Catedrala de Sant Estève de Tolosa
|
||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
||||||||||||
| Latitud Longitud |
||||||||||||
| Vila | Tolosa | |||||||||||
| País | Occitània  |
|||||||||||
| Region |  Miègjorn-Pirenèus |
|||||||||||
| Departament | Nauta Garona  |
|||||||||||
| Culte | Catolic roman | |||||||||||
| Tipe | Catedrala | |||||||||||
| Estacat a | Arquidiocèsi de Tolosa | |||||||||||
| Començament de la construccion |
Sègle XII | |||||||||||
| Fin de las òbras | Sègle XVII | |||||||||||
| Estil(s) dominant(s) |
Romanic Gotic |
|||||||||||
| Classat(ada) | Monument istoric (1862) | |||||||||||
La catedrala de Sant Estève de Tolosa es la catedrala de Tolosa. Se situa prèp del Grand Redond. Las primièras atestacions que mençonan lo bastiment son de 1071, quand l'avesque Isarn decidiguèt de tornar bastir l'edifici, qu'èra estat enrunat. Son arquitectura es particulara que se compausa d'elements arquitecturals de divèrsas epòca. La catedrala se tròba al costat de l'ancian palais evèscal, uèi ocupat per la prefectura.
Somari |
[modificar] Istòria
Segon divèrses istorians, la catedrala seriá estat bastida sus las fondacions d'una capèla erigida per Sant Sarnin, al sègle III, que tornèt bastir sant Exupèri, cent cinquanta ans pus tard. Es de mal jutjar uèi sens excavacions que la glèisa visquèt tant de modificacions, de renovacions e de construccions novèlas que se poiriá li donar per escais la «catedrala inacabada». La tradicion atribuïssia la fondacion de la glèisa a Sant Marçal, un discipol de Sant Pèire.
Foguèt probablament a partir de la descobèrta de las relíquias de Sant Estève, lo primièr martir, a Jerusalèm que la glèisa recebèt son nom actual. Èra ja una catedrala quand lo rei de França Carles lo Calv la confirmèt dins una carta de 844. Jos l'impulsion del papa Gregòri VII e la volontat de far progressar la fe, l'avesque Isarn decidiguèt de rebastir la glèisa en 1078.
Fins al sègle XIII, los dessenhs de la glèisa romanica foguèron modificats de contunh. Atal, una revision de la nautor prevista de l'edifici es visibla per la copa de las fenèstras sus la paret sud, mentre que la paret nòrd, bastida pus tard, presenta pas aquela anomalia. Sus la paret occidentala una rosassa se vei dirèctament inspirada de la de Nòstra Dama de París. En 1211, lo comte Ramon VI faguèt bastir una nau romanica, que subsistiguèt fins uèi e recebèt puèi lo nom de "nau mondina", per ensajar d'apasimar la Glèisa Catolica.
[modificar] La remodelacion gotica
La paret romanica sud foguèt prolongada per la glèisa gotica. Aquel gigantesc trbalh comencèt en 1272, amb l'avesque Bertran de l'Isla. Coma aquela d'abans, la glèisa gotica visquèt fòrça apondements, e divèrses projèctes diferents, sovent abandonats. Las doas glèisas foguèron ligadas al sègle XVI pel futur cardenal Joan d'Orleans.
[modificar] L'incendi de 1609 e la reconstruccion
En 1609, l'arquitècte Pierre Levesville fin finala tornèt plaçar una vòuta sul còr aprèp que lo teulat cremèt. Lo projècte èra d'una nautor de 40 mètres, la vòuta es uèi pas que de 28 mètres, pasmens demòra pertocanta. Installèt tanben dins la catedrala de mòbles nòus en mesclar atal lo barròc al gotic per remplaçar los ancians desapareguts del temps de l'incendi.
En 1794, la campana bèla que pesava 12 o 13 tonas, la Cardalhac, foguèt escampada del naut del campanar, s'enfonzèt prigondament en tèrra e se copèt, levat fòrça sisas de palha pausadas sul pòrge. Se tornèt far sonque al començament dels ans 2000 la maçonariá d'aquela fenèstra, e a l'encòp lo capitèl davant la rosassa romanica.
[modificar] La catedrala a partir del sègle XIX
La catedrala de Sant Estève venguèt monument istoric en 1862.
En 1938 l'estat republican acabèt la darrièra transformacion remarcabla, per la realizacion de la faciada de la crosada al nòrd inacabada, que venguèt necessari per las modificacions arquitectonicas de la carrièra de las Campanas, del pòrge gotic e jardin Saliège.
Lo campanar romanic fortificat abriga un trelhon[1] de 17 campanas al clavièr e 5 en voladas.
[modificar] L'estructura del monument
L'originalitat principala de l'edifici es de presentar doas partidas fòrça diferentas: una part romanica enrè, la nau mondina, e una partida gotica, lo còr. Aqueste es dos còps mai larg que la nau romanica, e l'andana centrala es en linha copada.
De la glèisa del sègle XI demòra la part inferiora del mur de la faciada septentrionala jol cloquièr.
[modificar] Galariá
-
Nau romanica, Còr gotic enrè
-
Capèla de Nòtra Dama dels Ángels
-
Veiral de la capèla de Santa Crotz
-
Lo còr gotic
-
Panorama vertical du deambulatòri sud
-
Orguena de la catedrala
-
Rosassa dempuèi l'interior de la nau
-
Fàcia e dintrada nòrd
.jpg)
.jpg)
[modificar] Nòtas e referéncias
[modificar] Articles connèxes
[modificar] Bibliografia (fr)
- Quitterie Cazes, Olivier Testard, Saint-Étienne de Toulouse : de la cathédrale romane à la première cathédrale gothique, pp. 199–211, dans Congrès archéologique de France. 154en session. Monuments en Toulousain et Comminges. 1996, Société Française d'Archéologie, Paris, 2002
- Michèle Pradelier-Schlumberger, Cathédrale Saint-Étienne de Toulouse : la cathédrale gothique, pp. 213–234, dans Congrès archéologique de France. 154en session. Monuments en Toulousain et Comminges. 1996, Société Française d'Archéologie, Paris, 2002
- M. R Rey, La cathédrale Saint-Étienne de Toulouse, pp. 69–86, dans Congrès archéologique de France. 92en session. Monuments en Toulousain et Comminges. 1929, Société Française d'Archéologie, Paris, 1930
- Marcel Durliat, Haut-Languedoc roman, pp. 189–205, Éditions Zodiaque (collection "la nuit des temps" n°49), La Pierre-Qui-Vire, 1978
