Salamon (Bíblia)

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Pagina d’ajuda sus l’omonimia Pels articles omonims, vejatz Salamon (omonimia).

Salamon es, segon la Bíblia, un dels filhs del rei Dàvid e de Betsabè, e rei d'Israèl que faguèt bastir lo Temple de Jerusalèm. Li son atribuits lo Cantic dels Cantics e lo Libre dels Provèrbis. Mantun autor considèra que David e Salamon son de personatges legendaris.

"Salamon" vòl dire « pacific ». Dins lo Tanakh Dieu li balha lo nom de Jedidias, que significa « amat per Dieu ».

Dins la tradicion de la Glèisa Ortodòxa Etiòpa, se soslinha que Salamon aguèt un filh amb la reina de Saba, apelat Menelik I, rei d'Etiopia; d'après la tradicion, portèt en Etiopia l'Arca de l'Aliança. Dins la tradicion aràbia del Libre de las Mila e Una Nuèches, es conegut coma Sulaïman, filh de Daud (Salamon, filh de Dàvid), e es considerat lo senhor dels ifrit (gènis).