Pèire Raimon de Tolosa

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca

Pèire Raimon de Tolosa (actiu de 1180 a 1220), sovent escaissat Pèire Raimon lo vièlh, foguèt un trobador sortit de la borgesiá tolosana.

Biografia[modificar | modificar la font]

Lo nom de Pèire Raimon (escrich jos la forma latina Petrus Raimundus) es estat consignat dins dos documents de Tolosa, que son respectivament de 1182 e de 1214. Segon sa vida, se faguèt joglar e se n'anèt a la cort d'Anfós II d'Aragon, que li faguèt granda onor. L'òbra mai anciana e datada d'en Pèire Raimon es un planh que foguèt escrich aprèp la mòrt d'Enric lo rei jove en 1183. Dins la vida a mai de la cort del rei d'Aragon ont demorèt un brave temps, Pèire frequentèt tanben lo senhor Guilhèm VIII de Montpelhièr e mai lo comte de Tolosa, Raimon V de Tolosa o, mai probablament, Raimon VI qu'i es designat jol nom de "Comte Raimon". Passèt tanben pro de temps dins la peninsula italiana, en Lombardia e en Piemont), dins las corts de Tomàs Ièr de Savòia, Guilhèm de Malaspina, e Azzo VI d'Este. La filha d'Azzo, Beatritz, foguèt la destinatària d'un dels poèmas de Pèire. Mai tard Peire se maridèt e amb sa femna visquèron a Pàmias ont se moriguèt.

Pèire foguèt un cantaire e compositor reputat de cançons. Son òbra se caracteriza per de tèmas de natura. L'estil de son trobar èra clus. Imitèt los trobadours que l'avián precedit coma Cadenet e Arnaut Daniel. Mai tard foguèt una de las inspiracions de Bertran de Bòrn, especially as regards his use of natural imagery. Bertran went so far as to copy almost a whole stanza from Peire's "No.m puesc sofrir d'una leu chanso faire." In "Us noels pessamens", Peire even anticipates the Tuscan poet Dante Alighieri. Peire is complaining about a mistress who first beckoned him and then broke her promise to him when he says:

Que qui non a vezat aver
gran be, plus leu pot sostener
afan que tal es rics e bos;
que.l maltrag l'es plus angoyssos,
quan li soven benanansa.[1]

Peire's sole surviving melody is florid like Cadenet's and less melismatic than Daniel's.[2] His style employs an uncommonly high number of large intervals, including tritones. The poem with the melody is built on an innovative metaphor:

Atressi cum la candela[3]
que si meteissa destrui
per far clartat ad autrui,
chant, on plus trac gren martire,
per plazer de l'autra gen.[4]

Referéncias[modificar | modificar la font]

  1. Lewent, 106: "For he who is not accustomed to have much luck, is more capable of suffering misery than one who is noble and high in rank; for misfortune grieves the latter more if he remembers (former) good fortune."
  2. Aubrey, 225 and 268.
  3. Also commonly Atressi com la chandella.
  4. Gouiran, 88: "Like the candle which destroys itself in order to give light to others, I sing, at the worst of my torture, for the pleasure of others."