Sent Joan de las Olèiras

Sent Joan de las Olèiras; Saint-Jean-des-Ollières
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
	Geografia fisica
Coordenadas	45° 38′ 44″ N, 3° 26′ 11″ E
Superfícia	19,56 km²
Altituds; · Maximala; · Mejana; · Minimala	; 792 m; 680 m; 470 m
	Geografia politica;
País	Auvèrnhe;
Estat	França;
Region; 84	Auvèrnhe Ròse Aups;
Departament; 63	Puèi de Doma ;
Arrondiment; 632	Clermont-Ferrand;
Canton; 6339	Saint-Dier-d'Auvergne;
Intercom; 246300594	de Billom Saint Dier;
Cònsol	Jean-Michel LaRoche ; (2008-2014)
	Geografia umana
Populacion; Populacion totala; (2018)	440 ab. Evolucion de la populacion; 451 ab.
Densitat	24,28 ab./km²
	Autras informacions
Gentilici	sentjanèir/-a
Còde postal	63520
Còde INSEE	63365

Vilatge d'Occitània

Sent Joan de las Olèiras (Saint-Jean-des-Ollières en francés) es una comuna auvernhata dau departament dau Puèi de Doma e la region d'Auvèrnha-Ròse-Aups.

Los abitants son los Sentjanèirs e las Sentjanèiras^[1].

Geografia

Toponimia

Las atestacions son Saint-Jean-des-Olières (1225), Saint-Jean-des-Oliviers (1398) e Saint-Jean-Dezolières (1762).

Vèrs Bòrsa, la comuna se ditz [sɛ̃ dzɥã], vèrs Faiet le Chastèl [sɛ̃ dzwã] e vèrs Montmaurin [sɛ̃ dzã]^[2].

Istòria

Au sègle XVIII, Sent Joan de las Olèiras, comuna paura e tròp poblada dau Puèi de Doma, coneguèt una fòrta emigracion temporària. D’òmes, apelats "picaires" o "brocaires", quitavan la region per vendre de merchandisas ambulantas : dentèlas, ribans, lenceriá... Embei lhor sac, anavan per tota la França, sos de faussas identitats : pelegrins, incendiats, prèires refugiats. Lhor abilitat èra granda, fabricavan de faus papèirs e evitavan los gendarmas. Quitavan sovent le vialatge embei de guides oraus que detalhavan itineraris, ressorsas localas e noms de personas generosas.

Pasmens, dins lhor país, los picaires èran de ciutadans respectats. Pauc de crimes, d’impòsts paiats regularament, las tèrras èran ben valoradas. Embei los beneficis (300 a 500 francs per an), bastissián de maisons reconeissables a lhor teulada a quatre pans. En 1843, se comptava encara mai de 200 picaires. Las autoritats, inquietas, renforçavan la survelhança : en 1768 desjà, le sosdelegat de Tièrn senhalava una "pepinèira de mendiants" dins le canton. En 1843, le maire de Sant Dièir d’Auvèrnha demandèt l’instalacion d’una brigada de gendarmas.

Après 1850, la Pica dispareguèt completament. Ne'n demorèt solament quauques merchands fins a la Promèira Guèrra mondiala. Pasmens, dins las velhadas d’ivèrn, los ancians contavan lhors aventuras embei passion, e los joines los imitavan. Le fenomèn daus picaires, entre necessitat economica e engenh popular, marquèt prigondament la memòria locala.