Catedrala de Sant Estève de Tolosa

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Còde QRpedia d'estampar per un accès dirècte a aquèth article
Donadas
d · m
Catedrala de Sant Estève de Tolosa
Village silhouette.svg
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Direccion relativa a la posicion
Continent
Situacion
Designacion provisòria
Constellacion
Tipe d'objècte
Còs astronomic parent
Còs astronomic filh
Luòc de descobèrta
Grop d'objèctes menors
Sequéncia de Hubble
Sul còrs astronomic
Companhon de
Tipe espectral
Tipe espectral
Fus orari
Situat sus una isla
Embocadura
Tipe de lac
Lacs sus lo riu
Grop de lacs
Situat sul lac
Afluents del lac
Emissari del lac
Bacin idrografic
Massís de montanhas
Tipe de montanha
Arquitècte
Remplaçat per
Tipe de bastiment
Material
Mèstre d'òbra
Sistèma d'autorotas
Societat de mantenança
Pòl d'escambis
Linha ferroviària
Operator
Aligança ferroviària
Gara
Pista
Travèrsa
País França
Compausanta de Tolosa
Tipe de division administrativa
Exclava de
Enclava
Capitala
Cap d'estat
Regim politic
Cap de l'executiu
Representant del partit
Cap del govèrn
Assemblada
Moneda
Lenga oficiala
Imne
Frontalièr de
Embessonatge
Subdivisions
Membre de
Sant patron
Domeni internet
Còde ISO 3166-1 alfa-2
Còde ISO 3166-1 alfa-3
Còde ISO 3166-1
Còde ISO 3166-2
Còde AITA
Còde OACI
Còde FAA
Còde INSEE
Còde de comuna
Còde del catalòg
Còde CBS
Còde GNIS
Còde GNIS Antarctica
Còde NUTS
Còde dantai
Còde de comuna alemanda
Còde de districte alemand
Còde administratiu
Còde administratiu
Còde ISTAT
Còde de gara
Còde OKATO
Còde cadastral
Còde postal
Còde telefonic internacional
Prefix telefonic nacional
Còde d'imatriculacion
Vila Tolosa
País Occitània Flag of Occitania.svg
Region Miègjorn-Pirenèus Miègjorn-Pirenèus
Departament Nauta Garona Armas del Departament de Nauta Garona
Culte Catolic roman
Tipe Catedrala
Estacat a Arquidiocèsi de Tolosa
Començament de la
construccion
Sègle XII
Fin de las òbras Sègle XVII
Arquitècte(s)
Autras campanhas
d'òbras
Estil(s)
dominant(s)
Romanic
Gotic
Classat(ada) Monument istoric (1862)
Identificants
ULAN


DOI
RKDimages
Rijksmonument
Mérimée PA00094498
KGS
Historic Places identifier
ID d'artista de MusicBrainz
ID album de MusicBrainz
ID d'òbra de MusicBrainz


Legislator
Identificant BHL
Identificant ITIS
Identificant IUCN
Identificant NCBI
Identificant TPDB
Identificant GBIF
Identificant WoRMS
Numèro EE
Indicatiu
Còde AITA
Còde OACI
Còde mnemonic
Identificant JPL Small-Body Database
Còde de l'observatòri Minor Planet Center
Identificant Structurae
Identificant Emporis
Numèro CAS
numèro EINECS
SMILES
InChI
InChIKey
Còde ATC
Numèro E
Identificant UNII
Numèro RTECS
Identificant ChemSpider
Identificant PubChem (CID)
Numèro ZVG
Identificant ChEBI
Numèro ONU
Còde Kemler
Identificant Drangbank
Mencion de dangièr SGH
Identificant Wine AppDB
Identificant d'un satellit NSSDC
SCN
Commons-logo.svg Wikimedia Commons prepausa de documents multimèdia liures sus Catedrala de Sant Estève de Tolosa.

La catedrala de Sant Estève de Tolosa se situa prèp del Grand Redond. Las primièras atestacions que mençonan lo bastiment son de 1071, quand l'avesque Isarn decidiguèt de tornar bastir l'edifici, qu'èra estat enrunat. Son arquitectura es particulara que se compausa d'elements arquitecturals de divèrsas epòcas. La catedrala se tròba al costat de l'ancian palais evèscal, uèi ocupat per la prefectura.

Istòria[modificar | modificar la font]

Autar màger del còr gotic

Segon divèrses istorians, la catedrala seriá estat bastida sus las fondacions d'una capèla erigida per Sant Sarnin, al sègle III, que tornèt bastir Sant Exupèri, cent cinquanta ans pus tard. Es de mal jutjar uèi sens excavacions, que la glèisa visquèt tant de modificacions, de renovacions e de construccions novèlas que se poiriá li donar per escais la «catedrala inacabada». La tradicion atribuïssia la fondacion de la glèisa a Sant Marçal, un discípol de Sant Pèire.

Foguèt probablament a partir de la descobèrta de las relíquias de Sant Estève, lo primièr martir, a Jerusalèm que la glèisa recebèt son nom actual. Èra ja una catedrala quand lo rei de França Carles lo Calv la confirmèt dins una carta de 844. Jos l'impulsion del papa Gregòri VII e la volontat de far progressar la fe, l'avesque Isarn decidiguèt de rebastir la glèisa en 1078.

Fins al sègle XIII, los dessenhs de la glèisa romanica foguèron modificats de contunh. Atal, una revision de la nautor prevista de l'edifici es visibla per la copa de las fenèstras sus la paret sud, mentre que la paret nòrd, bastida pus tard, presenta pas aquela anomalia. Sus la paret occidentala una rosassa se vei dirèctament inspirada de la de Nòstra Dama de París. En 1211, lo comte Ramon VI faguèt bastir una nau romanica, que subsistiguèt fins uèi e recebèt puèi lo nom de "nau mondina", per ensajar d'apasimar la Glèisa Catolica.

La remodelacion gotica[modificar | modificar la font]

La paret romanica sud foguèt prolongada per la glèisa gotica. Aqueste trabalh de gigant comencèt en 1272, amb l'avesque Bertran de l'Isla. Coma aquela d'abans, la glèisa gotica visquèt fòrça apondements, e divèrses projèctes diferents, sovent abandonats. Las doas glèisas foguèron ligadas al sègle XVI pel futur cardenal Joan d'Orleans.

L'incendi de 1609 e la reconstruccion[modificar | modificar la font]

En 1609, l'arquitècte Pierre Levesville fin finala tornèt plaçar una vòuta sul còr aprèp que lo teulat cremèt. Lo projècte èra d'una nautor de 40 mètres, la vòuta es uèi pas que de 28 mètres, pasmens demòra pertocanta. Installèt tanben dins la catedrala de mòbles nòus en mesclar atal lo barròc al gotic per remplaçar los ancians desapareguts del temps de l'incendi.

En 1794, la campana bèla que pesava 12 o 13 tonas, la Cardalhac, foguèt escampada del naut del campanar, s'enfonzèt prigondament en tèrra e se copèt, levat fòrça sisas de palha pausadas sul pòrge. Se tornèt far sonque al començament dels ans 2000 la maçonariá d'aquela fenèstra, e a l'encòp lo capitèl davant la rosassa romanica.

La catedrala a partir del sègle XIX[modificar | modificar la font]

La catedrala de Sant Estève venguèt monument istoric en 1862.

En 1938 l'estat republican acabèt la darrièra transformacion remarcabla, per la realizacion de la faciada de la crosada al nòrd inacabada, que venguèt necessari per las modificacions arquitectonicas de la carrièra de las Campanas, del pòrge gotic e jardin Saliège.

Lo campanar romanic fortificat abriga un trelhon[1] de 17 campanas al clavièr e 5 en voladas.

L'estructura del monument[modificar | modificar la font]

Cronologia de las parts de la catedrala segon Lahondés

L'originalitat principala de l'edifici es de presentar doas partidas fòrça diferentas: una part romanica enrè, la nau mondina, e una partida gotica, lo còr. Aqueste es dos còps mai larg que la nau romanica, e l'andana centrala es en linha copada.

De la glèisa del sègle XI demòra la part inferiora del mur de la faciada septentrionala jol cloquièr.

Galariá[modificar | modificar la font]

Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]

  1. (fr)Carillon de la cathédrale Saint-Etienne

Articles connèxes[modificar | modificar la font]

Bibliografia (fr)[modificar | modificar la font]

  • Quitterie Cazes, Olivier Testard, Saint-Étienne de Toulouse : de la cathédrale romane à la première cathédrale gothique, pp. 199–211, dans Congrès archéologique de France. 154en session. Monuments en Toulousain et Comminges. 1996, Société Française d'Archéologie, Paris, 2002
  • Michèle Pradelier-Schlumberger, Cathédrale Saint-Étienne de Toulouse : la cathédrale gothique, pp. 213–234, dans Congrès archéologique de France. 154en session. Monuments en Toulousain et Comminges. 1996, Société Française d'Archéologie, Paris, 2002
  • M. R Rey, La cathédrale Saint-Étienne de Toulouse, pp. 69–86, dans Congrès archéologique de France. 92en session. Monuments en Toulousain et Comminges. 1929, Société Française d'Archéologie, Paris, 1930
  • Marcel Durliat, Haut-Languedoc roman, pp. 189–205, Éditions Zodiaque (collection "la nuit des temps" n°49), La Pierre-Qui-Vire, 1978

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]