Duràs

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Flag of Occitania (with star).svg Vilatge d'Occitània Blason Languedoc.svg

Duràs
Duras

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
ChateaudeDurasPortail.jpg
Duras vista dempuèi lo castèl.
Blason Duras 47.svg
Geografia fisica
Superfícia 20,17 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
128 m
109 m
28 m
Geografia politica
País Guiana Armas de Guiana
Parçan Agenés
Estat Bandièra de França França
Region
75
Nòva Aquitània BlasonNouvelleAquitaine.svg
Departament
47
Òlt e Garona Armas deu Departament d'Òlt e Garona
Arrondiment
472
Marmande
Canton
4711
Duras
Intercom
244700449
du Pays de Duras
Cònsol Bernadette Dreux
(2014-2020)
Geografia umana
Populacion
Populacion totala
(2013)
1 313 ab.
Evolucion de la populacion

ab.
Densitat 65,1 ab./km²
Autras informacions
Gentilici Duraquois (en francés)
Còde postal 47120
Còde INSEE 47086

Duràs (oficialament en francés Duras) es una comuna occitana, situada administrativament dins lo departament d'Òlt e Garona e la region d'Aquitània.

Geografia[modificar | modificar la font]

Toponimia[modificar | modificar la font]

Dauzat e Rostaing opinan per lo gallés duros, fortalesa, emb lo sufixe -acium, o benlèu un transferiment de Durazzo (Albania, en albanés Durrës)[1] ; en francés medieval, lo nom de la vila albanesa èra adaptat en Duras.

Bénédicte Boyrie-Fénié cita l'opinion d'Ernèst Negre : lo nom de persona gallés Duratius; e la de Jacques Astor : lo gallés duro-, fortalesa, emb benlèu lo sufixe -ates qu'a l'avantatge d'èstre tanben gallés (Pierre-Henri Billy seré d'acòrd emb aquela interpretacion). Bénédicte Boyrie-Fénié se pronóncia per una formacion celtica e admet la possibilitat d'un luec fortificat en *duro- que lo siti de la vila suggerís, associat au sufixe -ates, mès per ela lo nom de persona, tanben gallés e plan coneishut, Duratius, es tanben possible, puèi que lo resultat fonetic camja pas.

L'autora fornís una longa lista d'atestacions : Sancti Airardi (ecclesia ~), en 977 (Costuma de La Rèula), Sancti Airardi (villa), en 1137, Duracium (ecclesia Sancte Fide prope ~), cap a 1300, Duracio (prior de ~)... in parrochia Sancti Ayrardi, en 1272, Duras, en 1274, Duracii (dominum ~), en 1291, Duracium (1307-1317), Duras (prior de ~), en 1326, Sancte Fidis la Petite (capella ~), en 1326, Duratis (prioratus de ~), en 1336, Duracium (Sancte Fidis juxta ~), en 1506, Durantium (Annexa Sancte Fidis prope ~), en 1507, Durati (prior et rector de ~), en 1520, Duras (sègle XVII)[2].

Comentari de las atestacions :

  • Probable que lo tèxte de 977 en provenéncia de La Rèula data en realitat de la fin deu sègle XII (los monges de La Rèula volèvan provar l'ancianetat de lurs drets);
  • la vila de Duràs, bastida autorn deu castèu, dependèva de la parròpia pus anciana de Sent Airard, situada dens la ribèira de Dròt, e lo priorat de l'abadia de La Reula s'i trobava abans d'estar desplaçat a Duràs;
  • si lo nom de Duràs preexistissé benlèu, aquò's autorn de 1137, que la familha de Bovila, que possedissé lo castèu, ne'n fit una aglomeracion importanta, en forçant la populacion de Sent Airard a s'i mudar[3];
  • Senta Fe Petit (Sancte Fidis la Petite) èra una parròpia situada entre Duràs e Auriac de Dròt; i a enquèra un vilatge.

Istòria[modificar | modificar la font]

La populacion de Sent Airard mudada a Duràs[modificar | modificar la font]

Tot lo país de Duràs apartené au sègle XII u vescomtat de Vesaume (Bezaume, Bezaumes, Bezalme, Bezalmes, Vezalme, Vezalmes, Vezaume, segon los tèxtes; en latin, l'archidiaconat de Bezaume se podé escriure Archidiaconatus Vesalmensis). A l'epòca, Sent Airard èra ligat pr'aquò au monastèri benedictin de La Rèula per la preséncia d'un priorat.

Dens una letra deus Benedictins de La Rèula au rei Loís VII de França, de 1137 o un pauc après, aqueus monges de La Rèula se planhen que lo vescomte de Vesaume (probable qu'èra Guilhèm Amaniu de Gabardan) e son frair (Cartusamat ? Catursamat ? noms diferents dens lo tèxte de René Blanc e dens lo de F. Vincent) an mudat de fòrça la populacion de Sent Airard près d'un castèu que possedissen (se tracta donc deu castèu de Duràs), çò que, en mèi de las devastacions e autres inconvenients, fai pèrdre a l'abadia los revenguts dels peatges e deu marcat de Sent Airard.

La letra precisa que Sent Airard comptava mèi de tres cents ostaus. Mèi s'òm pòt supausar que l'importància deu luec es volontàriament exagerada, Sent Airard èra probablament una vila dens lo contèxte deu sègle XII.

Entre 1137 e 1233, data de la mencion d'un prior de Duras, lo priorat de Sent Airard fut tanben mudat de la vila anciana a la vila novèla, Duràs. Lo mantenement e desvolopament d'aquesta es assegurat per la reconciliacion entre la vescomtat de Vesaume e los monges de La Rèula. La capèla Senta Magdalena de Duràs devé existir tanlèu lo sègle XII, perqué la glèisa parropiala de Sent Airard èra lonh de la vila.

Duràs èra pas parròpia[modificar | modificar la font]

Doas visitas parropialas deus avesques d'Agen fan paréisher clarament que Duràs es pas una parròpia e que depend enquèra de Sent Airard. La prumèira es la de Nicolas de Villars, au començament deu sègle XVII e la segonda, la pus explicita, es la de Jules Mascaron (1634-1703), en 1680. Lo títol es clar : "glèisa e parròpia de St Airard de Duràs, de Senta Fe la Petita son annèxa e de la capèla Senta Magdalena en la vila de Duràs".

I aprenèm que lo curat de Sent Airard, qu'es nascut a Duràs, ditz las messas dens la capèla Senta Magdalena, malgrat que, segon los abitants de Sent Airard, deuré las dire deins la glèisa de sa parròpia, e que l'avesque precedent, Claude Joly, avé defendut (visita episcopala dins la parròquia del 25 d'abril 1661) que se fisse cap foncion curiala a Duràs. Dempuèi la visita de Nicolas de Villars, i a un vicari en mèi deu curat, a la carga deu priorat de Duràs (ancianament de Sent Airard) que depend deus benedictins de La Rèula e quand se'n pòt pas trobar un, la messa se ditz pas sovent a Sent Airard e enquèra mens a Senta Fe la Petita, son annèxa.

Lo curat e los abitants de Duràs declaran que i avé sus una plaça una glèisa (e pas una capèla) a Duràs, pròva segon eths d'un ancian estatut parropial, qu'aquesta glèisa èra consagrada a Nòstra Dòna e que los uganauds la desroquèron en 1562. Pr'aquò, es impossible de trobar traça d'una glèisa dins los documents, nimèi d'una parròpia de Duràs independenta de Sent Airard, çò que fa pensar que tot, glèisa e parròpia de Duràs, es una ficcion. Los istorians locaus deu sègle XIX ajustan que la glèisa èra gotica e qu'èra ampla; l'istòria es acceptada modèrnament per un autre istorian locau, René Blanc, que dessenha, dins un plan de Duràs en 1500, l'emplaçament de la glèisa, sus la plaça situada davant lo castèu[4].

[5]

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista deus cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
2008 2020 Bernadette Dreux UMP, Los Republicans agricultritz, conselhièra generala (2004-2015)
març de 2001 2008 Claude Donis    
març de 1995 2001 Jean-Marc Delmas    
1971 1995 Lucien Chollet aparentat UDF conselhièr general (1965-1998)
Totas las donadas son pas encara conegudas.

Demografia[modificar | modificar la font]


 v · d · m 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): 1313, totala:
Picto infobox character.png
1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
1 649 1 501 1 428 1 504 1 612 1 702 1 701 1 717 1 667
1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
1 674 1 617 1 663 1 667 1 681 1 607 1 612 1 556 1 634
1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
1 562 1 516 1 524 1 328 1 373 1 464 1 533 1 332 1 294
1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
1 303
1 298
1 245
1 244
1 200
1 214
1 182
1 190
1 202
1 223
2009 2010
1 213
1 234
1 316
1 337
Fonts
Base Cassini de l'EHESS (recercar) - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


  • 2013 : 1313 abitants

Luecs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]

Véser tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, reedicion Librairie Guénégaud, 1984
  2. Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes Lot et Garonne, ed. CAIRN, Pau, 2012
  3. http://www.duras.free.fr/histoire.php#La%20premi%C3%A8re%20structuration%20de%20l%E2%80%99espace
  4. René Blanc, Histoire du Pays de Duras, Éditions du Roc de Bourzac, 24150 Bayac, 1987, entre las paginas 114 e 115.
  5. http://www.duras.free.fr/histoire.php#La%20premi%C3%A8re%20structuration%20de%20l%E2%80%99espace