Sara la Goda

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca


Gtk-dialog-info.svg Aqueste article es sortit d'un traductor automatic e fa besonh d'unas correccions de gramatica, d'ortografia e de sintaxi.

Sara, coneguda coma La Goda (sègle VIII) èra felena del rei visigot Vitiza, e aperteniá a una importanta familha andalusina. Sara èra filha de Alamund, un dels tres filhs del rei Vitiza. La siá figura, après la conquista de Hispània (A lo-Al Andalós) pels musulmanes, se considèra un dels exemples mai importants de la islamització de l'anciana noblesa visigoda.

L'istòria de Sara e de la siá familha, establida a Sevilla, foguèt reculhida per lo sieu meteis rebesnét, Ibn a lo-Qutiyya, un important cronicaire andalusí. Segon explica Ibn a lo-Qutiyya, cossent damb los pactes que se menèron a tèrme ad A lo-Al Andalós en aquel moment, la familha de Alamund aviá atengut de tèrras a la part mai occidentala de la Val del Guadalquivir. Après la mòrt de Alamund, lo sieu fraire Artobas, establit dins la zòna de Còrdoa, traguèt als sieus nebots, encara unes mainats, l'eiretatge paterna. Davant aquela situacion, Sara e los sieus fraires anèron a Damasc per sometre lo sieu cas al Califa Hixam ibn Abd-a lo-Màlik. Ailà, aquel fasètz de mediador perque se compliguèsse lo pacte establit e la maridèt amb 'Isa ibn Muzahim, qual tornèt amb eles cap ad A lo-Al Andalós. A Damasc, Sara coneguèt un membre de la familha Omeia, Abd a lo-Rahman ibn Mu'awiya. Al cors dels ans aquel acabariá ad A lo-Al Andalós, e venguèt lo primièr emir independent; aquel fach seriá remembrat en favor de Sara, doncas aguèt accès a lo sieu palai.

Del matrimòni entre Sara e 'Isa ibn Muzahim nasquèron dos filhs. D'un d'eles ne descenèt lo cronicaire Ibn a lo-Qutiyya. Après demorar veusa, Sara, ara per mediacion del ja emir Abd a lo-Rahman ibn Mu'awiya, se tornèt maridar amb 'Umayr ibn Sa'id a lo-Lajmi, membre de l'armada siri. D'aquela nòva union nasquèt Habib ibn 'Umayr, de quala sortèron las importantas familhas sevillanes dels Banu Hayyay e los Banu Maslama, entre d'autras.

Referéncias[modificar | modificar la font]