Antiòc IV

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca

Antiòc IV

Tetradracme d'Antiòc IV
Tetradracme d'Antiòc IV
Biografia
Naissença vèrs 218 abC
N. a
Decès 164 abC
D. a
Causa de decès
Assassinat/ada per
Luòc d'enterrament
Lenga mairala
Fogal ancestral
País de nacionalitat
Paire
Maire
Oncle
Tanta
Grands
Bèlamaire
Bèlpaire
Fraire
Sòrre
Conjunt
Companh/a
Filh/a
Religion
Membre de
Familha nòbla
Membre de
l'equipa esportiva
posicion de jòc
tir (esquèrra/drecha)
grad dan/kyu
Grop etnic
Orientacion sexuala
Profession
Emplegaire
Domeni d'activitat
Escolaritat
Diplòma
Director de tèsi
Estudiant de tèsi
Foncion politica
Residéncia oficiala
Predecessor
Successor
Partit
Tessitura
Label discografic
Lista de cançons
Discografia
Mission de l'astronauta
Distincions e prèmis
Branca militara
Grad militar
Etapa de canonizacion
Familha nòbla
Títol de noblesa
Títol onorific
Comandament
Conflicte
Jorn de la fèsta
País: Empèri Seleucida
Epòca: Antiquitat
Règne: 175 abC a 164 abC
Davancièr: seleuc IV
Successor: Antiòc V

Antiòc IV epifan (en grèc ancian: Ἀντίοχος ὁ Ἐπιφανής, Antíokhos ho Epiphanês, « Antiòc la manifestacion de dieu »), nascut vèrs 215 avC e mòrt en 164 abC) foguèt rei de l'Empèri seleucida de 175 avC a sa mòrt. Succediguèt a son fraire Seleuc IV e fuguèt seguit per son filh Antiòc V.

Règne[modificar | modificar la font]

En 169-168 abC, Antiòc desfaguèt l'Egipte lagida e l'envasiguèt. Mas deguèt lèu daissar sa conquista jos la pression dels romans[1], pauc desiroses de veire los seleucidas créisser en poissança. De 167 a 164, reprimiguèt una revòlta en Judèa. En 165-164 menèt campanha a l'èst contra los parts[1], que jos Mitridates Ièr començavan a s'apoderar los territòris iranians dels seleucidas. Antiòc mòriguèt de malautiá en 164 abC.

Referéncias[modificar | modificar la font]

  1. 1,0 et 1,1 Bickerman 1983, p. 20.

Fonts[modificar | modificar la font]

  • (en) E. Bickerman, 1983, The Seleucid Period, The Cambridge History of Iran, Volume3 (1), The Seleucid, Parthian ans Sasanian Periods, Ehsan Yarshater (editor), p. 3-20, Cambridge, Cambridge University Press.