Montcuc

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Flag of Occitania.png Vilatge d’Occitània Blason Languedoc.svg

Montcuc
Montcuq

Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
Montcuq.jpg
Montcuc, lo vilatge
Geografia fisica
Occitania map (1).png
geolocalizacion
Coordenadas 44° 20′ 23″ N 1° 12′ 37″ E / 44.3397222222, 1.21027777778 / 44.3397222222; 1.21027777778
Superfícia 32,22 km²
Altituds
 · Maximala
 · Mejana
 · Minimala
 
291 m
200 m
135 m
Geografia politica
País Carcin Armas de Carcin
Parçan Carcin blanc
Estat França Flag of France.svg
Region
76
Occitània
Departament
46
Òlt Armas deu Departament d'Òlt
Arrondiment
461
Caors
Canton
4621
Montcuq
Intercom
244600490
du Canton de Montcuq
Cònsol Alain Lalabarde (2014-2015)
Geografia umana
Autras informacions
Gentilici Montcuquois, Montcuquoises (en francés)
Còde INSEE 46201

Montcuc[1][2] (Montcuq en francés) es una anciana comuna occitana de Carcin, situada dins lo departament francés d'Òlt e la region de Miègjorn-Pirenèus. Montcuc es, dempuèi lo 1èr de genièr 2016, una comuna delegada dins la comuna novèla de Montcuc en Carcin Blanc.

Patrimòni Mondial de l'UNESCO
Etapa precedenta

Las Cabanas (Carcin)
Pelegrinatge de Sant Jacme de Compostèla

Via Podiensis
Etapa seguenta

Lausèrta


Vejatz tanben[modificar | modificar la font]

Geografia[modificar | modificar la font]

Toponimia[modificar | modificar la font]

  • Montcuc (atestacion de Montecuco, en 1257) es una formacion pleonasmica, que apilòta mont (del latin mons, montis) e un nom preceltic de sens aparentat *kuk-, « nautor ponchuda », « mont arredondit », « cap » [3],[4] (lo sens exacte es de mal precisar). Se pòt supausar que lo nom Montcuc foguèt donat per de populacions que coneissián pas lo sens de la segonda partida, -cuc. Se sap que lo mot cuc es preceltic perqué se tròba dins de païses que los cèltas ocupèron pas. Aquel mot a de variantas : suc, tuc, truc, de fòrmas feminizadas mai o mens recentas (tuca es plan viu dins la lenga occitana de l'oèst). Es malaisit d'explicar la rason d'aquelas variantas : de dialèctes diferents dins la lenga d'origina ? la preséncia d'infixes que ne modificavan lo sens e que se percèbon encara per lor resultat, una iniciala consonantica diferenta ? de sons diferents dels sons que las lengas dels novèls arribants indoeuropèus possedisson, çò que menèron los locutors d'aquelas lengas a modificar de mai d'un biais çò qu'ausissián per l'adaptar a lor fonetica, un pauc coma nosauts deformam quora en -d-, quora en -z-, o autrament, lo -th de l'anglés ?
  • Sent Privat (nom supausat). Del nom d'un avesque de Mende e martir, del sègle III (en latin Privatus [5].
  • Rolhac (nom supausat) es benlèu coma Rouillac (Charanta), format del nom d'òme latin Rŭllius ambe sufixe -acum[6] , latinizacion del sufixe gallés -aco(n). Rolhac èra donc benlèu una anciana granda propietat antica que son mèstre èra Rŭllius.
  • Sent Geniés (nom supausat) es lo nom, siá d'un grafièr o notari d'Arle que refusèt d'enregistrar los edictes qu'ordenavan la persecucion dels crestians e que foguèt escapitat en 308 [7], en venent atal un martir, siá d'un martir en Auvèrnhe [8], siá d'un avesque de Lion, mòrt en 678 [9], siá d'un comedian martir a Roma al sègle IV [10], siá d'un avesque de Clarmont mòrt en 662 [11],[12].
  • Sent Sarnin (nom supausat) es lo nom de l'avesque de Tolosa, martir al sègle III, cap a 250 [13],[14].

Istòria[modificar | modificar la font]

  • Montcuc annexèt entre 1790-1794, Saint-Privat-de-Montcuq (nom francés, donc probable Sent Privat de Montcuc), entre 1790 e 1794; annexèt entre 1795 e 1800, Rouillac (nom francés, donc benlèu Rolhac), Saint-Geniès (nom francés, donc benlèu Sent Geniés), Saint-Sernin (nom francés, donc benlèu Sent Sarnin).

Administracion[modificar | modificar la font]

Lista deus cònsols successius
Periòde Identitat Etiqueta Qualitat
març de 2014 31 de decembre 2015 Alain Lalabarde    
2008 2014 Lagarde Guy sense etiqueta primièr adjunt
1989 2008 (demission) Daniel Maury PRG  
19 1989      
Totas las donadas son pas encara conegudas.

Demografia[modificar | modificar la font]


 Donadas
d · m
 
Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): , totala:
Picto infobox character.png
1793 1800 1806 1821 1831 1836 1841 1846 1851
1 330 1 970 2 093 2 160 2 272 2 257 2 314 2 329 2 356
1856 1861 1866 1872 1876 1881 1886 1891 1896
2 352 2 321 2 250 2 196 2 111 2 167 1 957 1 977 1 868
1901 1906 1911 1921 1926 1931 1936 1946 1954
1 758 1 639 1 582 1 331 1 407 1 232 1 310 1 256 1 220
1962 1968 1975 1982 1990 1999 2006 2007 2008
1 197
1 121
1 096
1 071
1 189
1 263
1 321
1 339
1 315
1 378
2009 2010
1 294
1 350
1 273
1 322
Fonts
Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE
Evolucion de la populacion 1962-2008


  • 1795-1800 : annexion de tres comunas, d'un total de 706 abitants en 1793
  • 2013 : 1241 abitants (39 ab/km²)

Demografia Rolhac (nom supausat)[modificar | modificar la font]

  • 1793 : 210 abitants

Demografia Sent Geniés (nom supausat)[modificar | modificar la font]

  • 1793 : 388 abitants

Demografia Sent Sarnin (nom supausat)[modificar | modificar la font]

  • 1793 : 108 abitants

Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]

Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]

Véser tanben[modificar | modificar la font]

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
  2. Sit Toponimia occitana
  3. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 466
  4. Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007
  5. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984
  6. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984
  7. http://nominis.cef.fr/contenus/saint/1731/Saint-Genes-d-Arles.html
  8. http://nominis.cef.fr/contenus/saint/12319/Saint-Genes.html
  9. http://nominis.cef.fr/contenus/saint/10222/Saint-Genes.html
  10. http://nominis.cef.fr/contenus/saint/1732/Saint-Genes-de-Rome.html
  11. http://nominis.cef.fr/contenus/saint/7147/Saint-Genet.html
  12. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 600
  13. http://nominis.cef.fr/contenus/saint/9431/Saint-Sernin.html
  14. Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 591