Carsten Niemitz

Carsten Niemitz (* 29 de setembre 1945 a Dessau) es un anatomista, etològ, defensor de l'environament, biològ uman e biològ evolutiu alemand.

Vida e òbra

Niemitz estudièt la Biologia, la Matematica, la Medecina e l’Istòria de l’art a las universitats de Gießen, Freiburg, Göttingen e a la Universitat Liura de Berlin. En 1970 obtenguèt lo diplòma de biològ. De 1968 a 1971 foguèt collaborador a l’Institut Max-Planck per la recèrca cerebrala de Frankfurt. De 1971 a 1973 passèt de temps dins la selva de Sarawak sus l’illa de Borneo. Tornat en Alemanha, obtenguèt en 1974 lo doctorat en biologia. En 1975 recebèt l’autorizacion d’ensenhar l’anatomia e foguèt assistent fins a 1978 a l’Institut d’Anatomia de l’Universitat de Göttingen. A l’edat de 32 ans, foguèt nomenat professor de biologia umana a la Universitat Liura de Berlin, ont dirigiguèt l’institut fins a sa emeritatge en 2010. En 1987, Niemitz venguèt conselhièr de l’IUCN en integrant la Species Survival Commission. En 1993, recebèt una catedra de Zoologia a l’Universitat d’Essen e foguèt professor convidat en zoologia especiala e biologia evolutiva a l’Universitat de Potsdam. Es membre fondador del Centre interdisciplinari d’antropologia istorica a la Universitat Liura de Berlin. En 1991, durant una mission de recèrca a Sulawesi, descobriguèt l’espècia de primat Tarsius dianae. En 1996, lancèt una iniciativa dins la societat d’antropologia per renonciar a l’usatge del tèrme raça, que foguèt oficialament adoptada per la societat. En 2000, obtenguèt lo segond prèmi al Communicator-Preis de la sciéncia alemanda, decernit per la DFG e la fondacion dels estudiants alemands. Niemitz demostrèt experimentalament que certans escarabats pòdon ausir e que los escarabats enterradors comunican acusticament amb lors larvas. Amb d’estudis comparatius sus mai de 20 taxons de primats, mostrèt cossí las sollicitacions mecanicas de la pèl menèron a de motius particulars de las crestas papillaras. Aquò inclutz tanben l’evolucion dels motius cutanats de las mans e dels pès umans. Al delà de nombrosas recèrcas de terren sus los primats e en Biomecanica, Niemitz se concentrèt sus l’evolucion del lengatge e de l’escritura umana, amb d’estudis sus la comunicacion dels grands singes. Foguèt un dels primièrs a sosténer la teoria que la mimica e la gestualitat foguèron de precursors de la competéncia escricha umana. Segon sa tèsi, la capacitat de legir e escriure es biologicament mai anciana que la de parlar, car la comunicacion visuala foguèt completada pus tard per de senhals vocals e acostics. Dins las annadas 1980 e 1990, Niemitz foguèt un critic fervent del destruccion de las selvas tropicalas. A partir de 2000, desvolopèt una teoria «amfibica» de l’evolucion de la postura drecha e de la marcha bipeda umana, segon la quala «durant una fasa de nòstra evolucion, foguèt lo vadament e l’usatge de las ribas que formèron de biais duradís e essencial l’èsser uman actual». Niemitz refusa la teoria de l’aiga mai radicala, que supausa una fasa aquatica dins l’evolucion – la hominizacion. Sas experiéncias practicas provenon de son trabalh anatomic e de recèrcas de terren, mas tanben de viatges scientifics, per exemple dins las regions de l’Amazonas e del Congo. Sa teoria evolutiva foguèt adaptada al cinèma en 2011. Dempuèi 2010, Niemitz publiquèt tanben dins lo domeni de la medecina forensica. Dempuèi 2017, Niemitz trabalha gaireben exclusivament coma defensor de l'environament. Sa lista de publicacions compta aperaquí 400 títols, amb mantun libre. Es tanben traductor de manuals e autor per la ràdio, lo cinèma e la television.

Membresias

Niemitz es membre de mantuna societat scientifica. A partir de 1992 foguèt vicepresident, de 1994 a 1998 president de la Societat d’Antropologia, e de 2008 a 2010 president de la Societat berlinèsa d’antropologia, etnologia e preïstòria (BGAEU). De 1992 a 2014 foguèt vicepresident de la Urania comunautat culturala a Berlin, un centre d’escambi entre la sciéncia e lo public. En 2010 organizèt amb Nils Seethaler e Benjamin P. Lange la 11a jornada annala de la lista MVE a Berlin. Dempuèi 2013, Niemitz es protector del comitat de sosten de la colleccion Julius-Riemer al Musèu de las colleccions municipalas dins l’arsenal de Lutherstadt Wittenberg. Niemitz es membre del jurat per l’atribucion del prèmi mondial de sciéncia Albert Einstein.

Nòms de dedicacion

En 2019, l’espècia de koboldmaki Tarsius niemitzi de las Illas Togian foguèt nomenada en onor de Carsten Niemitz.

Prèmis e reconeissenças

En agost de 2023, Niemitz recebèt lo Blunck-Umweltpreis, prèmi environamental biennal de la Fondacion Ducat de Lauenburg.

Seleccion d’òbras

Zur Biometrie der Gattung Tarsius Storr, 1780 (Tarsiiformes, Tarsiidae)... Tèsi de doctorat Gießen 1974.

Zur Funktionsmorphologie und Biometrie der Gattung Tarsius Storr, 1780... (= Courier Forschungsinstitut Senckenberg. 25). 1977, Modèl:DNB.

Erbe und Umwelt. Zur Natur von Anlage und Selbstbestimmung des Menschen. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1987, ISBN 3-518-28246-8.

Das Regenwaldbuch. Parey, Berlin / Hamburg 1990, ISBN 3-489-53434-4.

The evolution of the upright posture and gait – a review and new synthesis. In: Naturwissenschaften. n° 3, 2010, p. 241–263. doi:10.1007/s00114-009-0637-3

amb Sigrun Niemitz: Genforschung und Gentechnik. Ängste und Hoffnungen. Springer, Berlin 1999.

Das Geheimnis des aufrechten Gangs. Unsere Evolution verlief anders. C.H. Beck, München 2004, ISBN 3-406-51606-8.

Brennpunkte und Perspektiven der aktuellen Anthropologie = Focuses and perspectives of modern physical anthropology. Leidorf, 2006, ISBN 3-86757-141-4.

amb K. Kreutz e H. Walther: Wider den Rassenbegriff in der Anwendung auf den Menschen. In: Anthropologischer Anzeiger. n° 4, 2006, p. 463–464.

Die Menschheit retten? Packen wir's an! Oekom, München 2019. ISBN 978-3-96238-165-3

Film

Das Geheimnis des aufrechten Gangs. Documentari, Alemanha, 2011, 43 min., realizacion: Ingo Knopf, Jo Siegler, produccion: Maakii Filmproduktion, WDR, arte (Resumit per arte)