Crisi economica de 1929

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
exemple de tèxte
Mainats amb fam e malauts a Oklahoma, 1935.

La Crisi economica de 1929 tanben coneguda coma la Granda depression s'inicièt l'an 1929 amb la màger recession economica mondiala de l'istòria modèrna, tant en prigondor coma en duracion. La manca de planificacion del sistèma capitalista fasiá consubstancial l'aparicion de crisis ciclicas: a una fasa d'ascens de prèses, beneficis e produccion, ne succedissiá una autra de depression, amb casuda dels prèses e de la produccion, qu'ocasionavan lo caumatge forçat. Al cors del sègle XIX aquelas crisis s'anèron en produsint, mas lo 1929 la crisi foguèt qualquarren mai qu'una frenada al sistèma. L'impacte foguèt tan prigond qu'arribèt a cambiar la situacion economica mondiala, que pausava en la confidança illimitada en lo capitalisme liberal.

I a pas consens sus las causas, mas la majoritat dels autors coincidisson a afirmar que la crisi del 29 aguèt las siás originas en la sobreproduccion de merças e en la fòrta especulacion de capitals que caracterizavan l'economia mondiala après la Primièra Guèrra Mondiala. S'originèt inicialament als Estats Units d'America, a comptar del crack de la borsa de Nòva York lo 24 d'octòbre de 1929 (lo nomenat "Dijòus Negre") a Wall Street.

Dempuèi los Estats Units s'estendèt a la rèsta del mond capitalista. La crisi provoquèt de grandas taxas de caumatge: catorze milions de personas als Estats Units, sièis milions a Alemanha e tres milions al Reialme Unit. A Austràlia, la taxa de caumatge foguèt quitament mai granda que los Estats Units e al Reialme Unit amassa. S'estima que la cinquena part de la populacion britanica viviá per jol lindal de praubesa a la mitat del decenni de 1930.

L'eleccion coma president de Franklin Delano Roosevelt e l'establiment del New Deal lo 1932 marquèt l'inici de la fin de la Granda Depression als Estats Units. Malgrat aiçò, en Alemanha, la desaparicion del finançament exterior, a la debuta del decenni de 1930, e l'aument de las dificultats economicas, propicièron l'aparicion del nacional-socialisme e a l'arribada al poder de Adolf Hitler.

Los signes precursors de la depression[modificar | modificar la font]

Òmes sens emplec pujan en un tren en Canadà.
Òme sens emplec dòrm en lo pier de Nòva York.

A comptar de l'an 1925 l'economia mondiala viu en un ambient d'optimisme, mas i a dos procèsses que pòdon pas se manténer de forma indefinida: la superproduccion e l'especulacion.

La superproduccion se considèra unanimement coma la en causant de la depression que s'inicia l'an 1929. Durant la Primièra Guèrra Mondiala los estats d'Otramar avián desvolopat de determinats sectors industriales amb la hita de suprir las importacions europèas. Acabada la guèrra, la produccion industriala europèa e extraeuropèa se soman, sens que de forma parallèla aumentèt la consomacion; aquel estat de sobreproduccion general provòca un aument contunhat dels stocks de produchs. L'an 1925 qualques produchs basics son pas obtenguts en quantitats fòrça superiors a l'epòca anterior a la guèrra; per contra d'autras, lo petròli, los instruments electrics, la seda artificiala, soslinhan unes indèxes fòrça pus elevats. De las estatisticas se dedusís que l'aument de produccion europèa fins l'an 1925 mantenon un ritme regular; per contra a comptar del 1925, amb una Euròpa ja recuperada, s'aumenta la siá produccion en un contèxt mondial de creissença contunha.[1]

Al bòrd de la superproduccion industriala cal somar las culhidas agricòlas excepcionalas. Los prèses poguèren se manténer mercé als acòrdis internacionals, mas la se produsir la crisi financièra se van estripar aqueles acòrdis e apareguèron dins lo mercat subitament los excedents acumulats, fach que comportèt un enfonzament catastrofic dels prèses. Jacques Neré[2] partegèt pas aquelas tèsis e documenta que qualques stocks seguiguèron aumentat, es lo cas del coton, e que la crisi se mai lèu de sosconsum relatiu que de superproduccion: las siás originas serián mai socialas qu'economics. En quin cas que siá, siatz que la produccion agricòla es excessiva, siatz que la capacitat adquisitiva es flaca e la consomacion bassa, los excedents agricòlas venguèron se somar als excedents dels produchs industriales.

Malgrat lo defasament entre produccion e ventas las cotizacions de las valors en borsa quita de pas pujar mercé a l'inflacion del crèdit. Se repartisson de grands beneficis perque las despensas de produccion s'afrontan mercé a prèstes bancaris; mas èra una situacion artificiala que se podiá pas manténer totjorn.

L'ondada d'especulacion comencèt amb sòls e terrens que permetián de plusvaluas dins zònas de vacanças e de sol: lo boom especulatiu de Florida n'es un clar exemple doncas que l'aument de negocis de crompa e vendas de solares e de bastissas foguèt notablas durant los ans 1925 e 1926. Los investisseires, obcecats pels ganhs a tèrme cort, investissèron sieus recòrses en sectors abans deprimits - camins de fèrre e de servicis publics -, ont espèran un periòde d'expansion de beneficis anautits. Bona part de las crompas se fan a tèrmes, es a dire, amb sòus a prèst. Capitals flotants, a la recèrca del ganh maximal, passan de Londres a Nòva York. L'interès puja del 3,32 al 8,62 durant lo periòde 1925 a 1929; fach que faguèt malaisits d'autres prèstes productius e, doncas, drena recorses de capital pas cap a inversions mas cap a prèstes especulatius. La moneda dels bancs sosten de forma preferent als brokers, als corredors de borsa. En consequéncia se culpa a la depression a un sistèma bancari qu'orientava los sieus fons per sosténer los especuladors enlòc d'investir en sectors vertadièrament productius[3].

Lo "crack" de la borsa lo 1929[modificar | modificar la font]

Personas en Wall Street aprèp l'anònci de la caiguda de la Borsa, octobre de 1929.

De forma progressiua, los Estats pus importants fixèron la paritat de la siá moneda amb la aur. Mas fòrça, acostumadas a lo sieu prestigi monetari del passat, sobrevaluaren las siás respectivas monedas. Aquel cas èra principalament notori amb la liura esterlina, degut principalament a las pressions de Winston Churchill. Amb unas monedas europèas sobrevaloradas, s'aumentèt lo flux d'aur cap als Estats Units.

De mai, los importants ganhs que l'especulacion a la Borsa generava portèt a fòrça personas amb deutes per crompar accions, de forma que pauc a pugèron pauc los tipes d'interès e s'aumentèt encara mai lo flux d'aur. Aquela creissenta inversion en Borsa anèt regatge sens financiacion ni consumidors als sectors productius (mai que mai los europèus) que li èran a el ligadas las accions. La borsa seguissiá amb la siá tendéncia d'aument, en aumentant aital la ja estonanta nauta sobrevaloracion de las accions.

Totun, dempuèi 1928, l'indústria del bastiment experimenta una cèrta contraccion, en alarmant pas, mas supausa ja lo primièr signe de la recession. Totun l'euforia d'aument de la borsa contunha de manièra generala. Lo mes de setembre de 1929 la tendéncia generala de la Borsa de Nòva York, orientada fins aquel moment a l'ascens, s'estabiliza: Èra un reflèxe de la descenuda de qualques prèses, coma los de l'acièr e lo coire, e la reduccion del benefici de qualques entrepresas. Se comença a vendre, mas los especuladors crompan encara. La darrièra setmana d'octobre, inesperadament, esclata. Dempuèi lo jorn 21 l'acumulacion d'òrdres de venta fan davalar las valors, mas aquela tendéncia es encara mantenuda per las òrdres de crompa de la Banc Morgan. Lo 24 d'octobre ("dijòus negre"), 13 milions de títols son lançats al mercat a bas prètz e tròban pas crompador; aital, dins paucas oras, milièrs d'accions se convertiguèron en papièr chaupat, per causa de l'avalanca de vendeires que volián se desprene de las valors e davant la inexistencia de crompadors. Lo jorn 29 son 16 milions de valors los qu'apareisson dins lo mercat; lo panic a provocat una fèbre vendeira; dins fòrça paucs jorns, segon l'indèx de valors industrialas del «New York Times», las cotizacions pèrdon 43 ponches, anullant los ganhs dels dotze meses precedents.

La prima de 1930 lo Banc Morgan decidís vendre las accions qu'a acumulat e se produsís un excès d'ofèrta que genèra un nòu panic. L'enfonzament de la Borsa provòca la ruïna de milièrs de modèstes accionaris. Las grandas entrepresas contemplan impotentas coma davalan de forma contunhada la cotizacion de las siás valors, fins l'an 1932 las accions de la United States Steel sufriguèron una caiguda de 250 a 22, la Chrysler de 135 a 5.[4] La consequéncia: milièrs de pichons estalvis destruits e milièrs de personas endeutadas sens possibilitat de tornar los credits.

L'esbaussament de la Borsa foguèt lo primièr simptoma d'una crisi prigonda, la de tot lo sistèma economic. Lo sistèma bancari foguèt lo primièr afectat, doncas que davant l'inseguretat generala, los clients retiravan los sieus depauses massivament e los deutors qu'avián demandat un prèst se declaravan insolvents e quitèron de pagar. Los bancs comencèron a aver de problèmas de liquiditat e contribuiguèron a l'enfosament de la borsa amb la venta de los sieus títols per aténher la liquilitat. Lo resultat foguèt la suspension de pagaments e la falhida de fòrça bancs, que lor calguèt barrar las siás pòrtas.[5] La falhida del 29 es una demostracion que l'economia pòt pas se fondamentar preferentament en monedas en desbrembant los mecanismes de produccion e de consomacion.

Referéncias[modificar | modificar la font]

  1. Fernández, Antonio (1984): Historia del mundo contemporáneo. Barcelona: Vicens Vives, pàgina 367.
  2. Neré, Jacques (1970): 1929: anàlisis y estructura de una crisis. Madrid: Guadiana
  3. Fernández, Antonio (1984): Historia del mundo contemporáneo. Barcelona: Vicens Vives, pàgina 368.
  4. Fernández, Antonio (1984): Historia del mundo contemporáneo. Barcelona: Vicens Vives, pàgina 369.
  5. Non solament los bancs son colpables del tèrratrem economic: o foguèt tanben la dinamica de la borsa doncas que quand las valors pujavan de prètz, los dividends podián pas seguir l'ascens; la disparitat entre la cotizacion de la valor e los beneficis que produsissiá l'accion crompada fasiá qu'es donèsse lo procès contrari, lo de se desempegar de las accions pauc rendablas.