Innocenci II

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Aqueste modèl es pertinent ? Clicatz per ne veire d'autres.
L’ortografia o la gramatica d'aqueste article es de verificar.

Innocenci II. (De nom Gregorio Papareschi). (* Roma, (?) – † 24 de setembre de 1143). Papa nº 164 de la Glèisa catolica de 1130 a 1143.

Cardenal diácono de Sant'Angelo dempuèi 1116 après èsser nomenat pel papa Pascual II, acompanhèt al successor d'aqueste, Gelasio II, a lo sieu exili francés per posteriorament agir, en lo pontificat de Calixto II, coma legat pendent las negociacions que culminèsson en la signatura del Concordato de Worms.[1]

A l'aital coma arribèt amb l'eleccion de Honorio II, après lo fallecimiento d'aqueste, se produsiguèt una dobla eleccion papal. La majoritat dels cardenals, apiejats pels Pierleoni, escuelhèron al cardenal Pietro Pierleoni qu'adoptarà lo nom de Anacleto II; mas la familha Frangipani, amb una minoritat de cardenals, se decantèron per Gregorio Papareschi.

Lo antipapa Anacleto, apiejat pels normandos de Roger II de Sicilia e per la majoritat del pòble roman, es coronat pontife en la Basilica de San Pedro del temps que Inocencio II, sens quitament pas lo supòrt dels Frangipiani, pòt pas qu'èsser consagrado dins la glèisa de Santa María Nuova, per se veire de contunh obligat a fugir de Roma e se refugiar en França.

Dempuèi l'exili, Inocencio comencèt a afianzar la siá posicion en atenhent, lo primièr luòc, lo supòrt del rei francés Luis VI mercés a l'influéncia que sobre aqueste avián Bernardo de Claraval e lo abad Suger de Saint-Denis. Se celebrèron tres concilis, en Estampes, Cluny e Clermont que Inocencio atenguèt en el que los avesques amassats li jurèsson leiautat.

Atenguèt posteriorament lo supòrt del rei alemand Lotario II en un sínodo celebrat en Würz, e lo del rei anglés Enrique I e lo de Leon, Alfonso VII en un sínodo celebrat en Reims.

Amb aquestes poderoses aliadi, Inocencio poguèt tornar en Roma en 1133 a on coronèt emperaire a Lotario en la Basilica de San Juan de Letrán per se trobar la Basilica de San Pedro en de mans dels partidaris del antipapa Anacleto. Après la coronación Lotario tornèt en Alemanha çò qu'obliguèt a Inocencio a abandonar nauament Roma, que seguissiá dominada per Anacleto, per se refugiar en Dralha a on celebrèt un sínodo que excomulgó a lo sieu rival e a on demorariá en el fins que Lotario tornèt en Itàlia en 1137 e o condusiguèt nauament en Roma, que pas obstante seguissiá dominada pel antipapa amb lo supòrt normando.

L'emperaire se dirigiguèt alavetz contra los normandos, mas moric pendent la campanha militara en provocant una incomoda situacion en Roma a on tornavan a conviure dos papas. Lo conflicte se solucionèt en 1138 quand moric Anacleto II, qu'e mai se foguèt succedit per d'autre antipapa, Víctor IV, renonciariá dos meses après.

Lo cisma aviá finalizat, e per o confirmar, Inocencio II convoquèt en 1139 lo Segond Concili Lateranense, qu'amb la participacion de mai de mil assistents, se declarèron en el nuls los decrèts de Anacleto II e se depusieron los avesques ordenats per el. Lo sínodo se barrèt amb la excomunión de Roger II per aver apiejat al antipapa Víctor IV.

La darrièra estapa de lo sieu pontificat se vegèt immergida en la sublevación del Senat roman que, instigat per Arnaldo de Brescia, promoviá la transformacion de Roma dins un estat republican independent de l'autoritat dels papas e que flagelariá Itàlia pendent los seguents decènnis.

Inocencio moric lo 24 de setembre de 1143.

Referéncias[modificar | modificar la font]

  1. New Schaff-Herzog Encyclopedia

Nòtas[modificar | modificar la font]

Enlaces Extèrnes[modificar | modificar la font]