

Per tal d'encoratjar l'iniciativa dels comandants de l'Armada Roja, lo Partit Comunista aboliguèt temporàriament los comissaris politics, tornèron introdusir los rengs militars classics e las condecoracions, aital coma lo concèpte d'Unitat de la Gàrdia. Las unitats que realizavan d'accions excepcionalment eroïcas o fòrça remarcables recebián lo títol de la Gàrdia (per exemple, la 1r Còs Especial de Fusellers de la Gàrdia o la 6au Armada Cuirassat de la Gàrdia), una denominacion d'elèit que comportava un entrainament, un material e un sòu superior.[42] S'usèt tanben lo renfortiment negatiu: los flacs e los que se autoinflingien de feridas, los covards, lairons e desertors èran disciplinats mejançant pallisses, de degradacions, devers extrèmament perilhoses o l'execucion sumària mejançant los destacaments punitius del NKVD.[43]

En aquela epòca, la osobist (oficiala de contraintel·ligència militara de la NKVD) venguèt una figura clau a l'Armada Roja, amb poder per condemnar a mòrt o de salvar la vida de quin soldat que siá o oficial de l'unitat ont foguèsse destinat. Lo 1942, Stalin creèt los batalhons penales, compostos per desterrats als gulags, presoèrs de guèrra sovietica, soldats queigudi en desgràcia e desertors, per realizar de prètzfaches a la tèsta extrèmament perilhosa, coma netejar los camps de minas.[44][45] En prenent en compte los perilhs, la senténcia maximala a un d'aqueles batalhons èra de 3 meses. De la meteissa manièra, lo tractament que retia l'Armada Roja a aqueles de los sieus membres qu'avián queigut de presoèrs de la Wehrmacht èra mai que mai dur: lo 1941 Stalin publiquèt una directiva en la qu'ordenava lo suicidi de quin oficial que siá o soldat de l'Armada Roig abans que se rendre; e la lei sovietica passèt a considerar coma traïdor totes los soldats de l'Armada Roja que foguèsse estat capturats.[46] Aital doncas, los presoèrs de guèrra sovietica qu'èran liberats de la captivitat enemiga per las tropas de l'Armada Roig èran abitualament sentenciat a batalhons penales.[46]

Pendent la Granda Guèrra Patriòtica, la Granda Guèrra Patriòtica reclutà 29.574.900 òmes, en mai dels 4.826.907 que se trobavan ja en servici quand esclatèt la guèrra. D'aqueles 34.401.807 soldats, 6.329.600 moriguèron en accion, 555.400 moriguèron per malautiás e accidents, e 4.559.00 foguèron considerats desapareguts (la majoritat d'eles capturats). D'aqueles 1.444.100, mas, 939.700 tornèron al servici a mesura que se liberava territòri sovietic, e 1.836.000 tornèron del captiveri alemand. Aital doncas, lo total de bassas arribèt a 8.668.400.[47] Aquela es la chifra oficiala de mòrts, mas d'autras estimacions taxen lo nombre de mòrts fins a gaireben 11 milions, que 7,7 milions ne moriguèron en accion e 2,6 milions moriguèron en essent de presoèrs (dels 5,2 milions de presoèrs sovietics), en mai de las 400.000 bassas entre las unitats paramilitaras e partisanes.[48] La majoritat de las bassas, en exclusent los presoèrs de guèrra, èran d'etnia russa, seguits dels ucraineses (1.377.400).[47] Totun, fins a 8 milions dels 34 milions d'òmes mobilizats èran de soldats de las minoritats pas eslaves, amb gaireben 45 divisions formadas dempuèi las minoritats nacionalas en servint entre 1941 a 1943.[49]

Las pèrdas alemandas a la Tèsta Orientala s'aiman en 3.604.800 mòrts en accion, en mai de 900.000 d'etnia alemanda e austriana de defòra la frontièra de 1937 (se comprenon en aquelas chifras los òmes considerats desapareguts après la guèrra) e 3.576.300 d'òmes que foguèron capturats (en total, soman 8.081.100). Las pèrdas dels estats satellits alemands a la Tèsta Orientala foguèt d'aperaquí 668.163 mòrts e desapareguts e 799.982 capturats (en total, 1.468.145). D'aqueles 9.549.245, los sovietics ne liberèron 3.572.600 après la guèrra, de sòrta que lo total de bassas de l'Ais demorèt en unes 5.976.645 òmes.[50][51] Per çò qu'es dels presoèrs de guèrra, ambedós partits capturèron ingents de quantitats d'òmes, que fòrça ne moriguèron al captiveri; e segon un estudi britanic recent, s'aima que 3,6 dels 6 milions de presoèrs de guèrra sovietica moriguèron als camps alemands, del temps que 300.000 dels 3 milions de presoèrs de guèrra sovietica moriguèron en mans sovieticas.[52][53]

Après la Granda Guèrra Patriòtica[modificar | modificar la font]

A la fin de la Granda Guèrra Patriòtica, l'Armada Roig aviá unas 500 divisions de fusellers e unas 50 divisions cuirassades.[54] La siá experiéncia de guèrra donèt als sovietics tala fe en las tropas blindadas que se redusiguèt pas lo nombre de divisions cuirassades, del temps que las divisions de infanteria foguèron retalhadas en unes dos tèrces. Los Còrsses Cuirassats del darrièr periòde de la guèrra foguèron convertits en divisions cuirassades, e dempuèi 1957 las divisions de fusellers foguèron convertidas en divisions de fusellers motoritzades. Aquelas avián 3 regiments de fusellers motoritzats e un regiment cuirassat, amb un total de 10 batalhons de fusellers motoritzats e sièis batalhons cuirassats; del temps qu'a las divisions cuirassades la proporcion se revertia.

Lo Mariscal de l'Union Sovietica Gueorgui Júkov venguèt Cap de las Fòrças Terrèstres Sovieticas en març de 1946, mas en julhet foguèt substituit pel Mariscal Ivan Koniev, que demorèt a la carga fins al 1950, quand la carga foguèt abolida pendent 5 ans, un trauc organitzatiu que "foguèt probablament associat en cèrta manièra amb la Guèrra de Corèa".[55] Entre 1945 e 1948, las Fòrças Armadas Sovieticas foguèron redusidas de 11,3 milions a 2,8 milions de membres, una desmobilizacion contarotlada primièr, en aumentant lo nombre de districtes militars a 33, en essent redusits a 21 al 1946.[56][57]

Per establir e assegurar los interèsses geopolitics sovietics a l'Euròpa Oriental, las tropas de l'Armada Roja qu'avián liberat la region del mandat nazi, lo 1945 se demorèron a luòc per assegurar la creacion de regims pro-sovietics a l'Euròpa Oriental e per formar un coissin de seguretat de protegir lo territòri sovietic davant un atac provenent de l'Euròpa Occidental, la temor istorica rus. De mai, aguèron lo supòrt del NKVD per'mor de suprimir la resisténcia occidentala ucrainesa (1941-1955).[58] Las tropas sovieticas, en comprenent la 39au Armada se demorèron a Pòrt Arthur e a Dalian, a la còsta nòrd-èst chinés fins al 1955, en se cedint lo sieu contraròtle fin finala dins lo nòu govèrn comunista chinés.

La Guèrra Freda[modificar | modificar la font]

Pendent la Guèrra Freda (1945-1991), l'intelligéncia occidentala aimèt que la fòrça sovietica èra entre los 2,8 milions als 5,3 milions d'òmes.[59] Per manténer aquela chifra, totes los òmes sovietics lor caliá complir un servici militar obligatòri de 3 ans de durada, en se redusint a dos ans al 1967.[60]

Lo 1955, l'Union Sovietica signèt lo Pacte de Varsòvia amb los sieus estats satellits a l'Euròpa Oriental, en formalizant lo contraròtle sovietic sus las siás respectivas fòrças armadas. L'Armada Sovietica creèt e dirigiguèt las armadas de l'Euròpa Orientala a image siá pendent tota la Guèrra Freda, en los preparant per una invasion potenciala dempuèi l'Euròpa Occidentala. Lo 1956, lo Premier Nikita Khrusxov redusiguèt las Fòrças Terrèstres per crear las Fòrças Estrategicas de Missils, emfatitzant las capacitats nuclearas de las Fòrças Armadas. Lo 1957 relevèt al mariscal Gueorgui Júkov del Politburó per la siá oposicion a aquelas reduccions de las Fòrças Terrèstres.[61] Malgrat aiçò, las Fòrças Armadas sovieticas aguèron pas pro armament nuclear fins a mejans del decènni de 1980.[62] L'Estat Màger General mantenguèt los plans per ocupar l'Euròpa Occidental, l'escalièr que se'n coneguèt solament après que los investigadors alemands poguèsson accedir als archius de l'Armada Populara Nacionala après l'escrancament de l'Union Sovietica.[63]

Las fòrças de l'Armada Roja al territòri sovietic èran repartidas en districtes militars. Lo 1945 n'i aviá 32. Dempuèi mejans del decènni de 1970 fins a la fin de l'Union Sovietica ne demorèron 16. Aital encara, la màger concentracion de tropas sovieticas èra al Grop de Fòrças Sovieticas a Alemanha, que se carguèron de suprimir la revòlta antisoviètica a Alemanda Orientala lo 1953. Los Grops de Fòrças de l'Euròpa Orientala èran lo Grop de Fòrças Nòrd a Polonha e lo Grop de Fòrças Sud a Ongria, qu'estofèron la revolucion ongresa de 1956. Lo 1958 las tropas sovieticas se retirèron de Romania. Lo Grop de Fòrças Centralas a Txecoslovàquia foguèt creat après l'intervencion de las tropas del Pacte de Varsòvia contra la Prima de Praga lo 1968.

Lo 1969, a l'extrèm oriental sovietic, lo conflicte termierèr sinosoviètic (1969) comportèt la creacion d'un setzen districte militar, lo Districte Militar de l'Asia Central, a Almaty, Kazakhstan .[64]

A mejans del decènni de 1980, l'Armada Sovietica comptava amb unas 210 divisions. Unas tres quatrenas parts èran de divisions motoritzades de fusellers, e la rèsta èran de divisions cuirassades.[65] I aviá tanben un grand nombre de divisions de artilleria, brigadas separadas de artilleria, formacions d'enginhèrs e d'autras formacions divèrsas de supòrt als combatents. Malgrat aiçò, i aviá solament de paucas formacions entièrament preparadas pel combat. I aviá 3 categorias de disponibilitiat, A, B e V (А, Б, В) per las primièras letras de l'alfabet cirílic. Las Divisions amb Categoria A avián certificat d'èsser prèste pel combat e èran entièrament equipadas; las divisions B e V èran pas tan preparadas; la B èran a entre lo 50 e 75% de la siá teorica capacitat, e en avent de besonh un minim de 72 oras de preparacion; e la V èran a un 10-33% de la siá capacitat, en requerint dos meses.[66] Los districtes militars interiors normalament solament avián una o doas divisions A, amb la rèsta del quadre format de divisions B e V.

Los plans sovietics pendent la màger part de la Guèrra Freda contemplavan d'Armadas formadas de 4 ó 5 divisions en operant en Tèstas, compostos per unas 4 armadas (equivalentas als Grops d'Armadas occidentalas). A fins del decènni de 1970 e d'inicis de 1980 se creèron de nòus Nautes Comandaments en las Direccions Estrategicas per controtlar las operacions de tèstas multiplas a Euròpa (las Direccions Estrategicas Occidentala e Sud-occidental), a Bakó per las Operacions Meridionalas, e a l'Extrèm Orient Sovietic.[67]

L'invasion d'Afganistan[modificar | modificar la font]

L'invasion sovietica d'Afganistan foguèt un conflicte de 9 ans que l'Union Sovietica intervenguèt en supòrt del govèrn marxista-leninista de la Republica Democratica d'Afganistan contra la Resisténcia mujahidina quand, lo 27 de decembre de 1979, 700 soldats sovietics (en comprenent de membres del KGB e de fòrças especialas GRU del Grop Alfa e del Grop Zenith) vestits amb uniformes afganesos, ocupèron las principalas bastissas del govèrn, de l'armada e dels mejans de comunicacion a Kabol, en comprenent lo Palai Presidencial. Los majahidins atenguèron lo supòrt de divèrses païses, en comprenent los Estats Units, lo Reialme Unit, Arabia Saudí, Pakistan, Egipte e d'autres païses musulmanes.

S'es sovent afirmat que la guèrra afganosoviètica foguèt lo Vietnam sovietic a causa de lo sieu naut còst tant en vidas e economic. A causa de la natura sens fin del conflicte, causèt un grand damatge a l'image sovietica dins lo mond, aital coma a la siá pròpria morala; e coma unica consequéncia aguèt l'encara màger desestabilització de la situacion politica en un moment que la siá dissolucion èra ja prèpa.

La dissolucion de l'Union Sovietica[modificar | modificar la font]

Entre 1985 e 1991, lo President Sovietic Mikhaïl Gorbatxov ensagèt redusir l'esfòrç financièr que supausava l'Armada Roja a l'economia sovietica; redusiguèt pauc a pauc la siá mesura, e lo 1989 se retirèt d'Afganistan. Mentretant, a fins de 1990, divèrsas revolucions democraticas dissolguèron lo Blòc Oriental, e los ciutadans sovietics volián deposar del govèrn al Partit Comunista. A diferéncia de los sieus predecessors estalinistes, Gorbatxov ataquèt pas als sieus conciutadans amb l'armada, la crisi politica s'agravèt e l'Union Sovietica queiguec en una espirala de mesfisança cap a lo sieu govèrn que se metamorfosà en un còp estalinista lo 1991.[68]

Après la temptativa de còp d'estat del 19 e 21 d'agost per deposar a Gorbatxov, l'Academia de Scientifics Sovietics informèt que las Fòrças Armadas participèron pas a granda mesura en lo còp dels neo-estalinistes. Los Comandants despleguèron de tancs per Moscòu, mas malgrat aiçò lo còp fracassèt.[69]

Un soldat sovietic de la 2a Division Motoritzada de Fusellers de la Gàrdia Tamanskaia amb l'uniforme d'ivèrn Afghanka, Moscòu, en genièr de 1992.

Lo 8 de decembre de 1991, los Presidents de Russia, Bielorussia e Ucraïna dissolguèron lo URSS, en constituissent enlòc sieu la Comunitat d'Estats Independentes (CEI). Lo President sovietic Gorbatxov demissionèt de la siá carga lo 25 de decembre de 1991; e se dissolguèt l'endeman lo Soviet Suprèm, dissolvent-s'oficialament l'Union Sovietica lo 26 de decembre de 1991. Pendent los 18 meses seguents, los esfòrces interrepublicans per transformar l'Armada de l'Union Sovietica en l'Armada de la CEI fracassèron; e las fòrças estacionades a las divèrsas republicas venguèron las armadas de caduna de las republicas.

Après l'escrancament de l'Union Sovietica, l'Armada Sovietica se dissolguèt e dividiguèt los sieus actius entre las desparièras republicas. La division foguèt sus una basa regionala, amb los soldats russes en venent part de la nòva Armada Rus, del temps que los soldats del RSS del Kazakhstan passèron a far partida de la nòva Armada Kazakh. Coma resultat. Lo celh de las Fòrças Sovieticas Terrèstres, en comprenent la màger part de los sieus missils, foguèron incorporats a las Fòrças Terrèstres Russas.[70] A fins de 1992, la màger part de la rèsta de l'Armada Sovietica a las ancianas republicas sovieticas s'èra desfach. Las fòrças destinadas a l'Euròpa Orientala (en comprenent a las Republicas Bàltiques tornèron entre 1992 e 1994.

A mejans de març de 1992, lo President Rus Boris Ieltsin se nomenèt a se meteis Ministre de Defensa, en fasent un passatge crucial en la creacion de las nòvas Fòrças Armadas de la Federacion Russa. Los darrièrs vestigis de la vièlha estructura sovietica de comandament foguèt dissolguda fin finala en junh de 1993, quand lo Quartièr General Militar de la Comunitat d'Estats Independentes foguèt reorganitzat dins un estat màger per facilitar la cooperacion militar entre los estats de la CEI.[71]

Pendent los seguents ans, las ancianas Fòrças Terrèstres Sovieticas se retirèron de l'Euròpa Orientala e Centrala (en comprenent las Republicas Bàltiques), aital coma de las republicas independentas post-sovieticas de l'Azerbaidjan, Armenia, Uzbekistan, Kazakhstan e Kirguizistan. A l'ora d'ara las Fòrças Terrèstres Russas son encara al Tadjikistan, Georgia, Transnistria.

Organizacion[modificar | modificar la font]

A l'inici de la siá creacion, l'Armada Roig foncionèt coma una formacion volontària, sens insígnies ni de rengs. Los oficiales èran escuelhuts mejançant eleccions democraticas. Mas un decrèt del 29 de mai de 1918 impausèt lo servici militar pels òmes d'entre 18 e 40 ans.[72] Per realizar aquelas immensas lèvas, los bolxevics formèron comissariats de militars regionales(voiennii komissariat, abracat voienkomat), qu'existiguèron a Russia fins al 2006 amb lo meteis objectiu e lo meteis nom. Los comissariats militars, mas, lor cal pas èsser confonduts amb l'institucion dels comissaris politics militars.

Bandièra pas-oficiala de l'Armada Roja, doncas que las fòrças terrèstres sovietics jamai pas aguèron cap de bandièra oficiala.[73]

A mejans del decènni de 1920 s'introdusiguèt lo principi territorial de foncionament de l'Armada Roja. En cada region, los òmes fisicament bones èran cridats per realizar un servici militar actiu en unitats territorialas per un periòde de 5 ans, que formavan la mitat de las fòrças de l'Armada Roja.[74] Lo primièr periòde de crida èra de 3 meses, amb un mes de servici annal posteriorament. Un quadre regular donava un nuclèu estable. Lo 1925 aquel sistèma provesiguèt 46 de las 77 divisions de infanteria e una de las onze de cavalleria. La rèsta d'unitats consistissián en oficialas regulars e personal enrotlat que servissián pendent dos ans. Aquel sistèma territorial foguèt fin finala abolit, amb totas las formacions convertidas a divisions regulars entre 1937 e 1938.[75]

Jos la campanha de Stalin vèrs la mecanització, l'Armada Roig formèt la siá primièra unitat mecanitzada lo 1930. La 1a Brigada Mecanitzada consistissiá en un regiment de tancs, un regiment de infanteria mecanitzada e de batalhons de artilleria e reconeissença.[76] Dempuèi aquel timid inici, los sovietics serián los primièrs en tota l'istòria en crear de formacions cuirassades a nivèl operatiu, lo 11au e los 45#au Còrsses Mecanitzats, lo 1932. Aquelas èran de formacions de tancs pesats amb tropas de combat de supòrt, de sòrta que poguèsson foncionar dins zònas de rereguarda enemiga sens supòrt d'autras tèstas.

Impressionats per la campanha alemanda contra França lo 1940, lo Comissariat del Pòble de Defensa (NKO) ordenèt la creacion de 9 còrsses mecanitzats lo 6 de julhet de 1940. Entre febrièr e març de 1941 s'ordenèt la creacion de 12 mai, totas elas màgers que las de Tukhatxevski. E mai se lo 29au Còrs Mecanitzat de l'Armada Roig aviá fins a 29.899 tancs sul papièr lo 1941, se demostrèt qu'èra solament un tigre de papièr.[77] Entitat aqueles moments i aviá solament 17.000 tancs disponibles, de mai que fòrça unitats èran mancadas d'entrainament. La pression creada sus las fabricas e los planificadors militars perque mostrèsson de chifras de produccion comportèt tanben que la majoritat dels veïculs blindats foguèsson modèls obsolets, que los li mancavan a el las pèças de recanvi e equipament de supòrt, e dels que tres quatrenas parts que n'èran aguts de besonh d'una granda mantenença.[78] Lo 22 de junh de 1941, en lo moment de l'invasion alemanda de l'Union Sovietica i aviá solament disponiblas 1.475 tancs T-34 e KV a l'Armada Roja, los qu'èran dispersos per tota la tèsta per sosténer locala.[79] En perspectiva, la 3r Còs Mecanitzat a Lituània èra format de 460 tancs, que solament 109 n'èran los nòus KV-1 e T-34s. Aquel còrs seriá un dels paucs afortunats en dispausant d'una chifra substanciala dels nòus tancs. Per contra, la 4t Armada dispausava de 520 tancs, tot eles del modèl obsolet T-26, en s'avent d'afrontar a 1.031 tancs mejans modèrns.[80] Aquel problèma èra extensiu a tota l'Armada Roge, e jogarie un papièr crucial a las desbrandas inicialas de l'Armada Roja davant las tropas alemandas lo 1941.[81]

Temps de guèrra[modificar | modificar la font]

L'experiéncia de guèrra provoquèt de cambiaments en la manièra coma s'organizavan las linhas a la linha de la tèsta. Après sièis meses de combats contra los alemands, la Stavka aboliguèt lo Còrs de Fusellers coma nivèl intermediari entre l'Armada e la Division doncas que, s'èra plan utila en teoria, amb l'estat inexpert que se trobava l'Armada Roja, se provèt ineficaç en la practica.[82] Après la victòria a la Batalha de Moscòu en genièr de 1942, lo naut comandament comencèt a reintroduir lo Còrs de Fusellers entre las siás formacions mai experimentadas. I aviá 62 Còrsses de Fusellers lo 22 de junh de 1941, en avent amendrit a 6 lo 1 de genièr de 1942, mas en febrièr de 1943 tornavan aver 34, e 161 lo 1 de genièr de 1944. Las divisions de fusellers, que podián aver fins a 11.000 òmes en junh de 1941, majoritàriament pas avián mai de 50% de la fòrça establida lo 1941, e las divisions èran sovent emplegadas en operacions contunhadas malgrat solament dispausar de centenats d'òmes o encara mens.[83]

En lo moment de l'esclatament de la guèrra, l'Armada Roig despleguèt de còrsses mecanitzats e de divisions cuirassades, lo desvolopament que se n'es ja comentat anteriorament. L'atac alemand las tustèt seriosament, e pendent lo transcors de 1941, virtualment totas (levat de doas situadas al Districte Militar de Transbaikal) foguèron dissolgudas.[84] Foguèt fòrça mai simple coordinar de fòrças mendres, e se substituiguèron de brigadas e de batalhons separats de tancs. A fins de 1942 e d'inicis de 1943 quand se despleguèron de formacions de blindats de mesura de còrs al camp de batalha de forma massiva. A mejans de 1942 aqueles còrsses foguèron agropats, en formant d'Armadas Cuirassats, la fòrça qu'a fins de la guèrra ne podiá arribar a èsser de 700 tancs e 50.000 òmes.

Personal[modificar | modificar la font]

Las autoritats sovieticas assignèron a caduna de las unitats de l'Armada Roig un comissari politic, o politruk, qui aviá autoritat per anullar las decisions dels comandants de las unitats se considerava qu'anavan contra los principis del Partit Comunista. Se plan aiçò se tradusiguèt en un comandament ineficient, lo lideratge del Partit considerava necessari lo contraròtle politic sul militar, a mesura que l'Armada dispausava de mai e mai oficialas experimentats del periòde tsarista pre-revolucionari. Aquel sistèma s'aboliguèt lo 1925, quand i aviá ja pro oficiales comunistas preparats e se vegèt pas mai coma necessària l'existéncia de quauquarrés que confirmèsse totas las òrdres.[85]

Gras militars[modificar | modificar la font]

Insígnies Militars de l'Armada Roja entre 1919 e 1924

L'Armada Roja iniciala abandonèt l'institucion d'un còrs d'oficiales professionals en la considerar "eiretatge del tsarisme" pendent la Revolucion. En particular, los bolxevics condemnèron l'usatge del tèrme oficial e usèron, per contra, lo tèrme de comandant. De mai, l'Armada Roig abandonèt las palas e los gras militars convencionales, e empleguèt títols purament foncionales, coma "comandant de Division", "comandant de Còs", èca.[9]

Lo 22 de setembre de 1935, l'Armada Roig abandonèt las categorias e restaurèt los gras: se restaurèron los tradicionales entre sergent màger e coronèl, e se creèt lo de Mariscal de l'Union Sovietica; per contra, los gras inferiors e los de generalat contunhavan d'èsser de comandants.[86] Aqueles gras, mas, èran una barreja dels títols foncionales amb los gras tradicionales: per exemple, los gras comprenián tinent e Komdiv (Комдив, comandant de Division). I aguèt mai de complicacions amb los gras e las categorias dels oficiales politics ("comissari de Brigada", "comissari d'Armada de 2a classa", èca.), amb los còrsses tecnics ("enginhèr de 3a classa", "enginhèr de Division"), e en autras de pas combatentas, coma los administratius e los medics.

Lo 7 de mai de 1940 se restaurèron los gras de generalat e almirallat. Es a dire, se realizèron mai de modificacions per'mor de racionalitzar lo sistèma de gras, cossent damb la proposicion del mariscal Voroixílov: los gras de "General" e de Almirall substituiguèron los gras foncionales al RKKA e d'oficial de Bandièra de 1a classa a la Flòta Roja; mas la rèsta de gras foncionales ("comissari de Division", "enginhèr de Division", èca.) se modifiquèron pas. Las distincions d'arma de servici contunhèron ("general de Cavalleria", "mmriscal de Tropas Cuirassades", èca.).[87]

De mai, lo 2 de novembre de 1940 se restaurèron los gras inferiors e lo de tinent coronèl, que causa restava amb el reconstituïda la màger part del sistèma en vigor a l'Armada Imperiala Rus en conclure la siá participacion en l'E Guèrra Mondiala.

A inicis de 1943 se realizèt una unificacion del sistèma qu'aboliguèt totes los gras foncionales. Lo mot oficial tornèt s'usar de manièra oficiala, aital coma l'usatge de las palas. Los gras e las devisas de 1943 aguèron pas mai grandas modificacions pendent la rèsta de l'existéncia de l'Union Sovietica; e l'Armada Russa actuala usa basicament lo meteis sistèma.

Taula de gras e devisas de l'Armada Sovietica[modificar | modificar la font]

Comandant Suprèm Oficiales Suprèmes o Oficiales Generales
Mariscals E Generales Генералиссимус Советского СоюзаRank insignia of генералиссимус Советского Союза.svg




Gueneralíssimus Sovétskogo

SoiuzaGeneralíssim De l'Union Sovietica

Маршал Советского СоюзаRank insignia of маршал Советского Союза.svg




Marxal Sovétskovo Soiuza

Mariscal De l'Union Sovietica

Главный Маршал родаSA AF F9ChiefMars 1974 v.svg




войскGlavni Marshal

Ròda voiskMariscal en cap de (segon l'arma

)

генералRAF A F9GenArmy until 1974.svg




армииGueneral àrmiïGeneral D'Armada

Генерал-полковникGueneral-polkóvnikCoronel GeneralRAF A F8ColGen since 2010par.svg






Генерал-лейтенантGueneral-leitenantTinent GeneralRAF A F7LtGen since 2010par.svg






Генерал-майорGueneral-maiorMajor GeneralRAF A F6MajGen since 2010par.svg






Oficiales Superiors o Oficiales amb Gra de Camp Oficiales Inferiors o Oficiales de Companhiá
Oficiales ПолковникPolkóvnikCoronelRAF A F5Col since 2010par.svg






ПодполковникPodpolkóvnikTinent CoronèlRAF A F4LtCol since 2010par.svg






МайорMaiorMajorRAF A F3Major since 2010par.svg






КапитанKapitanCapitàRAF A F2Capt since 2010par.svg






СтаршийRAF A F1FstLt since 2010par.svg




лейтенантStàrxiï leitenantTinent Superior

ЛейтенантLeitenantTinentRAF A F1-2Lt since 2010par.svg






МладшийRAF A F1-3SubLt since 2010par.svg




лейтенантMlàxiï leitenantTinent Inferior

Praporxtxik / Mitxman O Oficiales pas comissionats Sergents e sots-oficiales Tropa
Oficiales Tecnicians, Sots-oficiales e tropa


СтаршийRank insignia of старший прапорщик of the Soviet Army.svg




прапорщикStàrxiï pràporsxikOficial Tecnician Superior

прапорщикPràporsxikOficial TecnicRank insignia of прапорщик of the Soviet Army.svg






подпрапорщикPodpràporxsik Oficial Tecnician Inferior






старшинаStarxinà Sots-OficialSA A-inf R8FirstSg 1963v.svg






старшийRank insignia of старший сержант of the Soviet Army.svg




сержантStàrxiï serjantSergent Superior

сержантSerjantSergentRank insignia of сержант of the Soviet Army.svg






младшийRank insignia of младший сержант of the Soviet Army.svg




сержантMlàdxiï serjantSergent Inferior

ефрейторIefréitorCaporalRank insignia of ефрейтор of the Soviet Army.svg






РядовойRiadovoisoldatRank insignia of рядовой of the Soviet Army.svg






Educacion militar[modificar | modificar la font]

Pendent la Guèrra Civila los oficiales èran preparats a l'Academia d'Estat Màger General Nicolau de l'Empèri Rus, que se transformèt en l'Academia Militar Frunze al decènni de 1920. Los comandants superiors èran entrenats en corses superiors de las academias militaras, redenominats los Corses Avançats pel Comandament Suprèm lo 1925; lo 1931 s'establiguèt una Facultat d'Operacions a l'Academia Militar Frunze que suplementava aqueles corses. L'Academia d'Estat Màger General foguèt reinstaurada lo 2 d'abril de 1931, en essent la principala academia militar pels comandants superiors e suprèmes de l'Armada Roja.[88]

Compausants[modificar | modificar la font]

Tancs T-72 pendent la Desfilada de celebracion de la Revolucion d'Octòbre al 1983

L'Armada Roja comptava amb lo reclutament pel servici militar obligatòri temporal, basat en las leis de servici de Tota l'Union de 1925 e 1939 pendent los primièrs decènnis de l'Union Sovietica. Cossent a la lei de servici de 1949, lo tèrme èra de 3 ans a las fòrças terrèstres (e de 4 ans a la Marina. La darrièra lei de servici militar, de 196, redusiguèt lo periòde de servici de 3 a 2 ans a las fòrças de tèrra (e de 4 a 3 ans a la Marina). S'establiguèt a comptar d'alavetz una causida dos còps l'an, en mai e en novembre, en substituissent lo sistèma de tiratge annal. Aquel sistèma èra administrat pels milièrs de comissariats militars (военный комиссариат, военкомат (voienkomat)) establits per tota l'Union Sovietica. Entre genièr e mai de cada an, totes los gojats sovietics lor caliá se presentar al voienkomat local per s'avalorar pel servici militar, ras d'una sèria de convocacions basadas en las listas de totas las escòlas e entrepresas de la zòna. Lo voienkomat trabalhava amb aquelas quòtas amb unes enviats del departament de l'Estat Màger General, qu'especificavan coma se requerissiá que foguèsson los nòus reclutes per caduna de las brancas e servicis de las Fòrças Armadas.[88] Los nòus reclutes èran reculhits per un oficial de las siás futuras unitats, e normalament enviats en tren per tot lo país. A la siá arribada, començavan lo cors dels Nòus Soldats, e passavan a far partida del sistèma del mandat superior, conegut coma dedovixtxina (mandat dels pepins). I aviá solament un nombre fòrça redusit de sots-oficiales professionals, e la majoritat dels sots-oficiales èran reclutes qu'avián recebut de corses especifics de 6 meses de durada en una division d'entrainament per'mor de los preparar per comandar escamots o tripulacions, o per exercir coma sergents de seccion.[89] Aqueles sots-oficiales reclutes avián coma renfortiment los paprorixtxik, oficiales tecnicians creats pendent lo decènni de 1960 per sosténer a la màger varietat d'abiletats e coneissenças necessàrias per l'armament modèrn.[90]

Purgas de l'Armada Roja[modificar | modificar la font]

A fins del decènni de 1930 debanèt la nomenada «Purga dels Quadres de l'Armada Roja», que coincidiguèt amb la Granda Purga de la societat sovietica. Lo 1936 e 1937, en seguint las òrdres de Stalin, milièrs d'oficiales de l'Armada Roja foguèron relevats de los sieus comandaments. Las purgas avián l'objectiu de netejar l'Armada Roja dels "elements en qui se podiá pas confiar politicament", principalament entre los oficiales de naut reng. Aiçò provoquèt inevitablament una desencusa convenenta per menar a tèrme de venjanças personalas o per eliminar oficialas que cobejavan lo meteis comandament. Fòrça comandants d'armada, còrs e division foguèron perseguits, en essent principalament empresonats o enviats als camps de trabalh; del temps que d'autras foguèron executats. Entre las victimas èra lo principal teoric militar de l'Armada Roja, lo mariscal Mikhaïl Tukhatxevski, que Stalin li vesiá a el coma un potencial rival politic. Los oficiales que demorèron plan lèu comprenguèron que totas las siás decisions serián examinadas de près pels oficiales politics, quitament en questions mundans coma las manòbras.[91] Per tota l'Armada Roig s'estendèt una atmosfèra de paur e mesfisança per prene l'iniciativa; e las taxas de suicidi entre los oficiales inferiors s'elevèt a nivèls recòrd.[91] Fòrça istorians creson que las Purgas restèron significativament la capacitat combativa de l'Armada Roja; e mai se l'estenduda reala dels damatges conseqüents a la Purga es encara debatuda.

Archius recentament desclassificats indican que lo 1937, en la cresta de las Purgas, l'Armada Roig aviá 114.300 oficialas, que 11.034 n'èran estats relevats. Lo 1938, l'Armada Roig aviá 179.000 oficialas, 56% mai que l'an anterior, qu'unes 6.742 n'èran estats perseguits. En los gradons superiors la Purga eliminèt 3 dels 5 Mariscals, 13 dels 15 generales d'armada, 8 dels 9 almiralls, 50 dels 57 generales de còrs d'armada, 154 dels 186 generales de division, los 16 comissaris d'armada e 25 dels 28 comissaris de còrs d'armada.[92]

Lo resultat foguèt que lo 1941 l'Armada Roig aviá un còrs d'oficiales inexpert. Del temps que 60% dels comandants de regiments avián dos ans o mai d'experiéncia de combat en junh de 1941, e gaireben 80% dels comandants de division de fusellers, i aviá solament 20% dels comandants de còrs e 5% dels comandants d'armada e dels comandants de districte militars qu'aguèsson lo meteis nivèl d'experiéncia.[93]

Lo creissement significatiu de l'Armada Roja pendent la cresta de las purgas poirián aver empejorat las causas. Lo 1937, l'Armada Roig somavan als environs de 1,3 milions d'òmes, en aumentant aquel nombre 3 còps en junh de 1941. Lo veloç creissement de l'armada aviá de besonh a cambiament la rapida promocion d'oficialas, sens prene en compte la siá experiéncia o lo sieu entrainament.[91] Oficiales inferiors foguèron promoguts per emplir los rengs de comandament superior, fòrça que n'avián de besonh una granda experiéncia.[91] Aiçò, per lo sieu costat, provoquèt fòrça voids als nivèls inferiors del còrs d'oficiales, que foguèron emplits amb los nòus oficiales recent sortits de las academias de servici. Lo 1937, tota una classa d'oficialas inferioras va graduar-se en solament un an per emplir las vacantas de l'Armada Roja.[91] La conjuncion de la inexperiència e la temor de las represalhas faguèron que fòrça d'aqueles nòus oficiales fracassèsson en tractant d'impressionar als nòus reclutes, e l'insubordinacion venguèt la principala causa d'arrèst lo 1941, en comportant que fòrça soldats sovietics desertèsson de las siás unitats pendent las fasas inicialas de l'ofensiva alemanda lo 1941.[91][91]

Lo 1940, Stalin comencèt a cedir, en restaurant aperaquí un tèrç dels oficiales prèviament retirats.[91] Totun, l'efièch de las purgas se participariá en una manifestacion pendent la Guèrra d'Ivèrn, ont las tropas de l'Armada Roig agiguèron generalament fòrça per jos las siás possibilitats davant una armada finès fòrça mendre.

Armament e equipament[modificar | modificar la font]

L'Union Sovietica espandiguèt la siá indústria armamentística coma part del progama d'industrializacion de Stalin pendent los decènnis de 1920 e 1930.

Entre los tancs sovietics mai notables trobam la T-34, la T-54, la T-55, la T-62, la T-64, la T-72 e la T-80, aital coma las variantas post-sovieticas de la T-72 e de la T-80 coma la T-90 o la T-84. Entre las armas pichonas usadas pendent l'II Guèrra Mondiala se comprenon, per exemple, lo fusell Mosin-Nagant, que se podiá èsser usat pels franctiradors, o la metralladora PPX. Mas, pendent la fin del decènni de 1970 e fins a la dels 70, la principala arma de infanteria èra lo AKM, derivat del AK-47, seguit pel AK-74, aital coma divèrsas metralladores.

Mancas de material[modificar | modificar la font]

A l'inici de la Granda Guèrra Patriòtica, l'Armada Roig despleguèt un armament excellent, mai que mai artilleria e de tancs. Lo tanc pesat KV-1 e la mejana T-34 daissèron desfasats la majoritat dels blindatges de la Wehrmacht fins al 1943, mas lo 1941, la majoritat d'unitats sovieticas usavan de modèls ancians. La Fòrça Aeriana Roja, e mai se equipada amb avions relativament modèrns, realizèt una paura accion contra la Luftwaffe. Lo veloç progrès dels atacs aerianes e terrèstres alemands sul territòri sovietic faguèron que la logistica sovietica foguèt tremendament malaisida, a causa que fòrça depauses e la màger part de l'indústria manufacturera èran a la mitat occidentala del país, en se vesent obligats a la transportar a cor-coduda a l'èst dels Orals. Fins alavetz, l'Armada Roig se vegèt sovent obligat a improvisar o a anar al combat sens armament, veïculs o equipament.[94] A la fin de la Segonda Guèrra Mondiala, l'Armada Roig èra la màger armada del mond en tota l'istòria, en possedint mai tancs e artilleria, aital coma de soldats experimentats, comandants e estat màger que tota la rèsta combinada de fòrças participantas. Per aquel motiu, lo Comitat de Caps d'Estat Màger britanic refusèt coma impossible de realizar l'operacion Impensabla (1945) de Primièr Ministre Churchill per retirar del poder lo govèrn de Stalin, en expulsant l'Armada Roja d'Euròpa e en destruissent l'Union Sovietica.[39][95]

Equipament[modificar | modificar la font]

Aficha nòrd-american dels 7 principals esturments de combat sovietic al 1981.

Lo 1990, l'Armada Sovietica dispausava de:[96]

  • 55.000 tancs, en comprenent 4.000 T-80, 10.000 T-72, 9.700 T-64, 11.300 T-62, 19.000 T-54/55 e 1.000 PT-76
  • 70.000 veïculs blindats de transpòrt de personal, en comprenent BMP-1, BMP-2, BMP-3, BMD-1, BMD-2, BMD-3, BTR-60, BTR-70 e BTR-80.
  • 24.000 veïculs de combat de infanteria, en comprenent 3.500 veïculs de reconeissença BRDM-2 e BRDM-1.
  • 24.000 pèças de artilleria remolcada, en comprenent 4.379 obusos D-30, 1.175 M-46, 1.700 D-20, 598 2A65, 1,007 2A36, 857 D-1, 1.693 ML-20, 1.200 M-30, 478 B-4 e de canons antitanc e de camp D-74, D-48, D-44, T-12 e BS-3.
  • 9.000 pèças de artilleria autopropulsada, en comprenent 2.751 2S1, 2.325 2S3, 507 2S5, 347 2S7, 430 2S4, 20 2S19, 108 SpGH DANA, ASU-85 e 2S9.
  • 8.000 llançacoets, en comprenent los Llançamíssils multiples BM-21, 818 BM-27, 123 BM-30, 18 BM-24, ESTOSSEGADERA-1, BM-25 e BM-14
  • Missils Balístics Tàctics SS-1 Scud, SS-21, SS-23 e FROG-7.
  • Veïculs de Defensa Tèrra-Aire, en comprenent 1.350 SA-4, 850 SA-6, 950 SA-8, 430 SA-9, 300 SA-11, 70 SA-12, 860 SA-13, 20 SA-15, 130 SA-19, ZSU-23-4 e ZSU-57-2
  • 12.000 canons antiaerianes remolcalts, en comprenent ZU-23-2, ZPU-1/2/4, S-60, 72-K, 61-K, 52-K e KS-19
  • 4.300 Elicoptèrs. En comprenent 1.420 Mi-24, 600 Mi-2, 1.620 Mi-8, 290 Mi-17, 450 Mi-6 e 50 Mi-26

Crims de guèrra[modificar | modificar la font]

Mainats finesos mòrts per Partisans sovietics a Seitajärvi (Finlàndia), 1942.
Exhumació A Katyn facha lo 1943. Fòto facha per la delegacion de la Crotz Roja Internacionala.

L'Armada Roja sostenguèt sovent a la NKVD, una de las foncions que n'èra la implementació de la repression politica. La foncion principala de la NKVD èra protegir la seguretat de l'Estat de l'Union Sovietica, en se realizant mejançant una repression politica a grand escalièr contra los enemics de classa. Coma fòrça consacrada a la seguretat interiora e a la vigilància dels gulags, las tropas de l'interiora participèron tant a la repression politica coma en los crims de guèrra pendent los periòdes de hostilitats militars pendent tota l'istòria de l'Union Sovietica. En particular, èran los responsables de la mantenença dels Gulags e de menar a tèrme las deportacions massivas e los reassentaments forçosos de divèrses grops etnics que lo regim sovietic presumissiá coma ostiles a la siá politica e que poirián collaborar amb l'enemic (los txetxens, los tàrtars de Crimèa o los coreanes, per exemple.)

Pendent la Segonda Guèrra Mondiala la NKVD realizèt de divèrsas execucions massivas de presoèrs a l'Euròpa Oriental, principalament a Estònia, Letònia, Polonha, Lituània, Demorava, Ucraïna e dins autras zònas de l'Union Sovietica a mesura que l'Armada Roig se retirava après l'invasion alemanda lo 1941. Se calcula que lo total de victimas foguèt de 100.000. I a de nombrosas acusacions de crims de guèrra comesa per las fòrças armadas sovieticas, mai que mai contra los aviators de la Luftwaffe capturats pendent las fasas inicialas de la guèrra.[97] Las tropas de la NKVD participèron a combat al bòrd de las tropas de l'Armada Roja, en se cargant abitualament de la seguretat de las zònas de rereguarda, en foncionant coma unitats de blocatge. Als territòris ocupats, lo NKVD menèt a tèrme de detencions en tròp, deportacions e execucions. Los objectius comprenián los membres dels movements de resisténcia pas comunista, coma la UPA a Ucraïna, los ancians soldats de las Waffen-SS e los Fraires del Bòsc dins los estats bàltics o lo Armia Krajowa polonés. Lo NKVD se carguèt de l'execucion de fòrça oficiales poloneses presoèrs lo 1939-41.

Los batalhons de destruccion sovietica recebèron manja ampla de las autoritats sovieticas per executar sumàriament quina persona suspècta que siá. Milièrs de personas, en comprenent una granda proporcion de femnas e mainats, foguèron mòrts, amb dotzenas de pòbles, escòlas e bastissas publicas cremadas.[98]

Après arturar l'invasion alemanda de l'Union Sovietica, las tropas sovieticas penetraren a Alemanha, Demorava e Ongria a fins de 1944. Los soldats sovietics executèron sovent als soldats alemands capturats o que se rendián. I a un grand nombre de testimònis de crims de guèrra comesa pels sovietics (violacions, saqueigs e d'assassinats de civils). Tant a l'Union Sovietica coma la Russia actuala, los libres sus la Granda Guèrra Patriòtica aqueles crims de guèrra son generalament omesos.[99][100]

Los crims de guèrra de las fòrças armadas sovieticas contra los civils e los presoèrs de guèrra als territòris ocupats per l'Union Sovietica entre 1939 e 1941 (l'Ucraïna occidentala, los estats Bàltics e Bessaràbia a Romania), aital coma los crims de guèrra comesa entre 1944 e 1945 son estats fòrça presents en la consciéncia d'aqueles pòbles dempuèi alavetz. Dempuèi la dissolucion de l'Union Sovietica s'es realizat una discussion mai sistematica, e mai se localament contarotlada, de totes aqueles faches.[101] Aqueles faches debanèron tanben als territòris ocupats per las fòrças sovieticas a Manchoria e dins las islas Korils après que l'Union Sovietica se volguèt pas renauir lo sieu pacte de neutralitat amb Japon en agost de 1945.[102]

Galariá fotografica[modificar | modificar la font]

Vejatz tanben[modificar | modificar la font]

  • Fòrça Aeriana Sovietica

de Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. «1944 Warsaw Uprising».
  2. W. Churchill: "Red Army decided the fate of German militarism".
  3. Norman Davies: "Since 75%-80% of all German losses were inflicted on the eastern front it follows that the efforts of the western allies accounted for only 20%-25%".
  4. 'Tasks of the Proletariat in our Revolution', Collected Works, Vol. 24, pp. 55-91 accessed 29 may 2010
  5. The Red Army by Erich Wollenberg, accessed 28 May 2010
  6. 15 de gener de 1918 segons l'estil vell
  7. 7,0 et 7,1 Decree issued by the Council of People's Commissars on January 15, 1918, accessed 28 May 2010
  8. From Tsarist General to Red Army Commander by Mikhail Bonch-Bruyevich, translated by Vladimir Vezey, Progress Publishers, 1966, p 232
  9. 9,0 et 9,1 John Erickson, The Soviet High Command 1918–41, pp.72–3
  10. Krasnov (rus)
  11. S.S. Lototskiy, The Soviet Army, Moscow:Progress Publishers (1971), p.25, cited in Scott and Scott, The Armed Forces of the Soviet Union, Eastview Press, Boulder, Co. (1979) p.3.
  12. 12,0 et 12,1 Suvorov, Viktor, Inside Soviet Military Intelligence, New York: Macmillan (1984)
  13. Scott and Scott, 1979, p.8
  14. Read, Christopher, From Tsar to Soviets, Oxford University Press (1996), p.137: By 1920, 77 per cent the enlisted ranks were peasants,
  15. Williams, Beryl, The Russian Revolution 1917–1921, Blackwell Publishing Ltd. (1987), ISBN 9780631150831 ISBN 0631150838: Conscription-age (17-40) villagers hid from Red Army draft units; summary hostage executions brought the men out of hiding.
  16. Chamberlain, William Henry, The Russian Revolution: 1917-1921, New York: Macmillan Co. (1857), p.131
  17. John Erickson, The Soviet High Command—A Military–Political History 1918–41, MacMillan, London (1962), pp.31–34
  18. N. Efimov, Grazhdanskaya Voina 1918–21 (The Civil War 1918–21), Second Volume, Moscow, c.1928, p.95, cited in Erickson, 1962, p.33
  19. 19,0 et 19,1 Williams, Beryl, The Russian Revolution 1917-1921, Blackwell Publishing Ltd. (1987), ISBN 9780631150831 ISBN 0631150838
  20. Overy, R.J., The Dictators: Hitler's Germany and Stalin's Russia, W.W. Norton & Company (2004), ISBN 0393020304, ISBN 9780393020304, p.446: al final de la Guerra Civil, només un terç dels oficials de l'Exèrcit Roig eren voenpetsis ex-tsaristes.
  21. Overy, R.J., The Dictators: Hitler's Germany and Stalin's Russia, W.W. Norton & Company (2004), ISBN 0393020304, ISBN 9780393020304, p.446:
  22. Chamberlain, William Henry, The Russian Revolution: 1917-1921, New York: Macmillan Co. (1957), p.131
  23. , Daniels, Robert V., A Documentary History of Communism in Russia: From Lenin to Gorbachev, UPNE (1993), ISBN 0874516161, ISBN 9780874516166, p.70: The Cheka Special Punitive Brigades also were charged with detecting sabotage and counter-revolution among Red Army soldiers and commanders.
  24. Brovkin, Vladimire, Workers' Unrest and the Bolsheviks' Response in 1919, Slavic Review, Vol. 49, No.3 (Autumn 1990), pp.350–73
  25. Erickson, 1962, pp.38–9
  26. Dmitri Volkogonov, Trotsky: The Eternal Revolutionary, transl. & edited by Harold Shukman, HarperCollins Publishers, London (1996), p. 180
  27. Erickson, 1962, p.101
  28. Erickson, 1962, p.102–107
  29. Erickson, 1962, p.167
  30. Mary R. Habeck, Storm of Steel: The Development of Armor Doctrine in Germany and the Soviet Union, 1919–1939, Cornell University Press, 2003, ISBN 0-8014-4074-2.
  31. Els noms Guerra Sovièticofinesa 1939-1940 (rus: Советско-финская война 1939–1940) ó Guerra Soviètica-Finlàndia 1939-1940 rus: Советско-финляндская война 1939–1940) són habitualment emprats en la historiografia russa.
  32. «League of Nations' expulsion of the U.S.S.R.».
  33. Bullock (1993). p. 489.
  34. Glanz (1998). p. 58.
  35. 35,0 et 35,1 Ries (1988)
  36. Edwards (2006)
  37. Adolf Hitler, Mein Kampf, American edition, Boston (1943) p.654, cited in William L. Shirer, The Rise and Fall of the Third Reich, The Reprint Society, London (1962) p.796
  38. David Glantz, Stumbling Colossus, University Press of Kansas, 1998, p.15
  39. 39,0 39,1 et 39,2 David Glantz, Stumbling Colossus, University Press of Kansas, 1998
  40. Appendix D of Stumbling Colossus, by David Glantz, shows the correlation of forces, pp.292–95); the Axis forces possessed a 1:1.7 superiority in personnel, despite the Red Army's 174 divisions against the Axis's 164 divisions, a 1.1:1 ratio.
  41. David Glantz, Colossus Reborn, 2005, p.61–62
  42. David Glantz, Colossus Reborn: The Red Army at War 1941–43, University Press of Kansas (2005), p.181
  43. Merridale, Catherine, Ivan's War: Life and Death in the Red Army, 1939-1945, New York: Macmillan (2006), ISBN 0805074554, 9780805074550, p.157: Els soldats de l'Exèrcit Roig que es disparaven o es ferien a si mateixos per evitar el combat eren habitualment executats, per estalviar així el temps i els diners d'un tractament mèdic i d'un consell de guerra.
  44. Toppe, Alfred, Night Combat, Diane Publishing (1998), ISBN 0788170805, 9780788170805, p.28: The Wehrmacht and the Soviet Army documented penal battalions tramplers clearing minefields; on 28 December 1942, Wehrmacht forces on the Kerch peninsula observed a Soviet penal battalion running through a minefield, detonating the mines and clearing a path for the Red Army.
  45. Tolstoy, Nikolai, Stalin's Secret War, New York: Holt, Rinehart & Winston (1981), ISBN 0030472660: Stalin's Directive 227, about the Nazi use of the death penalty and penal units as punishment, ordered Soviet penal battalions established.
  46. 46,0 et 46,1 Tolstoy, Nikolai, Stalin's Secret War, New York: Holt, Rinehart & Winston (1981), ISBN 0030472660
  47. 47,0 et 47,1 See Г.
  48. Vadim Erlikman.
  49. Glantz, Colossus Reborn: The Red Army at War 1941–43, University Press of Kansas, 2005, p.600–602
  50. "It seems entirely plausible, while not provable, that one half of the missing were killed in action, the other half however in fact died in Soviet custody", Rűdiger Overmans Deutsche militärische Verluste im Zweiten Weltkrieg.
  51. Rűdiger Overmans, Deutsche militärische Verluste im Zweiten Weltkrieg.
  52. Richard Overy Stalin's Russia, Hitlers Germany
  53. German-Russian Berlin-Karlhorst museum, http://newsfromrussia.com/science/2003/06/13/48180.html
  54. Mark L Urban, Soviet Land Power
  55. Scott and Scott, The Armed Forces of the Soviet Union, Eastview Press, Boulder, Co. (1979) p.142
  56. William E. Odom, The Collapse of the Soviet Military, Yale University Press, New Haven and London, 1998, p.39
  57. Scott and Scott, The Armed Forces of the Soviet Union, Westview Press, Boulder, CO. (1979) p.176
  58. Feskov et al 2004
  59. Odom (1998) p.39
  60. Scott and Scott (1979) p.305
  61. see Viktor Suvorov, Inside the Soviet Army
  62. William E. Odom, The Collapse of the Soviet Military, Yale University Press, New Haven and London (1998) p.69
  63. William E. Odom, The Collapse of the Soviet Military, Yale, 1998, p.72-80, also Parallel History Project, http://www.php.isn.ethz.ch/collections/colltopic.cfm?lng=en&id=14944&nav1=1&nav2=2, and the documentation on the associated Polish exercise, Seven Days to the River Rhine, 1979.
  64. Scott and Scott (1979) p.176
  65. M J Orr, The Russian Ground Forces and Reform 1992–2002, January 2003, Conflict Studies Research Centre, UK Defence Academy, Sandhurst, p.1
  66. M J Orr, 2003, p.1 and David C Isby, Weapons and Tactics of the Soviet Army, Jane's Publishing Company, 1988, p.30
  67. Viktor Suvorov, Inside the Soviet Army, Hamish Hamilton, 1982, gives this title, Odom (1998) also discusses this development
  68. Helene Carrere D’Encausse, The End of the Soviet Empire: The Triumph of the Nations, Basic Books (1992) ISBN 0-465-09818-5
  69. David Remnick, Lenin's Tomb: The Last Days of the Soviet Empire, Vintage Books (1994), ISBN 0-679-75125-4
  70. 1992 estimates showed five SSM brigades with 96 missile vehicles in Belarus and twelve SSM brigades with 204 missile vehicles in Ukraine, compared to 24 SSM brigades with over 900 missile vehicles under Russian Ground Forces' control, some in other former Soviet republics).
  71. Jack F. Matlock, Jr., Autopsy on an Empire: The American Ambassador's Account of the Collapse of the Soviet Union, Random House, 1995, ISBN 0679413766
  72. Scott and Scott, 1979, p.5
  73. «флажные мистификации» (en russian). vexillographia.ru.
  74. Scott and Scott, 1979, p.12
  75. David Glantz, Colossus Reborn: The Red Army at War 1941–43, University Press of Kansas, 2005, p.717 note 5.
  76. Charles Sharp, Soviet Order of Battle World War II Volume I: "The Deadly Beginning," Soviet Tank, Mechanized, Motorized Divisions and Tank Brigades of 1940–1942 (Privately Published, George Nafziger, 1995), 2–3
  77. House, p. 96
  78. Zaloga 1984, p 126.
  79. House, Jonathan M. (1984).
  80. Glantz, pg.35
  81. Glantz, Stumbling Colossus, p. 117
  82. Glantz, Colossus Reborn: The Red Army at War 1941–43, University Press of Kansas, 2005, p.179
  83. David Glantz, 2005, p.189
  84. Glantz, 2005, p.217–230
  85. Scott and Scott, The Armed Forces of the USSR, Eastview Press, 1979, p.13
  86. McDonnell, Leslie.
  87. John Erickson, The Soviet High Command 1918–41
  88. 88,0 et 88,1 Carey Schofield, Inside the Soviet Army, Headline, London (1991), pp.67–70
  89. Viktor Suvorov, Inside the Soviet Army, Hamish Hamilton, London, 1982
  90. William E Odom, The Collapse of the Soviet Military, Yale University Press, New Haven and London, 1998, p.43
  91. 91,0 91,1 91,2 91,3 91,4 91,5 91,6 et 91,7 Merridale, Catherine, Ivan's War: Life and Death in the Red Army, 1939-1945, New York: Macmillan (2007), ISBN 0312426526, 9780312426521, p. 70
  92. Bullock, Alan Hitler and Stalin: Parallel Lives (New York: Vintage Books, 1993), ISBN 9780679729945, p.489.
  93. Glantz, David M., Stumbling Colossus, p. 58.
  94. Antony Beevor, Stalingrad (1998) ISBN 0-14-024985-0
  95. Operation Unthinkable report—page 2, opening date.
  96. [enllaç sense format] http://www.globalsecurity.org/military/world/russia/army-equipment.htm
  97. de Zayas, Alfred M., The Wehrmacht War Crimes Bureau, 1939-1945, University of Nebraska Press, Lincoln, NE, 1989
  98. Mart Laar, War in the woods, The Compass Press, Washington, 1992, p10
  99. Stalin, Joseph.
  100. Johnson, Daniel.
  101. See also The Progress Report of Latvia's History Commission
  102. Ealey, Mark.

Bibliografia[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]