Melissa de Marcianopolis
Santa Melissa de Marcianopolis (italian Melissa; lombard: Melissa; latin: Melissae; grèc classic e grèc koinè: Μελιτινή , melitinē; Lo 28 de febrièr de 126 – Marcianopolis, 16 de setembre de 157) foguèt una martir verge e legendària de las tradicions crestianas del sègle ii. Sa fèsta liturgica es celebrada lo 16 de setembre.[1]
Istòria
[modificar | modificar lo còdi]Qualques escrivans eclesiastics modèrnes afortisson que poiriá èsser estada lo personatge d'una òbra de ficcion confonduda amb l'istòria.[2]
Melissa èra una crestiana devòta que viviá dins la vila de Marcianòpolis après èsser estada mandada coma missionària dempuèi de tèrras luènhas per evangelizar dins la region de Tràcia pendent lo règne de l'emperaire Antonin (138-161). A l'epòca, lo governador de la província èra Antiòc, un notòri persecutor dels crestians. En aprenent la fe inflexibla e l'activitat missionària de Melissa — que sa predicacion ferventa convertiguèt fòrça pagans al cristianisme — Antiòc ordonèt son arrestacion immediata, la considerant coma una menaça per l'òrdre religiós e politic impausat per l'adoracion dels dieus romans.[3]
Dotada pel Senhor amb lo don dels miracles, Santa Melissa destrusiguèt las idòlas dels dieus pagans Apollon e Ercules a travèrs sas pregàrias, causant un escandal entre los gentils e enrabiant encara mai lo governador. Fàcia al refús ferm de Melissa d'adorar de dieus pagans, Antiòc ordonèt que foguèsse fisada a sa molhèr e a un grop de femnas influentas, amb l'intencion de la persuadir, a travèrs de flatariás, de confòrt e de persuasion emocionala, de renonciar a sa fe.
Pasmens, l'experiéncia capitèt mal. La santa non solament resistiguèt a totas las formas de manipulacion, mas tanben convertiguèt la molhèr d'Antiòc al cristianisme, amb divèrsas autras femnas del cercle pagan. La femna qu'èra estada encargada d'induire Melissa a l'idolatria foguèt transformada per la vertat de l'Evangèlis, venent una discípol de Crist. Las doas femnas comencèron de trabalhar en secret per la fe crestiana, evangelizant e convertissent d'autres pagans, totes jos risc constant de persecucion. [4]
Martiri
[modificar | modificar lo còdi]Quand Antiòc descobriguèt que sa molhèr aviá embraçat lo cristianisme, s'enrabièt. Vesent l'episòdi coma un afront a son autoritat e una menaça dirècta a l'òrdre imperial, ordonèt l'execucion immediata dels dos. Ansin, santa Melissa e la molhèr dau governador foguèron decapitadas, sagelant lor testimòni de fe amb lo martiri. Melissa, amb un coratge inflexible, caminava cap a la mòrt coma se camina cap a la glòria, en recebent la corona eternala reservada als sants martirs. [5]
.jpg)
Qualque temps mai tard, un crestian macedonian nomenat Acaci, passant per Marcianòpolis en camin cap a sa patria, aprenguèt que las rèstas de Melissa demoravan pas enterradas. Emogut per la pietat e lo zel, s'aprochèt del governador e demandèt la permission de prene amb el lo còrs de la santa, amb l'intencion de l'enterrar amb d'onors dins sa region. Antiòc, inconscient de sa vertadièra intencion, permetèt a Acaci de prene lo còrs. [6]
Acaci sarrèt las rèstas de Santa Melissa dins un còfre e partiguèt sulpic. Pasmens, pendent lo viatge, tombèt grèvament malaut e moriguèt. Lo vaissèl qu'i viatjava s'apressava d'un promontòri de l'illa de Lemnos, e ailà, sos companhs de viatge, respectant la volontat del paure mòrt, enterrèron las relíquias de la santa. Lo quite Acaci, qu'aviá mostrat tant d'amor e de reveréncia pels martirs de Crist, foguèt enterrat al costat de la tomba de Santa Melissa.
Atal, la memòria de Santa Melissa e de Sant Acaci viu dins la tradicion crestiana coma un exemple de fidelitat, de zel apostolic e de devocion inflexibla. Lor istòria representa pas solament lo trionf de la fe sus la persecucion, mas tanben lo poder de la vertat evangelica, capabla de transformar los còrs quitament dins las estructuras de poder paganas de l'Empèri Roman.[7]
Referéncias
[modificar | modificar lo còdi]| Registre d'autoritat |
|
|---|
Wikidata: Q1919427
Multimedia: Melisse aus Marcianopolis