Leon IX

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Aqueste modèl es pertinent ? Clicatz per ne veire d'autres.
L’ortografia o la gramatica d'aqueste article es de verificar.

Leon IX (de nom Bruno de Egisheim-Dagsburg). (* Eguisheim En Alsàcia, 21 de junh de 1002 – † Roma, 19 d'abril de 1054), Papa nº 152 de la Glèisa catolica de 1049 a 1054.

Bruno nasquèt en Eguisheim, Alsàcia, actual França, e mai se cèrtas personas sostenon que nasquèt en Dabo, d'autres en Walscheid, ambedoas en Mosela. Aperteniá a una importanta familha: filh del comte d'Alsàcia, Hugo de Egisheim, e doncas parent de l'emperaire Enrique III en essent ligada de la part de maire als carolingios de França occidental e per lo sieu paire als reis germanos.

Als cinc d'ans foguèron confiadi a l'avesque Berthold de Toul per èsser educat dins l'escòla de la catedrala, a on se mostrèt mai que mai dotat. Après la mòrt de la siá tutor, foguèt cridat a la cort de l'emperaire Conrado II. En 1026 condusiguèt a las tropas levadas a Toul per una campanha en Lombardía. A la mòrt de l'avesque Hermann de Toul, quand aviá a pena 24 ans, foguèt prepausat pel clero coma lo sieu successor. Conrado Li concediguèt lo permís per èsser avesque de Toul mas Bruno se volguèt pas far lo juramento de fidelitat a l'avesque metropolita de Tréveris e aqueste se volguèt pas li ordenar. Li calguèt intervier lo meteis Conrado e lo 9 de setembre de 1027 foguèt consagrado per l'arquevesque Poppo de Tréveris, dignitat qu'ocupava quand, en novembre de 1048, foguèt designat per Enrique III, dins un congrès de princes e avesques celebrats en Worms per succedir en lo pontificat al efímero Dámaso II.

Castillo en Egisheim, Alsàcia, luòc de naissença del Papa Leon IX.

Amb aquesta eleccion l'emperaire preteniá que lo pontificat s'incorporès dins la glèisa imperiala qu'Enrique dirigissiá tala e coma aviá atengut amb anterioritat l'emperaire Constantino I. Pas obstante Leon IX condicionèt l'acceptacion del cargue a la celebracion posteriora d'una eleccion canonica, çò que dona una primièra idèa de lo sieu refús al sometimiento imperial e anèt lo motiu que lo sieu consagración se retardès fins al 12 de febrièr de 1049, après èsser acceptat pel pòble e lo clero roman.

Lo meteis an en que se convertiguèt en papa proïbiguèt lo matrimòni de Guillermo lo Bastardo (après aperat lo Conquistador), duque de Normandia, amb Matilde de Flandes donat lo sieu gra de tanhença. Malgrat aiçò lo matrimòni aguèt luòc.

Decidit a dirigir lo movement de reforma eclesiastica, que fins a aviá liderat alavetz l'emperaire, s'entornegèt de figuras de la talha de Pedro Damiano, Hildebrando e lo cardenal Humberto de Silva Candida entre d'autres. Donèt tanben entrada dins lo collègi cardenalicio a eclesiastics pas romans, en o fasent mai internacional e partidari de las idèas cluniacenses. Se li pòt considerar un predecessor de la Reforma gregoriana.

Las siás reformas se centrèron en l'objectiu d'eradicar de la Glèisa la simonía e lo matrimòni dels sacerdòts, per çò cual celebrèt fins a dotze sínodos, en destacant los de Letrán, Pavía, Reims e Maguncia.

Ensagèt tanben frenar als normandos que, installats en lo sud d'Itàlia, menaçavan los territòris pontificios. Aital, en 1053 armèt una armada que resultèt derrotat en Civitate per Hunifredo de Apulia e Roberto Guiscardo e que queiguec en el presoèr, pas recobrando la libertat fins a pauc abans de la siá mòrt.

Lo cisma de la Glèisa Orientala[modificar | modificar la font]

Lo fach mai significatiu de lo sieu pontificat foguèt la consumación del Cisma de la Glèisa Orientala qu'e mai se portava las siás causas dempuèi malentendidos e d'afrontaments anteriors, esclatèt en 1054 quand lo papa Leon IX a l'objècte d'aténher una aliança amb Bizancio contra los normandos comandèt una ambaissada a Constantinopla dirigida pel cardenal Humberto de Silva Candida e formada dels arquevesques Federico de Lorena e Pedro d'Amalfi.

La situacion en Constantinopla èra pas malgrat aiçò la mai propícia doncas que la siá Glèisa èra dirigida pel patriarca Miguel I Cerulario, qui, pauc abans, aviá menaçat amb barrar las glèisas latinas en Constantinopla qu'adoptèsson pas lo rito grèc.

Humberto De Silva Candida, a la siá arribada, neguèc lo títol de patriarca ecuménico, lo segond luòc en l'ierarquia eclesiastica de Constantinopla e, en mai, dobtèt de la legitimitat de l'elevacion de Cerulario al patriarcado. Lo Patriarca reaccionèt en se volent pas recebre a la legación pontificia.

Humberto Respondèt amb la publicacion de lo sieu “Dialòg entre un roman e un constantinopolitano”, un tractat que critica en el las costums grègas; e en redigint una bula de excomunión contra Cerulario, après çò cual abandonèt immediatament la vila. La reaccion immediata, lo 24 de julhet de 1054, anèt la contraexcomunión del cardenal e lo sieu séquito. S'arriba d'aquesta forma a la ruptura e tre aqueste instant ja jamai se mencionèt mai lo nom del papa en la liturgia bizantina, e demorèron barradas en Constantinopla las glèisas pels latines.

Per la siá part la Glèisa de Cogant passèt a pas reconéisser lo VI Concili de Constantinopla amb çò que lo Credo niceno-constantinopolitano passèt a inclure lo Filioque.

Leon IX moric lo 19 d'abril de 1054, e lo sieu còs reposa en la Basilica de San Pedro.

Bibliografia[modificar | modificar la font]

  • Enzo Petrucci, Ecclesiologia E politica donèri Leone IX, Editrice Elia, Roma, 1977.

Enlaces Extèrnes[modificar | modificar la font]