Urban II

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Aqueste modèl es pertinent ? Clicatz per ne veire d'autres.
L’ortografia o la gramatica d'aqueste article es de verificar.

Urban II (nascut Odón de Chantillon) (Lagery, 1042Roma, 29 de julhet de 1099) foguèt lo Papa nº 159 de la Glèisa catolica, entre los ans 1088 a 1099, en oposicion al antipapa "Clemente III" (1080-1100). Succediguèt al grand reformista Gregorio VII en plea Brega de las Investiduras entre Papado e Empèri, conflicte que se superponía amb la regneración de la Glèisa, a causa de la practica per alavetz generalisada de la simonía, lo nicolaísmo e lo nepotismo.

Es celèbre per lo sieu predicación de la Primièra Crosada (1095-1099) per la recuperacion de Tèrra Santa, per alavetz jos domeni musulman, e mai se moric abans de la culminacion d'aquesta amb la pren de Jerusalem. Reformèt tanben l'administracion pontificia e establiguèt la Curia Romana en la siá forma actuala. Es venerat coma beato dins la Glèisa catolica.

Vida[modificar | modificar la font]

Estatua d'Urban II en Châtillon-sud-Marne, la siá probabla localitat natal.

Primièrs ans[modificar | modificar la font]

Nascut amb lo nom de Odo (tanben escrit Eudes, Otto, Otho o Odón) en Lagery, près de Châtillon-sud-Marne (França) en 1042, èra de ascendencia nòble. Corsèt educacion eclesiastica e entrèt en l'Òrdre Benedictina, en exercint lo sieu primièr cargue coma archidiácono de Reims. Jos detla influéncia de lo sieu mèstre, Bruno de Colònia, entrèt en lo monastèri de Cluny, que n'arribèt a èsser prior. En 1078, lo Papa Gregorio VII li cridèt en Itàlia, a on foguèt nomenat cardenal avesque de Ostia. Se convertiguèt tanben alavetz en assistent e principal conselhièr del papa.

L'alavetz Odo de Lagery se destaquèt dempuèi lo primièr moment coma òm dels mai fèrmes defensors de la reforma gregoriana, mai que mai dempuèi los luòcs coma diplomatic de Roma en França e Alemanha qu'exerciguèt entre 1083 e 1085. La siá primièra laspanada amb l'emperaire d'Alemanha se produsiguèt en 1083, quand Enrique IV li comandèt empresoar pendent un breve periòde de temps. Destacat en Sajonia en 1085, s'encarguèt que la majoritat de las sedenças foguèsse ocupada per de clèrgues partidaris de Gregorio.

Ja alavetz se li comencèt a considerar òm dels possibles successors de Gregorio VII, e mai se a la mòrt d'aqueste, en 1086, l'escuelhut per li succedir foguèt Desiderio, abad de Montecassino, que dirigiguèt la Glèisa de Roma jol nom de Víctor III pendent los dos d'ans seguents e amb qui Odo de Lagery s'èra afrontat a la debuta. Fin finala, Odo foguèt escuelhut papa per unanimitat lo 12 de març de 1088, après un pichon concili celebrat en Terracina, una montanhuda region plaçada a pauca distància de Roma. Se ditz que tant Gregorio VII coma Víctor III, que s'èra reconciliat amb el, li prepausèron coma lo sieu successor abans de morir. En la siá proclamacion escuelhèt lo nom d'Urban II.

Papa de Roma[modificar | modificar la font]

Conflictes pel poder[modificar | modificar la font]

Dempuèi lo primièr moment, Urban II se manifestèt coma un estricte continuador de la politica menada a tèrme per Gregorio VII, en arribant a dire en lo sieu primièr acte coma Pontife que "tot çò qu'el refusava, ieu o refusi, çò qu'el condemnava, ieu o condemni, çò qu'el aimava, ieu o abraci, çò qu'el considerava coma veritable, ieu o confirmi e apròvi". La siá arribada en Roma se vegèt complicada per la fòrta oposicion de l'emperaire d'Alemanha e lo antipapa Clemente III, qu'aviá ocupat la vila. Malgrat aiçò, atenguèt lo supòrt dels normandos de Roger I après òm visita lamp a Sicilia, çò que li permetèt entrar definitivament dins Roma, e mai se aguèt de combatre pendent tres jorns amb las tropas del antipapa abans de poder arribar a la Basilica de San Pedro. Pendent aqueste malaisit accès al solio, Urban excomulgó a Clemente III e a l'emperaire Enrique IV, que s'èra aliat amb el.

En los ans seguents tractèt de recuperar la siá anciana esfèra d'influéncia en Alemanha, en clara confrontacion amb l'emperaire. Per aiçò, maridèt a la anciana comtessa veuda Matilde de Toscana amb lo comte Güelfo II de Bavièra, d'a pena 18 ans, amb la fin que jonhèsson las siás fòrças en la guèrra contra Enrique IV en lo nòrd d'Itàlia. Sancionèt tanben que se podiá pas obligar als eclesiastics a jurar fidelitat a d'autoritats laicas, çò qu'auriá de grandas consequéncias dins de sègles posteriors. Malgrat aquestes esfòrces, en 1089 se vegèt obligat a abandonar Roma, que tornèt a èsser ocupada per Clemente III, e passèt los tres d'ans seguents en convocant divèrses sínodos en Amalfi, Benevento e Troia, qu'adoptèt en el mesuradas contra la simonía, la lei de las investiduras e lo matrimòni d'eclesiastics. En 1093 se jonhèt a la Liga Lombarda en lo sieu supòrt a la coronación coma Rei dels Romans de Conrado, filh d'Enrique IV, qu'aqueste tractava mejançant el d'arrancar lo govèrn d'Itàlia a lo sieu paire.

En 1095, Urban II excomulgó tanben al rei Felipe I de França, a causa de que aqueste aviá abandonat a la siá esposa Berta d'Olanda per se maridar de contunh amb Bertrada de Monfort. Lo papa demorava afrontat aital als dos de monarcas mai poderoses d'Euròpa en aqueste moment.

La Primièra Crosada[modificar | modificar la font]

Prédica De la Primièra Crosada per Urban II en lo Concili de Clermont, segontes una illustracion de Gustave Daurèri.

L'idèa d'una aliança militara entre totes los païses de l'Euròpa crestiana amb la fin d'atacar a un enemic comun, fins a alavetz inaudita, comencèt a gestarse en març de 1095, pendent lo Concili de Piacenza. Davant una nutrida concentracion d'avesques franceses, borgoñones e italians (lo sieu nombre èra tal que la reünion li calguèt se realizar als entorns de la vila), Urban II recebèt la visita d'un ambaissador de l'emperaire bizantino Aluenhi I Comneno, que demandèt ajuda contra los turcs selyúcidas. Aquestes avián derrotat estrepitosamente als bizantinos en la Batalha de Manzikert (1071) e tre 1073 s'èra fach amb lo contraròtle de l'interior de Anatolia, que fins a èra estat alavetz lo principal airal de produccion de granatges, de cavals e jinetes de l'Empèri. Dempuèi menaçavan ailà amb expulsar als bizantinos de las siás escassas possessions restants en las còstas de la peninsula.

Malgrat aiçò, Urban se limitèt pas a garantir lo sieu supòrt als bizantinos e concebèt lèu l'idèa d'arrancar Jerusalem e lo rèste de Tèrra Santa als selyúcidas, en los ponent jol comandament d'europèus occidentales. En novembre de 1095 convoquèt lo Concili de Clermont, al qu'anèron en lo sieu màger partís de clèrgues d'origina francesa, amb la fin de donar a conéisser lo sieu projècte. Los assistents se daissèron sedusir per las arengas d'Urban, que postulaba entre d'autras causas que Dieu aviá escuelhut en França coma guida de la Cristiandad per liberar Tèrra Santa del jo dels desleiales de musulmanes seguidors de la Sharia, en un procès que tot aquel que participès en el veiriá perdonats los sieus pecats e seriá recompensado a la siá arribada a Palestiniana amb las fértiles de tèrras d'aquesta, ricas en lach e mèl. Quand preguntèt als assistents se ponerián la siá espasa al servici de Dieu, tota l'audiéncia respondèt amb un sonòr Dieu li veut! ("Dieu o aima!") Que se convertiriá a comptar d'alavetz en lo crit de guèrra dels trauessèrs.

A l'an seguent partiguèt una nutrida expedicion de cavalièrs, de soldats, de clèrgues e de camparòus europèus cap a Orient. La majoritat èra francesa (rason que lo francés se convertiriá per el en la lingua franca dels trauessèrs e los sieus futurs estats en Orient Prèp), e mai se aviá tanben normandos, loreneses e de flamencs en grand nombre. Dirigits per Godofredo de Bouillón, Balduino de Flandes, Roberto II de Normandia e Raimundo de Tolosa entre d'autres, los trauessèrs arribèron a Constantinopla, prenguèron Nicea, expulsèron lentament als turcs de Anatolia (que foguèt retornada als bizantinos) fins a arribar a Antioquía e un còp conquistat aquesta, se dirigiguèron cap al sud per póner luòc en Jerusalem, la mèta de l'aventura. Urban II procurèt se manténer informat de las avançadas de l'entrepresa tanlèu coma foguèsse possibla, mas moric fin finala en Roma lo 29 de julhet de 1099, 14 jorns abans de que los trauessèrs poguèsson superar las defensas musulmanas e prenguèsson definitivament Jerusalem. Lo sieu successor en lo tròn pontificio foguèt Pascual II.

La catolización de Sicilia e Campània[modificar | modificar la font]

Gaireben tan ambiciosa coma la proclamacion de la Primièra Crosada en Orient foguèt la politica d'Urban II de catolizar lo sud de la Peninsula Itálica e Sicilia, cuya populacion èra majoritàriament crestiana malgrat lo domeni musulman envolopa qualques territòris. Aquesta catolización foguèt tala doncas que, a causa del Cisma d'Orient, la majoritat dels abitants d'aquestas regions, reconeissián pas al Somi Pontife de Roma mas al de Constantinopla e seguissián lo rito grèc en luòc del latin. En Sicilia, après de divèrses sègles de dominacion musulmana fins a la siá conquista pels normandos en 1061, existissiá tanben una pichona comunitat de sumisión.

Lo procès consistiguèt en la siá màger part, per tant, en una substitucion de l'influéncia de la Glèisa Ortodoxa dins la zòna per la de la Glèisa Romana, objectiu qu'Urban II atenguèt mercés a las siás bonas relacions amb los normandos qu'administravan lo país. Aquestas se refortilhèron tre 1098 amb la concession de divèrsas prerrogativas extraordinàrias al rei Roger I de Sicilia, qu'o capacitaron entre d'autras causas per nomenar d'avesques e crubar las rendas de las glèisas bastidas en la region. Aqueste poder convertiguèt a Roger en una espècia de legat del papa dins las siás tèrras, e amb lo temps arribariá a se considerar als reis de Nàpols e Sicilia gaireben coma feudatarios del Papa (çò qu'influiriá fòrtament en los posteriors afrontaments entre França e Aragon pel domeni del territòri).

En Sicilia se bastiguèron de divèrsas glèisas, se delimitèron de nòvas diocèsis e se definiguèt una nòva ierarquia eclesiastica locala dempuèi zèro. Per la siá part, Adelaïda de Montferrato, l'esposa lombarda de Roger I, dirigiguèt personalament l'emigracion de camparòus de la val del Po dins la zòna aqueste de l'isla, fins a alavetz pauc poblada.

Beatificación[modificar | modificar la font]

Existisson cèrts indicis de l'existéncia de culte a la figura d'Urban II dempuèi pauc après la siá mòrt. Aital, per exemple, entre las figuras diboishadas en l'absida del oratorio del Palai de Letrán, bastit per Calixto II, pòt se veire un retrait d'Urban que s'inclutz jos el la pancarta de Sanctus Urbanus Secundus ("San Urban II"). Dicha figura apareis coronada per una #bromalh cairada e plaçada als pès de la Vèrge María.

Malgrat aquò, la beatificación foguèt pas prepausada formalament fins que l'arquevesque de Reims presentèt la causa correspondenta en 1878. Lo 14 de julhet de 1881, lo Papa Leon XIII donèt la siá aprobacion a la proposicion e beatificó a Urban II.

Urban II en la literatura[modificar | modificar la font]

En la telefonada Garcineida, satira contra la corrupcion de la curia Romana e òbra contemporanèa al pròpri papa Urban, lo pontife es diboishat amb las pejors regas possiblas, coma un personatge glotón e concupiscente.

Bibliografia[modificar | modificar la font]

  • González García, Alberto (2013): "Lo papa Urban II e l'origina de la Garcineida", Anuario d'Estudis Medievales 43-2, pp. 609-647.
  • Paulot, Lucien (1903): Un pape français: Urbain II, París, Víctor Lecoffre.

Enlaces Extèrnes[modificar | modificar la font]