Hannah Arendt

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Aqueste modèl es pertinent ? Clicatz per ne veire d'autres.
L’ortografia o la gramatica d'aqueste article es de verificar.
Hannah Arendt

Hannah Arendt[Fichièr:Hannah_arendt-150x150.jpg|220x220px]]

.

Informacion personala
Nom de naissença

Johanna Arendt[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P1477%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Naissença

14 d'octòbre de 1906 Hannover[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P569%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

, Alemanha[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P19%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Fallecimiento

4 de decembre de 1975 (69 ans)Nòva Yòrk, Estats Units[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P570%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P20%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Causa de mòrt

Infart agudo de miocardi[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P509%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Residéncia

Hannover E Nòva Yòrk[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P551%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Nacionalitat

Alemanda (fins a 1937), apátrida (1937–1951) e nòrd-americana (dempuèi 1951)[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P27%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Lenga mairala

Alemand[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P103%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Religion

udaïsme[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P140%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Familha
Paires

Martha Cohn Paul Arendt

Cónyuge
  • Günther Anders (1929–1937)
  • Heinrich Blücher (1940–1970)

[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P26%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Educacion
Educacion

Doctorat[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P512%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Arma máter
  • Universitat de Heidelberg
  • Universitat de Friburgo
  • Universitat de Marburgo

[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P69%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Alumna de

[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P1066%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Informacion professionala
ocupacion

Dançaira, istoriana, escrivana, politóloga, ensayista, catedratica d'universitat e sociològa [Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P106%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Empleador

[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P108%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Òbras notablas

[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P800%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Membre de
  • Academia Nòrd-americana de las Arts e las Letras
  • Academia Alemanda de Lenga e Literatura
  • Academia Nòrd-americana de las Arts e las Sciéncias

[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P463%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

Distincions
  • Borsa Guggenheim
  • Emerson-Thoreau Medal (1969)

[Fichièr:Blue_pencil.svg|ligam=https://www.wikidata.org/wiki/Q60025?uselang=es#P166%7Calt=Ver y modificar los datos en Wikidata|linha_de_basa|10x10px]]

[Editar de donadas en Wikidata]

Hannah Arendt, Nascuda Johanna Arendt (Linden-Limmer, 14 d'octòbre de 1906-Nòva Yòrk, 4 de decembre de 1975), anèt una filosòfa politica alemanda, posteriorament nacionalizada nòrd-americana, d'origina josieva, e una de las mai influyentes del sègle XX.[1]

La privacion de dreches e persecucion en Alemanha de personas d'origina josieva tre 1933, aital coma la siá breve empresonament aqueste meteis an, contribuiguèron a que decidiguèsse emigrar. Lo regim nacionalsocialista li retirèt la nacionalitat en 1937, per çò que foguèt apátrida fins qu'atenguèt la nacionalitat nòrd-americana en 1951.

Trabalhèt, entre d'autras causas, coma jornalista e mèstra d'escòla superiora e publiquèt d'òbras importantas sobratz filosofia politica; malgrat aiçò, refusava èsser classificada coma «filosòfa» e tanben se distanciaba del tèrme «filosofia politica»; preferissiá que las siás publicacions foguèsson classificadas dins la «teoria politica». Arendt Defendiá un concèpte de «pluralisme» en lo contorn politic. Mercés al pluralisme, se generariá lo potencial d'una libertat e egalitat politica entre las personas. Importanta es la perspectiva de l'inclusion de l'Autre. En d'acòrds politics, d'acòrds e de leis an de trabalhar a de nivèls practics personas avientas e dispausadas. Coma fruch d'aquestas pensadas, Arendt se plaçava de forma critica tèsta a la democracia representativa e preferissiá un sistèma de conselhs o formas de democracia dirècta.

Sovent, contunha d'èsser estudiada coma filosòfa, en granda part a causa de las siás discussions criticas de filosòfes coma Sócrates, Platón, Aristóteles, Immanuel Kant, Martin Heidegger e Karl Jaspers, en mai de de representants importants de la filosofia politica modèrna coma Maquiavelo e Montesquieu. Justament mercés a la siá pensada independenta, la teoria del totalitarisme (Theorie der totalen Herrschaft), los sieus trabalhs sobratz filosofia existencial e la siá revindicacion de la discussion politica liura a Arendt un papièr central en los debats contemporanèus.

Coma de fonts de las siás disquisiciones Arendt emplega, en mai de de documents filosóficos, politics e istorics, de biografias e d'òbras literàrias. Aquestes tèxtes son interpretats de forma literal e acarats amb la pensada de Arendt. Lo sieu sistèma d'analisi —parcialament influit per Heidegger— la convertís en una pensadora originala plaçada entre de desparièrs camps de coneissença e especialitats universitàrias. Lo sieu venir personal e lo de la siá pensada mòstran un important gra de coïncidéncia.

Somari

Vida e òbra[modificar | modificar la font]

Enfància e joenessa[modificar | modificar la font]

Johanna Arendt Nasquèt en 1906 en lo seno d'una familha de josieus secularizados, près de Hannover. Los sieus ancessors proviegen de Königsberg, en Prusia (l'actuala vila russa de Kaliningrado), a a on tornèron lo sieu paire, l'enginhèr Paul Arendt, malaut de sífilis, la siá maire Martha Cohn e ela, quand Hannah aviá pas que tres ans.[2] Après la mòrt de lo sieu paire en 1913, foguèt educada de forma pro liberala per la siá maire, qu'aviá de tendéncias socialdemocratas. En los cercles intellectuals de Königsberg que se crièc en el, l'educacion de las mainadas èra qualquarren que se donava per supausat. A travèrs de los sieus pepins coneguèt lo udaïsme reformista. Aperteniá pas a cap comunitat religiosa, mas se considerèt totjorn josieva.

En 1920, als catorze d'ans, aviá ja liejut la Critica de la rason pura (1781) de Kant[3] e la Psicologia de las concepcions del mond (1919) de Jaspers. En 1923, als dètz-e-sèt d'ans, li calguèt abandonar l'escòla per de problèmas disciplinarios, en se dirigint alavetz sola en Berlin, a on, sens aver acabat l'escolaritat, prenguèt de classas de teologia crestiana e estudièt pel primièr còp l'òbra de Søren Kierkegaard. De torn a Königsberg en 1924, se presentèt per liure e aprovèt l'examen d'accès a l'universitat (Abitur).[4]

Estudis[modificar | modificar la font]

En 1924 comencèt los sieus estudis en l'universitat de Marburgo (Hesse) e pendent un an assistiguèt a las classas de Filosofia de Martin Heidegger e de Nicolai Hartmann, e a las de teologia protestante de Rudolf Bultmann, en mai de grèc.

Heidegger, Paire de familha de 35 ans, e Arendt, estudiant dètz-e-sèt ans mai joves qu'el, s'enamorèron, e mai se lor calguèt manténer en secrèt la relacion per las aparèncias.[5][6] A de començaments de 1926 sosteniá pas mai la situacion e decidiguèt se cambiar d'universitat, en se trasladant pendent un semèstre a l'universitat Albert Ludwig de Friburgo, per aprene amb Edmund Husserl. Estudièt de contunh Filosofia en l'universitat de Heidelberg (Baden-Wurtemberg) e se doctoró en 1928 jos detla tutoría de Karl Jaspers, amb la tèsi Lo concèpte de l'amor en sant Agustín. L'amistat amb Jaspers durariá fins a la mòrt d'èst.

Arendt Aviá amiat una vida fòrça apletada en Marburgo coma consequéncia del secretismo de la relacion amb Heidegger; manteniá pas qu'amistat amb d'autres escolans, coma Hans Jonas, e amb los sieus amics de Königsberg. En Heidelberg amplièc lo sieu cercle d'amics, al qu'apertenguèron Karl Frankenstein, Erich Neumann, seguidor de Jung, e Erwin Loewenson, un ensayista expresionista. Jonas Se trasladèt tanben a Heidelberg e realizèt de trabalhs sobratz sant Agustín.

Autre cercle d'amics se li dobriguèt mercés a la siá amistat amb lo germanista Benno von Wiese e los sieus estudis amb Friedrich Gundolf, que li aviá recomandat Jaspers. D'importància foguèt la siá amistat amb Kurt Blumenfeld, director e pòrtavotz del movement sionista alemand, cuyos d'estudis tractavan sobre lo cridat afar josieva e l'assimilacion culturala. Hannah Arendt Li mercegèt en una carta de 1951 lo sieu pròpri entendement de la situacion dels josieus.[7]

Matrimòni, començament del govèrn nazi, primièra activitat politica[modificar | modificar la font]

Lo sieu primièr libre amie lo títol Lo concèpte de l'amor en San Agustín: assag d'una interpretacion filosófica. Se tracta de la siá tèsi doctorala publicada en 1929 en Berlin. En la tèsi, enlaza d'elements de la filosofia de Martin Heidegger amb los de Karl Jaspers e soslinha ja l'importància de la naissença tanta per l'individú coma per lo sieu prójimo. Amb aiçò s'aluenha de lo sieu mèstre Heidegger, qu'entend la vida coma un «avançar» cap a la mòrt.[lower-alpha 1][8] L'òbra foguèt reseñada en d'importantas publicacions filosóficas e literàrias. Se critiquèt que Arendt contemplès a sant Agustín coma filosòf e pas coma paire de la Glèisa, en mai del fach que citès pas la literatura teológica mai recenta.

En Berlin se trobèt en 1929 al filosòf Günther Stern (que se sonariá mai tard Günther Anders), a qui aviá ja conegut en Marburgo.[9] Pauc mai tard se mudó a viure amb el, qualquarren qu'èra mal vist per la societat de l'epòca, e aqueste meteis an se maridèron. Après un cuert interval en Heidelberg, lo matrimòni visquèt un an en Fráncfort. Arendt Escriviá pel periodic Frankfurter Zeitung e participava en de seminaris de Paul Tillich e Karl Mannheim, de cuyo liuri Ideologia e utopia realizèt una reseña critica.[10] Al meteis temps, estudiava l'òbra de l'escrivana Rahel Varnhagen, una intellectuala josieva assimilada, investigadora del Romanticismo.

Quand foguèt clar que la tèsi doctorala de Stern anava pas èsser acceptada per Theodor Adorno, tornèron ambedós en Berlin. Ailà, Arendt comencèt a trabalhar en la siá òbra sobratz Rahel Varnhagen von Ense que realizariá en forma de tèsi. Après un informe positiu de Jaspers, qu'atenguèt en mai d'autres de Heidegger e Martin Dibelius, obtenguèt una borsa de la Notgemeinschaft der Deutschen Wissenschaft (Associacion d'ajuda per la sciéncia alemanda). Simultanèament, Arendt comencèt a s'interessar de mai en mai per d'afars politics. Liegec a Marx e Trotsky e establiguèt de contactes en la Hochschule für Politik (Escòla Superiora de Politica) de Berlin. Analisèt l'exclusion sociala dels josieus, malgrat l'assimilacion, en basa al concèpte de «paria», emplegat pel primièr còp per Max Weber per parlar dels josieus. A aqueste tèrme opausèt lo tèrme «parvenu» (advenedizo), inspirada pels escrits de Bernard Lazare. En 1932 publiquèt en la revista Geschichte der Juden in Deutschland (Istòria dels josieus en Alemanha) l'article «Aufklärung und Judenfrage» («L'Illustracion e l'afar josieu), que desvolòpa en el las siás idèas sobratz l'independéncia del udaïsme, en las afrontant a las dels illustrats Gotthold Ephraim Lessing e Moses Mendelssohn e lo precursor del Romanticismo Johann Gottfried Herder.[11]

Tanben en 1932 realiza una critica del libre Donas Frauenproblem in der Gegenwart (Lo problèma de la femna actualament) de Alice Rühle-Gerstel, que encomia la emancipación de la femna en la vida publica, mas discutís en el tanben las siás limitacions —sustot en lo matrimòni e en la vida professionala—.[12] Constata lo «menosprecio fáctico» que sofrís la femna en la societat e critica los devers que son pas compatibles amb la siá independéncia. Per contra, Arendt contempla lo feminismo dempuèi la distància. Per una part, insistís en que los fronts politics son «de fronts d'òmes» e per una autra considèra «cuestionables» los movements feministas, a l'aital coma los movements juvenils, pr'amor qu'ambedós —amb d'estructuras que traspassan las classas socialas— lor cal fracassar en lo sieu assag de crear de partits politics influyentes.

Pauc abans de l'arribada al poder de Hitler (30 de genièr de 1933), Karl Jaspers tractèt de la convéncer en de divèrsas cartas qu'ela aviá de se considerar alemanda. Ela o refusava en soslinhant la siá existéncia josieva. Escriguèt: «Tà ièu, Alemanha es la lenga mairala, la filosofia e la poesia». En la rèsta se sentiá distante. Mai que mai, critiquèt l'expression «l'èsser (Wesen) alemand» emplegada per Jaspers. Aqueste li respondèt: «M'estranha que vos, coma josieva, se volgatz diferenciar dels alemands».[13] Ambedós mantendrián tanben aquestas posicions afrontadas après la Guèrra.

En 1932, Arendt pensava ja en l'emigracion, mas se demorèt inicialament en Alemanha quand lo sieu marit emigró en París en març de 1933, e comencèt la siá activitat politica. Per recomandacion de Kurt Blumenfeld, trabalhèt per una organizacion sionista, en estudiant la persecucion dels josieus, qu'èra dins los sieus començaments. Lo sieu ostal serviguèt d'estacion de transit per de refugiats. En julhet de 1933 foguèt detenuda pendent uèch jorns per la Gestapo. A Günter Gaus li comentèt las siás rasons: «Se t'atacan coma josieu, as de te defendre coma josieu».[14]

Ja en 1933 defendiá la postura qu'aviá de se lutar activament contra lo regim nacionalsocialista. Aquesta posicion es contrària a la de fòrça intellectuals alemands, en partida quitament dels d'origina josieva, que volián arribar a conviure amb lo nacionalsocialisme, subestimando la dictatura e en vantant quitament als nòus proprietaris del poder. En l'entrevista amb Gaus exprimiguèt lo sieu mensprètz per la «Gleichschaltung» («adaptacion» al nòu regim) de la majoritat dels intellectuals.[15] L'afar repugnaba a Arendt e voliá pas aver brica en comun amb aquestes eruditos gregarios, oportunistas o quitament arderoses.

D'aquesta pensada sorgiguèt la siá disputa amb Liegi Strauss, cuyo pensada conservadora refusava. Se sentiguèt tanben desillusionada per l'intrada de Heidegger en lo NSDAP, per çò que trinquèt la siá relacion amb el e la reprenguèt pas fins a 1950. Finalizèt tanben l'amistat amb Benno von Wiese quand aqueste s'apropèt al nazisme e entrèt en lo NSDAP aital meteis en 1933.[lower-alpha 2]

Aquesta experiéncia, de prigond alunhament de los sieus amics, es de descriches divèrses còps en las siás òbras e en la siá correspondéncia. Ela partissiá de la conviccion que se tractava de decisions volontàrias, que l'individú n'èra responsable. Pauc abans de la siá mòrt sostenguèt que justament fòrça pensadors professionalas fracassèron tèsta al nacionalsocialisme quand se comprometèron amb lo regim. Arendt Exigissiá pas d'eles una oposicion activa, mas que reconeissiá ja lo silenci coma refús del totalitarisme.[16]

Exili, segond matrimòni e compromís amb los refugiats josieus[modificar | modificar la font]

En passant per Karlovy Vary, en la Republica Chèca, Génova e Ginebra, emigró inicialament en França, en 1933. En París, sens de papièrs, tornèt a trabalhar per una organizacion sionista, entre d'autras causas, en ajudant a de joves josieus a fugir cap a Palestiniana. En lo contorn scientific, contunhèt d'investigar sobre lo antisemitisme e realizèt qualques conferéncias per de desparièras associacions e en la Freie Deutsche Hochschule Paris (Escòla Superiora Liura Alemanda de París), fondada en l'exili lo 19 de novembre de 1935.

Hannah Arendt E lo sieu marit Günther Anders avián ja d'interèsses distintos en Berlin e frecuentaban de cercles d'amics separats: el, mai integrat en l'ambient comunista, aviá amistat amb Bertolt Brecht; ela, de mai en mai près del sionismo e d'autras personalitats josievas. Visquèron inicialament amassa en París e anavan amassa als seminaris d'Alexandre Kojève e de reünions d'intellectualas en l'exili. Mas lo matrimòni fracassèt e se divorciaron en 1937. Ela aviá ja conegut en 1936 a Heinrich Blücher, un ex comunista, que s'èra opausat fòrça lèu a la politica de Stalin. En París, ambedós apertenián al meteis cercle de refugiats alemands, amassa amb Walter Benjamin, l'avocat Erich Cohn-Bendit, lo psicològ Fritz Fränkel e lo pintor Kurt Heidenreich.[17]

En 1937 se li retirèt la nacionalitat alemanda. En 1939 atenguèt póner a salvi a la siá maire, qu'èra encara dins Königsberg. En genièr de 1940 se maridèt amb Heinrich Blücher. Per el èra lo sieu tresen matrimòni.

A de començaments de 1940, a travèrs de la premsa, las autoritats francesas cridèron a la majoritat dels estrangièrs d'origina alemanda per èsser deportados. Arendt, Amassa amb fòrça autras femnas, passèt una setmana en los terrens d'un velódromo de París. Seguidament Foguèt trasladada al camp de internamiento de Gurs fins a julhet d'aqueste meteis an, doncas que se la considerava coma «estrangièra enemiga». En l'entrevista amb Gaus o comenta de forma sarcástica: «las personas èran entradas per los sieus amics en "de camps de internamiento" e per los sieus enemics en "de camps de concentracion"». Après cinc setmanas internadas, atenguèt fugir, al bòrd de de autres paucs, de Gurs, en aprofiechant que la vigilància francesa amendriguèt temporàriament a causa de la pren de París per la Wehrmacht e la siá avançada cap al sud.[18] En una carta a Salomon Adler-Rudel, Arendt narrava pauc après las circonstàncias dels internamientos de refugiats procedentes de l'Alemanha nazi.[19] Ela e lo sieu marit passèron lo periòde que seguiguèt en Montauban, e Arendt atenguèt obténer de passapòrts per Lisboa mercés a la ret que creèc lo jornalista nòrd-american, Varian Fry, en Marselha, que la ajudèt a escapar al bòrd de de autres coneguts artistas e pensadors josieus.

Una granda amistat li jonhèt en l'exili francés amb l'alavetz encara largament desconegut Walter Benjamin, al qu'apiegèt tanben materialmente. Après la siá mòrt, ensagèt sens capitada en 1945 que se publiquèsson las òbras de Benjamin en l'editoriala Schocken. Poguèt pas que publicar los sieus assages en 1969 en l'EE. UU., Amb d'anotacions e un quite prefaci.[20]

Emigracion a l'EE. UU., Trabalh e lucha per una armada josieva[modificar | modificar la font]

En mai de 1941 Arendt arribèt, amb lo sieu marit e la siá maire, en Nòva Yòrk, en passant per Lisboa. La familha visquèt inicialament dins un pichon otèl, d'una diminuta borsa que recebiá de l'organizacion de refugiats sionista. Arendt Melhorèt sulpic las siás coneissenças d'anglés. Tre octòbre de 1941 trabalhèt coma redactritz en la revista judeo-alemanda Aufbau, en Nòva Yòrk. Escriviá amb regularitat una breve colomna critata «This means You» («Aquò se fa referéncia a tu»). L'article inicial, titolat «Mose and Washington» («Moisés e Washington»), a coma ponch de partida l'istòria de l'exili josieu, jos detla figura de Moisés. Arendt Argumenta que lo udaïsme modèrn (reformat) a perdut la siá autentica tradicion, un motiu que se tròba tanben en las tèsis de lo sieu libre sobratz Rahel Varnhagen. «Entre nosautres creish paradoxalament lo nombre que ne substituisson a Moisés e a David per Washington o Napoleon...», josieus qu'aimavan «rejuvenecerse» a còsta de pas josieus. Arendt Obsèrva críticament que l'istòria (josieva) es pas cap veïcul qu'òm ne pòsca apearse per capricho; reivindica que se faga del udaïsme una «consagración», a saber, una arma en la lucha per la libertat. Amb aiçò voliá desvelhar la consciéncia politica josieva dins lo mond. Reivindiquèt en fòrça articles la creacion d'una armada josieva pròpri, que lutès coide amb coide al bòrd dels aliadi. Ni ela ni los paucs que la segondavan atenguèron aver capitada amb aquesta demanda, que Arendt formulèt abans de que comencèsson los assassinats en massa en los camps de exterminio.

Malgrat que Arendt se definissiá coma una sionista (seculara), foguèt en prenent de posicions de mai en mai criticas sobre la concepcion sionista del mond, que comparava amb d'autras ideologias coma lo socialisme o lo liberalisme, que fasián de previsions sobratz lo futur. Considerava que la libertat e la justícia èran los principis basics de la politica, qualquarren incompatible amb l'idèa d'un pòble escuelhut. Aquesta posicion foguèt majoritàriament refusada per l'opinion publica josieva.[21]

Dos ans mai tard, publiquèt l'assag We Refugees («Nosautres los refugiats»), que discutissiá en el la desastrosa situacion dels refugiats e apátridas, que son «illegales» sens de dreches.[lower-alpha 3]

De 1944 a 1946 foguèt directora d'investigacion de la Conference on Jewish Relations (Conferéncia de relacions josievas) e, seguidament fins a 1949, lectora en l'editoriala josieva Schocken. De 1949 a 1952 trabalhèt coma Executive Secretary (gerenta) de la Jewish Culturala Reconstruction Corporation (JCR), l'organizacion pel salvamento e lo suenh de la cultura josieva. Fins qu'en 1951 Heinrich Blücher atenguèsse trabalh en una universitat en donant de classas de filosofia, Hannah Arendt ganhava practicament sola lo sosteni de la familha.

Primièrs viatges en Alemanha e d'informes sobratz las consequéncias del regim nazi[modificar | modificar la font]

Lo 26 de julhet de 1948 moric la siá maire, Martha Arendt, pendent lo viatge en Anglatèrra en lo Queen Mary. Per comanda de la JCR, Hanna Arendt viatgèt a la Republica Federala Alemanda en 1949-1950. Pendent lo sieu sojorn, se trobèt, pel primièr còp dempuèi 1933, amb Karl Jaspers e Martin Heidegger. Realizèt un segond viatge en 1952. Tre aqueste moment, viatgèt totes los ans en Euròpa pendent unes meses, en partida tanben en Israèl, en visitant a fòrça amics e familiales, mas en cada escasença a Karl e Gertrud Jaspers.

En l'assag Besuch in Deutschland. Die Nachwirkungen Dones Naziregimes (1950: Visita en Alemanha. Las consequéncias del regim nazi) escriu de forma fòrça detalhada sobre la situacion en la postguèrra.[22] Alemanha a destruit lo teissut moral del mond occidental en un cuert periòde mercés a de crimis que degun pensava possibles. Milions de personas d'Euròpa Oriental afluían en massa cap al país destruit.

Verifiquèt una coriosa indiferéncia en la populacion. Euròpa èra cobèrt per una ombra de prigond dolor causada pels camps de concentracion e de exterminio alemands. Mas en cap autre luòc se silenciaba tant aquesta malajadilha de destruccion e espanti coma en Alemanha. «L'indiferéncia que los alemands se mòvon amb el entre los tarcums a la siá correspondéncia en que degun plora als mòrtes.»

Per contra, corrián fòrça istòrias sobratz lo patiment dels alemands, que se comparavan amb los patiments dels autres, amb çò que, de forma carada, en Alemanha se considerava que la balança èra demorada equilibrada. La fugida de la responsabilitat e la recèrca de fautas en las poténcias d'ocupacion son fòrça estendudas. «L'alemand mièg cerca las causas de la darrièra guèrra pas en las accions del regim nazi, mas en las circonstàncias que condusiguèron a la percaça d'Adán e Eva del Paradís.»

Trabalhs sobratz la filosofia existencial[modificar | modificar la font]

Après la Guèrra, Arendt escriguèt dos articles sobratz filosofia existencial. En la revista Nation apareguèt a de començaments de 1946 lo tèxt French Existentialism («Existencialisme francés»), qu'examina en el, sustot, la pensada d'Albert Camus. Exprimiguèt davant Jaspers las siás grandas esperanças en un nòu tipe de persona que, sens «nacionalisme europèu» qualqu'un, es europèu e que lucha per un federalisme europèu. Entre eles comptava a Camus, que proviege de la resisténcia francesa, e en qui certificava la honradez e la prigonda compreneson politica.[23]

L'article Was ist Existenzphilosophie? («Qué es filosofia existencial?») Foguèt publicat gaireben al meteis temps en EE. UU. E en la revista Die Wandlung, fondada per Jaspers e d'autres. En 1948 foguèt reeditat, amassa amb d'autres cinc tèxtes, coma un libre d'assages. Se tractava de la primièra edicion d'un libre sieu après la publicacion en 1929 de la siá tèsi doctorala. En lo tèxt desvolòpa la siá pròpria posicion dins la filosofia existencial, que contunhariá pas en las siás òbras posterioras. Permetèt pas que se reeditès la version anglesa.[lower-alpha 4]

En aquesta pichona òbra discutís de forma critica la filosofia de Martin Heidegger, al qu'atribuís un entorn al nihilismo modèrn. Heidegger A pas completat jamai lo sieu ontología. Amb l'analisi del Dasein tre la mòrt, Heidegger sèi los fondaments de la nihilitat de l'èsser. L'èsser uman es descrich coma similar a Dieu, mas pas coma un èsser «creador de monds», mas coma un «destructor de monds». Arendt Opausa a aquestas idèas que «l'èsser uman es pas Dieu e viu amassa amb los sieus semblables dins un mond», una pensada que repetirà mai tard sovent. Heidegger Evita los concèptes kantianos provisionales de «libertat», «dignitat umana» e «rason», en redusint a l'òme a las siás foncions dins lo mond e en li atribuint existéncia sonque a travèrs de la filosofia. En mai, Arendt critica los «pas-de concèptes (Unbegriffe) mitologizantes» de Heidegger, coma «pòble» e «tèrra», qu'aviá atribuit en las siás classas del decenni de 1930 al «ieu» (Selbst). «Aquesta classa de concepcions pòdon pas qu'amiar fòra de la filosofia, cap a qualque tipe de supersticion naturalista.»

Per contra, Arendt descriu la filosofia existencial de Karl Jaspers de forma exclusivament positiva. segon ela, Jaspers trinca amb totes los sistèmas filosóficos, amb cosmovisions e «de doctrinas de la totalitat», que s'ocupa en luòc d'el de «situacions limit» e considèra l'existéncia coma una forma de libertat. Aital, l'èsser uman pòt, «en jogant amb la metafísica», palpar los limits de çò pensable e los traspassar. Al contrari que Heidegger, per Jaspers la filosofia seriá sonque la preparacion per la «accion» a travèrs de la comunicacion, en prenent coma basa la rason comuna a totes. Jaspers Sap que la pensada de la transcendéncia es condemnada al fracàs. La filosofia de Jaspers, soslinha l'autora, radica principalament en los camins de lo sieu filosofar. Aquestes camins pòdon traire del «callejón sens sortida d'un fanatisme positivista o nihilista».

Posicionament front a Palestiniana e Israèl[modificar | modificar la font]

Hannah Arendt Escriguèt a de fins de 1948 l'article Frieden oder Waffenstillstand im Nahen Osten? («Patz o armisticio en Orient Mièg?», Publicat en EE. UU. En genièr de 1950). L'article tracta envolopa l'istòria de Palestiniana e la fondacion de l'Estat d'Israèl. Cossent damb lo tèxt, la patz pòt pas que s'aténher per l'entendement e un acòrd just entre arabis e josieus. Descriu l'istòria de l'immigracion dempuèi 1907 e enfatiza que, dempuèi alavetz, ambedós grops son afrontats e que —tanben per l'invasion otomana e mai tard del Reialme Jonhut— an jamai considerat èsser al meteis nivèl o quitament jamai s'es considerat coma de personas. Del temps que descriu la fauta de patria o de mond (Weltlosigkeit) coma lo màger problèma dels josieus, critica a la majoritat de las dirigentas sionistas, qu'an pas vist los problèmas del pòble arabi.

La siá vision es una Palestiniana de doas nacions sobratz la basa d'una politica pas nacionalista, una federacion, que poiriá possiblament inclure d'autres estats d'Orient Mièg. L'immigracion e la percaça d'una partida de la populacion d'origina araba representa una ipotèca morala, del temps que los collectius que se basan en l'egalitat e la justícia (kibutz) e l'Universitat Ebrèa de Jerusalem, aital coma l'industrializacion, son dins la colomna de l'aver.

segon Arendt, Israèl podiá se liurar de las leis del capitalisme, doncas qu'èra finançat per de donacions dempuèi EE. UU. E, doncas, èra pas jos detla obligacion de maximizar lo benefici. La siá preocupacion èra qu'Israèl seguiguèsse una politica expansionista agressiva, après una guèrra ganhada, qu'aviá portat la desgràcia a josieus e arabis, en mai d'aver destruit totes los sectors economics d'ambedós pòbles. Mas aviá d'esperanças en l'esperit universalista del udaïsme e en las fòrças dispausadas a l'entendement dins los estats arabis.[24]

En aquesta epòca aviá de fòrça paucas personalitats dels costats josieus e arabis qu'apiegèsson una Palestiniana binacional. Arendt Fa referéncia al primièr president de l'universitat ebrèa Judah Leon Magnes[25] e lo politic e catedratic de filosofia libanesa Charles Malik, que ne destaca la siá excepcionalitat. Ambedós apiegèron clarament un entendement entre josieus e arabis per la solucion del problèma palestinian, Magnes en 1946 e Malik davant lo Conselh de Seguretat de l'ONU en mai de 1948.

Quand en decembre de 1948 l'anciana dirigenta de l'organizacion terrorista antibritánica Irgún, Menájem Beguin, arribèt en Nòva Yòrk amb l'objectiu d'aténher de donacions per lo sieu nòu partit Herut, vint-e-sièis intellectuals, que se comptavan entre el divèrses d'origina josieva, escriguèron una dura carta dubèrta que se publiquèt lo 4 de decembre de 1948 en lo New York Fraudes.[26] Entre los signataris se trobavan, en mai de Hannah Arendt, entre d'autres, Isidore Abramowitz, Albert Einstein, Sidney Hook e Stefan Wolpe. En la carta avertissián clarament contra aqueste partit que consideravan de «extrèma drecha» e «racista».

Vint ans mai tard, Arendt escriguèt a una amiga, l'escrivana nòrd-americana Mary McCarthy, qu'Israèl èra un exemple impressionant d'egalitat entre las personas. Mai important considerava la «passion per la subrevivença» del pòble josieu, present dempuèi l'antiquitat.[27] Exprimissiá la siá paur que l'Olocaust poguèsse se repetir. Considèra qu'Israèl es de besonh coma luòc de refugi e a causa del incombustible antisemitisme. Arendt Comenta que quina catastròfa veritabla que siá en Israèl li afècta mai que gaireben quina autra causa que siá.[28]

Formas de domeni total[modificar | modificar la font]

Immediatament après l'II Guèrra Mondiala, Arendt comencèt a trabalhar en un vast estudi sobratz lo nacionalsocialisme; en 1948 e 1949 ampliat al estalinisme. Lo libre es format de tres parts: Antisemitismus («Antisemitisme»), Imperialismus («Imperialisme») e Totale Herrschaft (domeni total, «Totalitarisme»). Del temps que per las doas de primièras parts Arendt poguèt se basar en granda mesurada envolopa materiala istoric e literari existent, per la tresena part li calguèt trabalhar la documentacion de basa per lo sieu compte.[29] En 1951 apareguèt l'edicion nòrd-americana amb lo títol The Origins of Totalitarianism (Las originas del totalitarisme). La version alemanda de 1955, elaborada per la pròpria Arendt e en partida distinta de l'originala, amiaue lo títol Elemente und Ursprünge totaler Herrschaft (literalament, «d'Elements e d'originas del domeni total»). Fins a la tresena edicion de 1966 repassèt e amplièc l'òbra. Lo trabalh es pas pur Istoriografia; critica puslèu la pensada causal de la majoritat dels istorians e obsèrva que totes los assages dels istorians per explicar lo antisemitisme son estats insufisentes.

Sometèt una nòva e fòrça discutida tèsi que ditz que los movements totalitaris s'apoderan de totas las cosmovisions e d'ideologias e las pòdon convertir, a travèrs de la terror, en de nòvas formas d'estat. segon Arendt, istoricament, fins a 1966, aquò an pogut pas qu'o realizar de forma complèta unicament lo nazisme e lo estalinisme.

Al contrari que d'autres autors, Arendt considèra totalitaris exclusivament a aquestes dos de sistèmas e pas a las dictaturas de partit unic, coma lo fascisme italian, lo franquisme o lo regim de postguèrra de la Republica Democratica Alemanda. Destaca la nòva qualitat del totalitarisme front a las dictaturas abitualas. Lo primièr s'estend dins totes los airals de la vida umana, non solament al nivèl politic. En lo centre es un movement de massas. En lo nazisme se produsiguèt una inversion complèta del sistèma juridic. crimis, d'assassinats en massa, èran la nòrma.[lower-alpha 5] En mai de la terror, considèra que l'aspiracion al domeni mondial es una caracteristica importanta del totalitarisme.

Arendt Pon de relèu cossí, envolopa lo fons de la societat de massas e de la casuda dels estats nacionales a causa del imperialisme, las formas politicas tradicionalas, mai que mai los partits, foguèron mai flacs que los movements totalitaris, amb las siás nòvas tecnicianas de propaganda de massas.

Al bòrd de las fonts istoricas, Arendt emplega tanben de fonts literàrias, coma per exemple Marcel Proust, e dialògue amb nombroses pensadors dempuèi l'Antiquitat, coma Kant e Montesquieu. Aplica lo sieu quite metòde de «prene en seriós e literalament las opinions ideologicas». Las afirmacions de ideològs totalitaris serián estats infravaloradas per fòrça observaires.[30]

Las descripcions del totalitarisme serviguèron sustot als politològs per desvolopar de teorias del totalitarisme que van en partida fòrça mai ailà de l'estricta definicion de Arendt.

Nacionalitat nòrd-americana, desvolopament professional e de posicionaments politics[modificar | modificar la font]

En 1951 Hannah Arendt atenguèt la nacionalitat nòrd-americana. Arendt Aviá fòrça sofèrt coma apátrida, pr'amor qu'o considerava una exclusion de la societat umana. La ciutadanetat significava per ela «lo drech a aver de dreches».[31] Per solucionar aqueste problèma exigissiá un ampliament de la constitucion de l'EE. UU. Que degun poiriá per el pèrdre la siá nacionalitat s'amb aiçò se convertiguèsse en apátrida.

En Alemanha, en 1933, Hannah Arendt se trobava de camin a una carrièra academica normala, amb cátedra en l'universitat. Lo nazisme destruiguèt aquestes plans. En las siás cartas e fins a pauc abans de la siá mòrt, soslinhava que possedissiá pas ni de bens ni posicion, çò que, segon la siá pròpria opinion, contribuiguèt a l'independéncia de la siá pensada.

Òm e demostrèt un autre còp valor personala, per exemple a travèrs de lo sieu trabalh en d'organizacions josievas pendent lo nazisme. Los sieus posicionaments personals e publics front als eveniments politics causavan sovent de controvèrsias entre las siás oponentes, mas tanben entre los sieus amics; la siá valor civica foguèt aguda frequentament per intransigéncia e combatut coma tal.

En un tèxt breve de 1948 titolat Memo on research, Arendt nomena los tèmas politics mai importants de l'epòca. Distinguís entre de problèmas centrals de l'epòca:

E los problèmas exclusivament josieus:

Pauc abans aviá escrich a Jaspers:

A l'edat de 47 ans, atenguèt en 1953 una cátedra temporala en lo Brooklyn College de Nòva Yòrk, en partida mercés a la capitada atenguda en EE. UU. Amb lo sieu libre sobratz lo totalitarisme. En Nòva Yòrk trabalhèt, amassa amb Martin Buber e d'autres, per la fondacion del Liegi Baeck Institut, un centre de documentacion e investigacion de l'istòria dels josieus de parlar alemand. Los fons son disponibles de forma digitala en lo Jüdisches Museum Berlin.

En lo decenni de 1950, en connexion amb l'analisi del totalitarisme, Arendt planeó un trabalh sobratz lo marxisme. De las siás investigacions preliminars sorgiguèron qualques articles, d'assages e de leiçons. En 1953 publiquèt en Aufbau lo tèxt: Gestern waren wir noch Kommunisten... (Èrem ièr encara comunistas...).[32] Arendt Distinguís ailà entre «ancians comunistas» e «ex comunistas». Los primièrs èran plan d'artistas que foguèron emplegats coma reclam, plan aqueles qu'avián comprés las implicacions dels Procèsses de Moscòu, lo Pacte Ribbentrop-Mólotov o la fauta de democracia intèrna del partit e en consequéncia s'èra retirat a la siá vida privada. Los segonds aurián convertit las siás coneissenças del comunisme coma trampolín per una nòva carrièra coma d'expèrts anticomunistas e de la Guèrra Freda.

Granda preocupacion li produsiguèt pendent aquesta epòca la persecucion en l'EE. UU. D'ancians comunistas, intellectuals e d'artistas per Joseph McCarthy e los sieus seguidors. Entre avalorava tant lo suslhèuament ongrés de 1956 coma exemple d'assag d'una revolucion pacifica amb de regas d'un sistèma de conselhs. En 1960 publiquèt Die ungarische Revolution und der totalitäre Imperialismus (La revolucion ongresa e lo imperialisme totalitari; en anglés apareguèt coma part del la segonda edicion de The Origins of Totalitarism) e en 1961 Between Past and Future (Entre lo passat e lo futur; sièis assages sobratz la pensada politica).

Ja a intervengudi del decenni de 1950, Arendt aviá realizat una sollicitud de crubament de damatges e perjudicis dins l'Estat alemand (Deutsche Wiedergutmachungspolitik) per las injustícias sofèrtas jol regim nazi, sollicitud que foguèt refusada en de divèrsas escasenças. Karl Jaspers escriguèt una carta en assegurant que l'òbra sobratz Rahel Varnhagen, en la siá version de 1933, èra un trabalh posdoctoral finalizat amb capitada, que li aguès permés la docéncia en una universitat alemanda, e que poguèt pas èsser presentada a causa de la pujada al poder del regim nazi. Foguèt pas fins a 1972 que Arendt atenguèt una chifra importanta del Govèrn Federal alemand. Lo sieu cas se convertiguèt en un precedent, de sòrta que unes autres se beneficièren posteriorament de los sieus longs pleitos.

Se manifestèt en de divèrsas escasenças de forma critica amb l'èra Adenauer. Après que, en un començament, los criminales nazis anèsson a pena punits, après lo procès a Eichmann, pauc a se jutgèt pauc als pejors.

En los ans seguents tractèt en de divèrsas escasenças la discriminacion dels negres en l'EE. UU., Lo «afar negre», cuya solucion considerava imprescindibla per l'existéncia de la Republica. Condemnèt en de nombrosas escasenças la Guèrra de Vietnam, per exemple après una analisi dels Papièrs del Pentagòn, que publiquèt jol títol Lying in Politics (La messorga en la politica) en 1971.

En junh de 1968 escriguèt a Jaspers: «Me dona l'impression que los mainats del prèp sègle estudiaràn l'an 1968 coma nosautres estudiam la revolucion de 1848.» Arendt simpatizava Amb lo movement estudiantil mondial, mas critiquèt amb duretat los posteriors abuses que percebèt.[33] En la siá òbra Macht und Gewalt (Poder e violéncia), publicada en 1970 simultanèament en anglés e alemand, fa una analisi detalhada de la rebellion estudiantil e diferéncia los concèptes de «poder» (Macht) e «violéncia» (Gewalt).[lower-alpha 6] Per «poder» (Macht) entend una influéncia importanta dels ciutadans sobratz los afars politics, dins lo marc de la constitucion e las leis. Cap forma de govèrn subreviu sens una basa de poder. Quitament lo totalitarisme, que reposa en granda mesura en la violéncia, a de besonh lo supòrt de fòrça.

A Adelbert Reif li comentèt en 1970, en una entrevista, qu'apreciava en los estudiants los «desirs d'agir» e «la confidança de poder cambiar las causas amb las pròprias fòrças». En EE. UU. Apareguèt pel primièr còp en longtemps un movement politic espontanèu que fasiá non solament propagada, mas qu'agissiá per de motius gaireben exclusivament morales. Per d'autra part, refusava lo desvolopament ulterior del movement en la forma de «fanatisme», «d'ideologias» e «vandalismo». «Las causas bonas en l'istòria an abitualament una fòrça cuerta durada.» Aital, per exemple, es coma nos nutrimos uèi (1970) encara de la cuerta epòca classica grèga.[34]

Lo procès de Eichmann[modificar | modificar la font]

Cobertura del procès e controvèrsias posterioras[modificar | modificar la font]

Adolph Eichmann Pendent lo jutjament (1962).

D'abril en junh de 1961, Arendt assistiguèt coma reportaira de la revista The New Yorker al procès contra Adolf Eichmann en Jerusalem. De sorgiguèron aicí inicialament qualques articles e après lo sieu libre mai conegut e mai discutit fins al present, Eichmann en Jerusalem (EeJ), amb lo subtítulo Un informe sobratz la banalitat del mal.[35] Se publiquèt primièr en 1963 en EE. UU. E pauc après en Alemanha Occidental.

Adolf Eichmann èra estat detengut, clandestinamente, pel servici secrèt israelian, lo Mossad, en Argentina en 1960 e trasladat en Jerusalem. La fòrça discutida expression que Arendt empleguèt per se far referéncia a Eichmann, «la banalitat del mal», acabèt en se convertint en una frasa facha.

A l'entorn de l'òbra aguèt d'intensas controvèrsias. Sustot, l'expression «banalitat» en relacion a un assassin en massa foguèt atacada dempuèi de desparièras tèstas, entre unes autres tanben per Hans Jonas. Raul Hilberg Critiquèt tanben l'idèa de la «banalitat del mal».[36]

En lo sieu entratge a l'edicion alemanda de 1964, Arendt explica l'eleccion del tèrme:

Auriá jamai assassinat a un superior. Èra pas tonto, mas «simplament irreflexivo». Aquò li auriá predestinado per se convertir en òm dels màgers criminales de la siá epòca. Aquò es «banal», benlèu quitament comic». Se li pòt pas trobar de prigondors demoníacas, per fòrça volontat que se li pona. Totun, es pas ordinari.

En una carta a Mary McCarthy, Arendt comenta: «[...] L'expression "banalitat del marrit" coma tal es dins contraposicion al "mal radical" [Kant] qu'empleguèri en lo libre sobratz lo totalitarisme.»[37]

Lo tipe de crim, segon Arendt, èra pas facilament clasificable. Çò Qu'arribèt en lo camp de concentracion de Auschwitz a pas agut d'exemples anteriors. L'expression, provenenta del imperialisme anglés, «assassinat en massa administrativa», se li ajusta que «genocidi».

Debat sobratz lo papièr dels conselhs josieus[modificar | modificar la font]

Femnas josievas deportadas.

En mai de çò de dich, se li retraguèt tanben a Arendt l'aver vist lo papièr dels conselhs josieus de forma tròp critica. Eichmann Aviá exigit la «cooperacion» dels josieus e l'aviá obtenguda en «una mesura vertadièrament estonanta». De camin a la mòrt, los josieus aurián vist a paucs alemands. Los membres dels conselhs josieus aurián obtengut dels nazis un «enòrme poder sobre la vida e la mòrt», «fins que foguèron deportados eles meteisses». Aital, per exemple, las listas de transpòrt en lo camp de concentracion de Theresienstadt foguèron realizadas pel conselh josieu.

L'ancian rabin de Berlin Liegi Baeck, òm dels representants josieus mai importants d'Alemanha, aviá comentat qu'èra melhor pels josieus pas saber la siá destinacion, doncas que l'espera de la mòrt seriá estada sonque mai dura.[38]

Aqueste cuert passatge foguèt criticat de forma dura mai que mai per fòrça organizacions josievas. En una carta a Mary McCarthy del 16 de setembre de 1963, Arendt escriguèt qu'aviá sentit que la Anti-Defamation League aviá enviat una carta circulara a totes los rabins de Nòva Yòrk per que lo jorn d'An Nòu (Rosh a Shana, 4 d'octòbre) predicaran en contra d'ela. En la exitosa campanha politica se tractava de crear una «image» per amagar l'autentic libre. Arendt Se sentiá impotenta tèsta a la granda quantitat de personas criticas que possedissián de sòus, personal e d'influéncias.[39]

Hannah Arendt Sentiguèt coma un «alivio» se trobar en lo jutjament amb «d'ancians membres josieus de la resisténcia». «La siá intrada en scèna ahuyentaba la fantauma d'una docilitat generala [...].» En los camps de exterminio, «en general, los liuraments dirèctes de las victimas per la siá execucion [foguèron] realizadas pels comandos josieus.[40]» «Tot aquò èra espeluznante, mas èra pas un problèma moral. La seleccion [...] Dels trabalhadors en los camps la realizavan las SS, qu'avián una marcada preferéncia pels elements criminals.» Lo problèma moral foguèt la collaboracion de granos [de sable] en la solucion finala.[41]

Gershom Scholem Indiquèt, qualques meses après la publicacion del libre, que tirava de mens un jutjament equilibrat. «En los camps se destruissiá la dignitat de las personas e, tala coma ditz vos meteissa, las s'amiàuetz a collaborar en la siá pròpria destruccion, en ajudant en l'execucion dels autres reclauses e d'autres actes similars. E a de per aquò èsser borrosa la frontièra entre de victimas e de borrèus? Qué perversitat! E nosautres avèm d'arribar e dire que los meteisses josieus aguèron la siá "participacion" en l'assassinat de josieus.»[42]

Responsabilitat personala tèsta a responsabilitat collectiva[modificar | modificar la font]

En la siá conferéncia Persönliche Verantwortung in der Diktatur (Responsabilitat personala en la dictatura), que presentèt en 1964 e 1965 en Alemanha, Arendt remarcava de nòu que la siá publicacion sobratz lo procès de Eichmann èra exclusivament un «informe dels fachs». Los sieus critics e apologetas, pel contrari, aurián discutit de problèmas de filosofia morala. Ela aviá sentit amb espanti afirmar, entre d'autras causas, que «sabèm ara qu'i a un Eichmann en cadun de nosautres». Mas, segon Arendt, l'èsser uman es un èsser qu'agís liurament e es responsable de los sieus actes. Doncas, la fauta requeirie envolopa unas determinadas personas. Refusa decididament l'idèa d'una fauta collectiva.

Arendt Considerava que lo procès contra Eichmann s'èra realizat corrèctament. Designèt coma juridicament irrelevante la defensa de Eichmann en afirmant qu'el èra estat sonque una ruedecilla en l'enòrme engranatge de l'aparelh burocratic. Foguèt executat en justícia. Pendent lo nacionalsocialisme, totes los nivèls de la societat oficiala foguèron implicats en los crimis. Coma exemple nomena la seria de mesuras antisemitas que antecedieron als crimis en massa e que foguèron consentidas en totes e cadun dels cases «fins que s'arribèt a un ponch que podiá en el pas mai passar brica pejor.» Los fachs foguèron pas realizats per «gansters, de monstres o sadics furibundos, mas pels membres mai respetables de l'onorabla societat.» Aital, que li collaborèron a el e seguiguèron d'òrdres a de pas se lor preguntar «perqué aubediguères?», Mas «perqué collaborères?».

La meteissa Hannah Arendt soslinhèt qu'ela meteissa benlèu pas seriá estat a la nautor d'aquestas exigéncias: «Quién ditz qu'ieu, que condemni una injustícia, afirmi èsser emplàstica de la realizar ieu meteissa?».[43]

Antisemitisme arabi[modificar | modificar la font]

En l'informe Eichmann, Arendt vesiá lo naciente antisemitisme arabi coma un continuament de las idèas e accions nazis.

Edicion ebrèa posteriora[modificar | modificar la font]

Quand en estiu de 2000 s'editèt en Tel Aviv una traduccion a l'ebrèu de Eichmann en Jerusalem coma primièra òbra de Arendt, tornèt a s'alugar la polemica. Se tractava principalament de la critica de Arendt al desvolopament del tractament. En aqueste contèxt se li acusèt d'amagar de principis antisionistas.[44]

En mai, se refusèt la siá concepcion del papièr dels conselhs josieus e lo concèpte de «banalitat del mal», tal coma èra arribat en la primièra edicion del libre.

Vertat e politica[modificar | modificar la font]

Coma consequéncia de las nombrosas reaccions negatiuas a la publicacion de lo sieu informe sobratz lo procès e lo libre que sorgiguèt d'aicí, Hannah Arendt sosquèt en 1964 en lo sieu assag Wahrheit und Politik (Vertat e politica) sobratz s'es totjorn corrècte dire la vertat e jutgèt las fòrça «messorgas» que s'èra dich envolopa los fachs qu'ela aviá reportado. Aqueste tèxt mòstra, tal coma remarca explicitament en l'edicion nòrd-americana de 1967, que se manten fèrma en la siá pensada e que tanben, en retrospectiva, refusa los metòdes de los sieus critics. Mas l'assag tracta principalament de la relacion entre la Filosofia e la Politica, de la relacion entre las «vertats de rason» e las «vertats en fach».

Ensenhament en l'universitat e de prèmis[modificar | modificar la font]

En la prima de 1959 obtenguèt pendent un semèstre una cátedra coma professora convitata en la prestigiosa universitat de Princeton. Foguèt la primièra femna en ensenhar en l'institucion. De 1963 a 1967, Hannah Arendt foguèt catedratica en l'universitat de Chicago e de 1967 a 1975 en la Graduate Faculty de la New School for Sociala Research en Nòva Yòrk. Se tròba ailà una granda part de lo sieu legat póstumo.[45]

En EE. UU. L'aunorèron amb de nombroses doctorats honoris causa. Tanben en la Republica Federala Alemanda recebèt de prestigioses prèmis: en 1959 lo Lessing-Preis der Freien und Hansestadt Hamburg e en 1967 lo prèmi Sigmund Freud de l'Academia Alemanda per Lenga e Escritura en Darmstadt. En 1969, la American Academy premièt lo sieu trabalh amb una medalha Emerson-Thoreau; lo sieu discors de gratitud s'es conservat.[46] En 1975, lo govèrn danés li liurèt lo prèmi Sonning per las siás aportacions a la cultura europèa.

Desvolopament de la siá pensada en de discorses e d'assages[modificar | modificar la font]

Amb escasença de la recepcion del prèmi Lessing en 1959, Arendt exprimiguèt la siá «actitud» (Gesinnung) en lo sieu discors sobratz Lessing Von der Menschlichkeit in finsteren Zeiten (De l'umanitat en de tempses funestos). La critica, en lo sens de Lessing, seriá totjorn comprene e jutjar en interès del mond, per çò que pòt jamai se convertir en una cosmovisión «que se siá establit en una perspectiva possibla». Es pas que la «mesfisança» cap a l'Illustracion o lo Humanismo del sègle XVIII dificulte l'aprendissatge de Lessing, mas qu'es lo sègle XIX amb la siá «obsession per l'istòria» e la siá «complicitat amb l'ideologia» çò que s'interpausa entre Lessing e nosautres. L'objectiu seriá la libertat de pensada «sens la bastissa de la tradicion», amb intelligéncia, prigondor e coratge. Una vertat absoluta existís pas, doncas que, en l'escambi amb los autres, se convertís en seguida en una «opinion entre d'opinions» e en una partida del dialòg infinit de l'umanitat, en un espaci a on i a fòrça voses. Tota vertat unilaterala qu'es sonque basada en una opinion es «inhumana».[47]

Pauc abans de la siá mòrt, remarquèt en lo sieu discors a l'escasença de la concession del prèmi Sonnig quant apreciava l'EE. UU. Coma Estat de drech. Se tractava en aqueste cas de l'empèri de la lei (Constitucion de l'EE. UU.) E pas del de las personas. Malgrat aiçò, coma ciutadana nòrd-americana, seguissiá aferrándose a la lenga alemanda. Soslinhèt l'important papièr de Dinamarca en l'II Guèrra Mondiala, qu'atenguèt, a travèrs de pression politica (tanben realizada pel rei) e de l'opinion publica, salvar de la deportacion als josieus que se trobavan en Dinamarca. «Aiçò arribèt pas en cap autre luòc».[48]

En prenent coma exemple la Revolucion ongresa de 1956, Arendt plaidegèt en çò de politic per una republica de conselhs (Räterepublik) que prenguèsse coma basa la libertat individuala, un ideal d'estat que defendiá tanben lo sieu marit Heinrich Blücher, qu'en 1919 foguèt endrabat coma espartaquista en las luchas de la Revolucion de Novembre e en la formacion dels cridats Conselhs de Trabalhadors e Soldats.[49] Arendt Pren coma ponch de partida eth quau totas las personas son capacitadas per la «pensada» e doncas per la politica e que l'espaci politic pòt pas èsser reservat per d'especialistas.

Arendt Redigiguèt, sovent en de trabalhs de comanda per de revistas, d'assages sobratz de personatges contemporanèus qu'an agut importància per de contribucions extraordinàrias en la siá vida, lo sieu trabalh politic o literari. Realizèt de semblanças dels personatges mai variats, que faguèt coma el envolopa lo papa Juan XXIII, amb lo títol The Christian Pope (Lo papa crestian, 1965). Autras semblanças biograficas foguèron las de Isak Dinesen (pseudonim de Karen Blixen), los sieus amics Hermann Broch, Walter Benjamin e Wystan H. Auden, En mai de Bertolt Brecht, Robert Gilbert –l'amic de lo sieu marit– e Nathalie Sarraute, la representanta francesa del «Nouveau Roman». Aquestes assages apareguèron, en fasent referéncia al poèma de Brecht An die Nachgeborenen (Als descendientes), en 1968 jol títol Men in dark fraudes (d'Òmes en de tempses escures; ampliat amb d'autres tèxtes en la version alemanda: Menschen in finsteren Zeiten, 1989).

Entre las biografias se tròba tanben la primièra que realizèt, A heroine of Revolution (Una eroïna de revolucion, 1966; en alemand: Rosa Luxemburg, 1968). Arendt Avalora a la revolucionària coma una marxista josieu-alemanda d'origina polonesa, marxista pas ortodòxa e de pensada independenta. Luxemburg Auriá jamai apertengut a las «cresentas» que prenián la politica coma substitutiu de la religion. S'ausava puslèu a criticar publicament a Lenin. A causa de la siá quita volontat e lo mesprètz pels arribistas e los defensors de l'estatut, Arendt afirma que Luxemburg se trobava sovent en lo marge del movement comunista. Coma opausanta radicala a la guèrra, luchadora per la libertat politica e una democracia sens de limits, atraguèt sovent criticas en la siá contra. Lo sieu posicionament moral se basava en lo còdi d'aunor d'un pichon elèit d'intellectuals josieus d'Euròpa Oriental, que se vesián a se meteisses coma cosmopolitas. L'autora compara lo drech de la Republica de Weimar e de l'Èra Adenauer. En lo moment de l'assassinat de Karl Liebknecht e Rosa Luxemburg, lo poder se trobava practicament en de mans del Freikorps. Malgrat aiçò, l'assassin e lo secuaz foguèron condemnats a una pena –e mai se pichona– de preson, del temps que lo govèrn de Bonn, de la RFA, donava a entendre qu'en l'assassinat dels dos se tractava d'una execucion segon lo drech de guèrra e que, doncas, se tractèt d'una accion legala.

Comparason entre las revolucions e constitucions francesas e nòrd-americanas[modificar | modificar la font]

En lo sieu libre On Revolution (en espanhòl, Sobratz la revolucion, en alemand Über die Revolution), aparegut en 1963 e que, a l'aital coma La condicion umana, se basa en material de las siás classas, Arendt compara la Revolucion francesa amb la Revolucion americana, en plaçant tanben en aqueste libre çò de politic en lo centre de la siá pensada.

Cossent damb la siá tèsi, la Revolucion francesa fracassèt amb la Terror de Robespierre, qu'ensagèt superar la misèria sociala e crear una societat egalitària sobre una basa morala. La Revolucion americana, pel contrari, poguèt perseguir d'objectius gaireben exclusivament politics, pr'amor que l'afar social èra pas tan candente. D'aquesta forma foguèt possibla fondar una republica liura, que lo ciutadan aviá en el los meteisses dreches que los sieus conciudadanos en totes los afars publics politics, en mantenent tota la pluralitat.

La cresença filosófica en lo progrès a de pas se convertir en un critèri en lo contorn politic, tal coma foguèt lo cas en la Revolucion francesa. Justament la implementacion d'idèas filosoficas foguèt çò que condusiguèt dins lo govèrn de la terror. En la Revolucion americana se materializèron los principis de l'antiquitat e los de Montesquieu: lo principi de la separacion de poders[50] e lo de la limitacion del poder a travèrs del federalisme de republicas pichonas amb un poder central.

La comunitat politica dels Paires de Pelegrins aviá realizat una federacion, lo Mayflower Compact, que consistissiá en un «acte de se comprometre òm amb los autres (Sichaneinanderbindens)».

La Declaracion d'Independéncia dels Estats Units de 1776 respondèt, segon Arendt, a aqueste principi de la libertat en lo marc d'una Constitucion de l'EE. UU., Del temps que la Constitucion francesa de 1791 sorgiguèt sobre la basa d'un Estat nacional centralizado, que donava pas mai poder als ciutadans, mas que lor donava mens. Aital, la Constitucion francesa de 1791 sorgiguèt d'una monarquia absoluta e la nòrd-americana d'una «monarquia limitada». Per aiçò en França, dempuèi alavetz, la «volontat de la nacion es la font de las leis», del temps qu'en EE. UU., En seguint a Montesquieu, lo poder de l'Estat es limitat per las leis.[51]

Sobratz d'afars etics[modificar | modificar la font]

Arendt postula Que l'èsser uman es pas ni bon ni es dolent per natura. segon la concepcion de Arendt, sonque l'individú amie la responsabilitat de los sieus pròpris actes. Per aiçò an de se sancionar los crimis, mas tanben las «messorgas» politicas. En d'Estats amb una constitucion que regula la vida politica es mai facila per l'individú se comportar segon un «patron moral», qu'en «de tempses tenebroses». Justament tant mai malaisit es pensar, jutjar e agir jos de formas de govèrn pas democraticas.

Las personas que interactúan sobre politicament una basa de veracitat personala, agisson pas necessàriament de forma morala en lo contorn privat. Arendt Refusa lo recors a la transcendéncia o la consciéncia morala (Gewissen) coma basa de la morala, doncas qu'es convencuda que las valors generadas per aquestas vias son manipulables. Per ela, lo totalitarisme es un sistèma que lo còdi moral fins a alavetz imperante es en el reïnterpretat.

Aqueles que collaborèron pas amb lo nacionalsocialisme se demandavan fins a quin ponch poirián viure en patz atenhi meteisses s'aguèsson comés de determinadas accions. La linha de separacion transcurría de forma ortogonal a totas las diferéncias socialas, culturalas e d'educacion. Se constatava l'escrancament total de la «societat onorabla».[52]

Arendt Cita l'imperatiu categórico de Kant e contrapòsa lo egoísmo a las exigéncias de la comunitat. En lo procès desvolòpa l'idèa d'una etica comunitària qu'a d'èsser negociada de nòu una e un autre còp. Arendt Tira en cara als filosòfes eth quau se sián tròp ocupats pauc de la pluralitat de l'èsser uman. I a en mai una espècia de enemistad de la majoritat dels filosòfes contra tota forma de politica. Al contrari de de autres pensadors, Arendt vei, quitament après l'epòca del totalitarisme, una esperança pel mond mercés a cada èsser uman que nais e que pòt començar de nòu.

La maldad, lo mal, Arendt o considèra coma un fenomèn de fauta de jutjament. L'èsser uman es totjorn ligat a unes autres –tanben en lo crim–, desvolòpa una volontat qu'es afrontada a la volontat de de autres e a de soscar sobratz las siás accions; si que non, se convertís en quauquarrés dirigit (getriebene).

En la siá leiçon magistrala de 1965 Über donas Böse (Envolopa lo mal), publicada de forma póstuma, Arendt s'ocupa d'ofrir una definicion, de multiplas facietas, del mal, qu'inclutz tant çò de particular del nacionalsocialisme e los sieus camps de exterminio coma lo «mal universal» de Kant.

Publicacions e de conferéncias publicas, lucha per la libertat e l'estat de drech[modificar | modificar la font]

Los libres e d'articles de Arendt se publiquèron en anglés e alemand amb de redaccions parcialament distintas. Es lo cas, per exemple, de Elemente und Ursprünge totaler Herrschaft (Las originas del totalitarisme, 1951, 1955) e Macht und Gewalt (1970). Qualqu'uns de los sieus tèxtes los revirèt ela meteissa, a l'encòp que los melhorava, del temps qu'unes autres los reviravan professionalas e los corregissiá après Arendt. La siá amiga Mary McCarthy repassèt qualques de las òbras escrichas en lenga anglesa. En partida, aviá d'articles preparatoris editats en de revistas, sustot en EE. UU., Alemanha e França. Tanben en las siás classas emplegava materiala de las siás futuras publicacions, comentava de passatges amb los escolans abans de los publicar, a l'aital coma fasiá en la siá correspondéncia. Las conferéncias, las entrevistas, la participacion dins de congresses e de taulas redonas, sustot en l'EE. UU. E la Republica Federala, servissián a la difusion de las siás idèas.

La forma de s'exprimir de Hannah Arendt es racionala e sobria. Emplega sovent los concèptes amb un significat distinto que n'an en lo lengatge colloquial o scientific abitual. De còps, invertís lo significat corrent en o convertint en lo sieu contrari. Las siás tèsis las expausa de forma clara e dirècta.

Pendent long temps, Hannah Arendt defugiguèt se presentar en public. Aquò o exprimiguèt per darrièr còp en lo sieu discors de gratitud pel Prèmi Sonnig en Dinamarca, pauc abans de la siá mòrt. Ja en 1955 escriviá a Heinrich Blücher al respecto: «Cap capitada m'ajuda a superar demorar en la “vida publica” [...] Çò Qu'atenhi pas es èsser dins la palestra e demorar constantament en ela.» Fasiá una distincion «radicala» entre çò de «privat e public».[53][54]

Lo sieu escambi epistolar, qu'exprimís en el de còps duras criticas sobratz qualqu'uns de los sieus contemporanèus, ela o comptava entre çò perteneciente a la siá vida privada. Del temps que la siá correspondéncia amb Jaspers, Blücher, McCarthy, Blumenfeld e Johnson a pogut se publicar gaireben en la siá totalitat, mancan gaireben totas las cartas a Heidegger e Broch. Fòrça de las cartas a d'autres amics demòran sens publicar.

A Arendt li donèt dificultat realizar la laudatio de Karl Jaspers, quand aqueste recebèt en 1958 lo Friedenspreis dones Deutschen Buchhandels, principalament per la siá amistat amb el –benlèu tanben per la siá amistat amb Heidegger–. Mas Jaspers se o demandèt. Per l'escasença expausèt los sieus concèptes de «çò de public», «persona» e «òbra»: segon Cicerón, en una laudatio se celèbra la «dignitat d'una persona» en «çò de public» e non solament en çò que toque als sieus collègas. En epòca modèrna s'es estendut lo «prejudici» que sonque «l'òbra» aperten a l'esfèra publica. Dempuèi lo ponch de vista de Arendt, se plan lo «procès de trabalh» es pas afar public, per contra, en las òbras que son pas purament academicas, mas lo resultat de «actes e mots viues», apareis una «umanitat» (Personhaftigkeit), en latin humanitas, que Kant e Jaspers cridan Humanität. Aquesta umanitat pòdon pas que la aténher aqueles que s'ausen a expausar la siá persona e la siá òbra al «risc de çò de public».

Jaspers S'èra exprimit non solament filosófica mas tanben politicament mai ailà del contorn academic, en lo contorn public. Coma persona individuala, aviá cercat l'escambi liure amb d'autres. Sonque aital es possible èsser «racional». Lo premiat, d'aquesta manièra, auriá contribuit a «illuminar l'existéncia» en de tempses del domeni de la violéncia, pas coma representanta d'Alemanha, mas coma representanta de la rason. Arendt Representa l'idèa d'una persona d'esperit liure quand ditz, en finalizant: «Es lo reialme de la humanitas, al que qui que siá pòt arribar dempuèi l'origina que li es pròpri. Aqueles, qu'entran, se reconeisson…»[55]

Pendent los actes commemoratius de la mòrt de Jaspers de l'universitat de Basilèa en març de 1969, Arendt tornèt a aqueste tèma: Jaspers auriá representat amb perfeccion la «trinitat» de rason, libertat e comunicacion.[56]

Hannah Arendt Se vegèt jamai coma una marxista. Remarcava puslèu la siá origina en la filosofia. Malgrat aiçò, atribuissiá a Marx, al contrari qu'a d'autres «ideólogos» del sègle XIX, «valor» e «de sens de la justícia» e apreciava las siás analisis e a el meteis coma «rebèls e revolucionaris». Malgrat aiçò refusava la «ficcion» del comunisme. En ela mancava tota referéncia a una pensada utopica. Los tèrmes esquers e dreches, coma de categorias politicas, apareisson pas en la siá òbra.

Lo centre de gravetat de las siás analisis èra dins las cosmovisions politicas, es dire, en las ideologias coma de basas pels estats, que li jutjava a el après en foncion del gra de libertat politica e estat de drech que concedissián a l'individú en l'espaci public e mai que mai en lo politic, o plan lo gra d'aqueles que l'individú pòt, al bòrd de de autres, aténher. En una carta a Johnson en 1972 ditz a aqueste respecto: la libertat li es fòrça mai importanta que lo socialisme o lo capitalisme.[57] Diferenciava exclusivament entre tres formas de govèrn: la democracia, republica o republica de conselhs (Räterepublik) e similars quand de sistèmas desparièrs de libertat; la dictatura o «tiranía» quand de regims de opresión «normales»; e, fin final, lo «totalitarisme».

Relacions e d'amistats[modificar | modificar la font]

Las amistats avián fòrça importància en la vida de Hannah Arendt. En mai de la siá estrecha relacion de compañerismo amb lo sieu espós, que moric en 1970, Arendt cultivó d'intensas amistats amb, entre d'autres, Mary McCarthy, Kurt Blumenfeld, Uwe Johnson, mas sustot amb Karl Jaspers e tanben, fins a la fin, amb Martin Heidegger.[lower-alpha 7] Aquesta darrièra amistat amb Martin Heidegger aviá un caractèr especial; del temps qu'exprimiguèt de divèrses còps de forma despectiva la siá opinion sobratz Heidegger coma persona, per exemple en de cartas a Jaspers del 29 de setembre de 1950 e lo 26 d'octòbre de 1959, considerava tant a Jaspers coma a Heidegger los dos de melhors filosòfes contemporanèus.

En 1950, Arendt tornèt a reviure l'amistat amb Heidegger, e mai se se mantenguèt ambivalente. Li comentèt a Blumenfeld a de fins de 1957 qu'èra impressionada amb lo trabalh de Heidegger envolopa Identität und Differenz, mas se risiá a l'encòp de lo sieu estil: «se cita e s'interpreta a se meteis coma se foguèsse un tèxt de la Bíblia».[58]

De la siá principala òbra filosófica, Vita activa (La condicion umana), envièc un exemplar a Heidegger amb la nòta que cnjse tot aguès foncionat de forma corrècta entre eles, li auriá consacrat lo libre. Heidegger Li respondèt pas e interrompèt quitament lo contacte pendent qualque temps. Decebuda, escriguèt a Jaspers en 1961:

En cap de los sieus escrits coneguts Heidegger menciona ni fa referéncia als trabalhs de Hannah Arendt.

Amb escasença del 80º anniversari de Heidegger en 1969, ja après la mòrt de Jaspers, Arendt liegec una ponéncia en la ràdio publica Bayerischer Rundfunk, qu'afirmèt en el: «Nosautres, que volèm far un omenatge a pensadors e mai se la nòstra vida siá plaçada al mitan del mond, podèm pas evitar trobar llamativo, quitament enojoso, que tant Platón, coma Heidegger, en lo moment en que se barregèron en los afars umans, prenguèsson lo sieu refugi en de tirans e caudillos (Führer)». Arendt Ahlama a aquesta preferéncia una «desformacion professionala». «Doncas la tendéncia cap a la tiranía se pòt mostrar en gaireben totes los grands pensadors (Kant es la granda excepcion).» En citant a Heidegger, contunha: fòrça paucs possedisson la capacitat de «se susprene de çò de simple e [...] Prene aqueste estonament coma abitança. [...] Amb aquestes paucs, es fin finala indiferente a ont lor amien las tempèstas de lo sieu sègle. Doncas la tempèsta que recor la pensada de Heidegger –que seguís coma el en bufant après milenios dempuèi l'òbra de Platón- procedís pas del sègle. Procedís de çò d'ancian, e aquò que lègue es qualquarren complèt que, coma tot çò de complèt, retorna a çò d'ancian».[59] Tal còp Arendt auriá pas escrich aqueste passatge en vida de Karl Jaspers, que s'èra totjorn agut coma un democrata.

Arendt Apiegèt fòrça activament la publicacion en los Estats Units de qualques òbras de Jaspers, aital coma de Heidegger. Cerquèt editoriales, supervisó parcialament las traduccions e editèt la version nòrd-americana de Die großen Philosophen (Los grandes filosòfes). En la correspondéncia respectiva tracta envolopa aquesta ajuda en de repetidas escasenças. Ambedós èran fòrça interessats en la publicacion de las siás òbras en l'EE. UU. E mercegèron a Arendt la siá ajuda. Malgrat las fòrça causas que lor separavan, se liberèt pas jamai del elitisme subjetivista de Heidegger, lo sieu ancian mèstre e amant, a qui admirava per lo dessús de tot: “Tu ès lo primièr en saber qu'existís pas degun coma tu”, li escriviá en 1971 ja anciana.[60]

Denktagebuch[modificar | modificar la font]

Principalament entre 1950 e 1960, e qualquarren mens intensament de 1963 a 1970, Hannah Arendt escriguèt a man en alemand –amb excepcion de citas textualas en latin, anglés e francés e de la darrièra part, qu'escriguèt principalament en anglés– un «diari de pensadas» (Denktagebuch), coma exprimiguèt a la siá amiga e administradora de lo sieu legat, Lotte Köhler.[61] En aquestes 28 de quasèrns, ordenats per d'ans e de meses, dialògue amb de nombroses filosòfes e pensadors politics. Lo centre de gravetat se tròba en los pensadors ancians grècs, mas estúdia tanben a pensadors romans, de l'Edat mejana e sustot pensadors modèrns.

Debat amb prigondor sobratz la filosofia e la pensada politica de Platón (cossent damb los sieus concèptes en los tèxtes originales), que considèra de forma critica en la tradicion de Aristóteles e Heidegger. Tracta sovent envolopa Kant, Heidegger e Marx (sustot sus lo sieu concèpte de trabalh), mas sobratz tanben Nietzsche, Hegel e fòrça autres pensadors politics. A aiçò an de s'apondre, dins una mendre mesura, a qualques poètas e d'escrivans, coma Hölderlin, Dickinson, Goethe, Dostoievski e Kafka, entre d'autres; escriu en mai qualques quites poèmas que foguèron pas publicats en vida. Inclutz tanben de reflexions sobratz lo lengatge.

Amb aqueste fons, Arendt desvolòpa los sieus concèptes, coma per exemple los de «natalitat« (Gebürtlichkeit), «pluralitat'» e «entre» (Zwischen). Emplega de concèptes d'emplec corrent amb un significat mai especific: aital, per exemple, çò de politic, la libertat, lo trabalh, la produccion, la pensada, l'accion, lo jutjar, lo mal, lo poder, la violéncia, la vertat, la messorga e l'ideologia. Sosca en mai envolopa l'istòria, la politica e notablament mens sobre la societat, aital coma las sciéncias istoricas, politicas e la sociologia e delibera sobratz de pensadas religiosas. Las siás anotacions cuertas e clarament estructuradas sobratz cada tèma forman una de las basas de las siás declaracions tant escrichas coma oralas, tant las publicas coma las privadas que nos es arribat. Jol títol de Denktagebuch, en 2002 se publiquèron en Estats Units e Alemanha las anotacions, amassa amb un pichon quasèrn sobratz Kant pas datat (escricha c. 1964).

Vielhèr e mòrt[modificar | modificar la font]

Lápida En lo Bard College en Annandale-on-Hudson, Nòva Yòrk

Al contrari que d'autres estudioses, Hannah Arendt realizèt pas una «òbra tardía» o «de vielhèr». Puslèu çò que faguèt foguèt contunhar de desvolopar continualament la siá pensada politica e mostrèt sovent la siá valor civica. Aguèt pas de rupturas prigondas. Malgrat las gigotadas exterioras, sustot l'aparicion del totalitarisme, lo conjonch de la siá òbra es barrat en se meteis e aguèt pas fòrça correccions de fons. Aital, en se basant en lo concèpte kantiano del «mal radical» qu'adoptèt, formulèt en 1961 la tèsi de la «banalitat del mal», e la defendèt après malgrat l’ostilitat que suscitèt pendent d'ans.

En las siás cartas parla de lo sieu desir de se manténer productiva fins a la mòrt. Après un primièr infart de miocardi en 1974, reprenguèt los sieus escrits e l'ensenhament e en 1975 aguèt un segond infart mortal en lo sieu burèu, en preséncia d'amics. Las oracions fúnebres las prononcièron, entre d'autres, lo sieu vièlh amic Hans Jonas e de representants de los sieus escolans.[62]

Òbras principalas[modificar | modificar la font]

Rahel Varnhagen. Lebensgeschichte einer deutschen Jüdin aus der Romantik.[modificar | modificar la font]

Lo manuscrit per la siá granda òbra de joenessa sobratz Rahel Varnhagen[63] o redigiguèt Arendt en Berlin entre 1931 e de començaments de 1933. Los dos de darrièrs capítols, sobratz la siá teoria del paria e lo parvenu, foguèron escriches en l'exili en París en 1938. L'òbra s'editèt pel primièr còp en 1958, publicada per l'Institut Liegi Baeck, amb un prefaci escrich aqueste an en anglés, revirat de l'alemand. L'edicion alemanda sortiguèt a la venta en 1959. L'òbra se basa en cartas publicadas o ineditas, en mai del diari de Varnhagen, que Arendt avalora en partida pel primièr còp.

L'autora descriu la siá òbra a Jaspers coma «libre de femnas»[64] e, en lo prefaci, coma una aportacion a l'istòria dels josieus alemands. En usant coma exemple a la protagonista, nascuda en 1771, mòstra lo fracàs de l'assag d'assimilacion de josieus rics e cultes dins lo sègle XIX a causa de l'increment del antisemitisme social.

Illustrada e apiejada en la rason, Rahel Levin aviá atengut formar en Berlin lo sieu pròpri salon literari e aital tractar de tu a tu a literatos, scientifics e de filosòfes, mas atenguèt pas l'intrada en la nauta societat alemanda.

Per aténher s'elevar fins a la noblesa o almens fins a la nauta societat, Rahel ensagèt de divèrses còps sens capitada superar la siá udaïsme mejançant un matrimòni. Fracassèt dos còps per la siá origina josieva e un còp per l'idèa de la inferioritat de la femna tèsta a l'òme. Après aquestas experiéncias, cambièt lo sieu nom de familha al de Robert, per far visible tanben exteriormente la siá separacion de l'identitat josieva.

A de començaments del sègle XIX apareguèron los primièrs panfletos modèrns Contra los josieus, que li seguiguèt a el una onda de antisemitisme. En 1806 se barrèt lo salon de Rahel a raïtz de l'invasion napoleónica. Los nòus salons literaris de Berlin que se dobriguèron tre 1809 son descriches per Arendt coma cercles politics-literaris, dominats per la aristocracia e de cuño patriótico, amb d'estatuts que proïbissián l'accès a de femnas, de franceses, filisteos e josieus.

Rahel Ensagèt alavetz quitament adoptar una forma filosófica del nacionalisme de Fichte, per «far partida». segon Arendt, aquò podiá pas foncionar, «doncas lo antisemitisme patriótico, que Fichte se'n trobava tanpauc fòrça luènh, empoisonava totas las relacions entre josieus e pas josieus.»[65]

Coneguèt fin finala en 1808 a August Varnhagen, se daissèt cristianar per el e atenguèt s'apropar a la desirada assimilacion mercés al tardío matrimòni.

Ja en 1815 sorgiguèt de nòu dobertament e amb fòrça lo antisemitisme. En 1819 aguèt pogromos en Prusia. Mercés a l'ascens en lo trabalh, un títol nobiliario e un melhorament de la siá situacion economica, August von Varnhagen tractava a la flor e nata de la societat. Rahel Aviá atengut lo sieu objectiu. Èra «tonta» e «inmensament erós», jutja Arendt, pel fach de «que clementemente se li permetèsse participar».[66]

Malgrat tot, l'actitud de Rahel se mantenguèt ambivalente. contunhava de se sentir coma una «estranha» en una societat antisemita e se planhiá que las femnas foguèsson entièrament determinadas per l'estatus del marit e lo filh e fòrça sovent anèsson pas vist coma de personas amb esperit pròpri.

Arendt Definís coma un parvenu a una persona que «enganha» per s'introdusir en una societat que li aperten a el pas. Son aquestas messorgas es quaus, segon Arendt, dominan a la perfeccion Rahel e lo sieu marit. A el o crida parvenu, a ela la plaça entre paria e parvenu, doncas que l'engana e l'ipocrisia per l'ascens social li semblavan de mai en mai una messorga e una carga.

De 1821 a 1832, Rahel von Varnhagen dirigiguèt un segond salon, de nòu amb convidats illustres. Mas aqueste cercle literari, quitament mai que lo primièr, se mantenguèt coma una illusion de comunitat e integracion. Foguèsse del salon, los Varnhagen contunhavan d'èsser isolats e atenguèron pas cap invitacion als cercles desirats.

Arendt Conclutz: en una societat en general antisemita, los josieus pòdon pas que s'assimilar s'assimilan tanben lo antisemitisme.

Los josieus assimilats d'Euròpa se mantenguèron tanben coma marginalizats (Außenseiter) o parias, pr'amor qu'en la siá màger part foguèron pas reconeguts per una granda part de la noblesa ni, sustot, per la borgesiá. Se plan los rics podián realizar lo papièr de parvenu, lo fach aviá de se crompar amb de messorgas, sumisión e ipocrisia. Èra pas possible superar l'estatus del marginalizat mal vist. Qualques parias se convertiguèron en rebèls e mantenguèron aital la siá identitat.

Rahel ambicionaba, segon Arendt, fins a pauc abans de la siá mòrt, la complèta assimilacion coma persona en la societat. Sonque a la fin de la siá vida adoptèt una postura clara, se reconvirtió de nòu en josieva e paria. D'aicí en vegèt endavant clara la realitat del antisemitisme. Coma seguidora de Saint-Simon demandaba egalitat e de dreches sens consideracion de l'origina.

Las originas del totalitarisme[modificar | modificar la font]

En la primièra part de la siá òbra principala, Elemente und Ursprünge totaler Herrschaft, Las originas del totalitarisme, de gaireben mil paginas, Arendt rebastís lo desvolopament del antisemitisme dins los sègles XVIII e XIX; en la segonda part compta lo desvolopament e lo foncionament del racisme e lo imperialisme dins lo sègle XIX e de principis del XX; e en la tresena descriu las doas de formas de totalitarisme (qu'ela crida «dominacion totala»), lo nacionalsocialisme e lo estalinisme, envolopa lo fons de la siá tèsi de la creissenta destruccion de l'espaci politic per la alienación de l'individú en la societat de massas.

Antisemitisme, imperialisme E totalitarisme[modificar | modificar la font]

Arendt Escarta totas las ideologias del sègle XIX, coma lo cientificismo dels burgueses, per exemple lo cas del darwinismo. Mas refusa tanben l’Idealisme coma origina del concèpte nacionalsocialista de «lei naturala». Egalament se posiciona de forma critica tèsta a l'optimisme istoric filosófico en çò que toque al progrès, que se mòstra per exemple en lo marxisme, e las concepcions pessimistas de l'istòria, doncas que refusa tota representacion linear de l'evolucion istorica, e, en lo sieu luòc, es convencuda de la possibilitat d'un nòu començament o d'un fracàs de cada nòva generacion.

Lo antisemitisme se convertiguèt dins lo sègle XVIII e XIX en una ideologia irracional ligada al nacionalisme. Mai que mai important pel desvolopament d'aquesta ideologia de las nacions e pòbles es, segon o vei Arendt, lo imperialisme, qu'estúdia, en prenent coma esturment la teoria del imperialisme de Rosa Luxemburg, coma basa del desvolopament posterior del antisemitisme e lo racisme.[67] Del temps que lo antisemitisme «nacional» cerca la percaça dels josieus del país, lo antisemitisme «imperial» cerca la aniquilación dels josieus en totas las nacions.

Lo imperialisme descompuso los espacis politics de la societat, a l'eliminar los obstacles de politica interiora e exteriora qu'empedissián l'expansion del principal. Arendt Espandís lo concèpte marxista del imperialisme amb la dimension del racisme e critica la reduccion de la discussion sobratz lo capitalisme a de pures afars economicas. Lo mobil politic del imperialisme es l'assag de dividir l'umanitat en «de raças de senhors e esclaus», en «negres e blancs».[68]

En lo cors de la siá politica de conquista del mond, los regims totalitaris aumentèron fòrça lo nombre de refugiats e apátridas e s'esforcèron en destruir las siás posicions juridicas e moralas, per dissòlver dins los estats nacion dempuèi dins:

L'afar de perqué los josieus foguèron escuelhuts coma de victimas ocupèt a la pensadora politica sovent. Ja en l'entratge critica als istorians que van pas mai ailà de l'image del «josieu errante» (Ewiger Jude), del antisemitisme natural e etèrn o que difonon la teoria del «cap de turc», o plan la «teoria de la valvula» per explicar la aniquilación dels josieus de la part dels nazis.

Malgrat aiçò, en fach pas i a brica tan «terriblemente facil de remembrar» coma l'innocéncia de totes aqueles que se vegèron atrapats per la «maquina de la terror».[69]

Delimitacion e caracterización del totalitarisme[modificar | modificar la font]

Arendt restringe Lo concèpte de totalitarisme al nacionalsocialisme, que feniguèt amb la mòrt de Hitler, e lo estalinisme, cuya implementacion ela plaça entre 1929 e la mòrt de Stalin en 1953, dins l'istòria de l'Union Sovietica. Se tracta, segon la siá concepcion, de «variacions del meteis modèl».[70] En definitiva, per la politica totalitaria son pas importantas l'Estat e la nacion, mas lo movement de massas, que s'apieja en d'ideologias coma lo racisme o lo marxisme.[71]

Coma de caracteristicas d'aquesta forma de govèrn vei: la transformacion de las classas —sobratz la basa d'interèsses— en de movements de massas fanáticas, l'abandon de la solidaritat de grop, lo Führerprinzip, los assassinats en massa, la passivitat de las victimas, las delaciones, aital coma la «admiracion pel crim».

En consequéncia, los seguidors de movements de massas totalitaris son pas permeables als arguments e ignòran lo sieu quite instint de subrevivença. Los caps totalitaris se vanaglorian de los sieus crimis e anóncian d'autres nòus. Executan «de leis de la natura o de l'istòria». Del temps que lo materialisme dialectic se basa en las melhoras tradicions, lo racisme es penosament vulgar. Ambedoas ideologias resultavan en l'eliminacion de «çò de perjudicial» o o superfluo amb vist a qu'un movement avançatz sens d'obstacles.[72]

Para Arendt, lo totalitarisme es l'unica forma d'Estat que pòt amb el pas aver una coexisténcia o un compromés.

Aliança temporala entre populacho e elèit

Los movements totalitaris son caracterizats segon Arendt per la leiautat de los sieus seguidors. Justament una granda part de la #elèit intellectuala e artistica s'identifiquèt —almens per un temps— amb lo govèrn totalitari. L'elèit auriá renegat (amb de bonas rasons) de la societat abans de que lo «enfonzament del sistèma de classas» generès als «individus de la massa» (Massenindividuen) e poiriá ara «entendre» las massas. De parièra forma, lo populacho, al que li afèctan pas las constitucions, de partits o de sistèmas morales e qu'inclutz los basses fons e la chorma, es tanben al marge de la societat. Seriá pel primièr còp dispausat e en la posicion d'organizar a las massas e, doncas que pòt pas aspirar a una carrièra laborala, a ocupar de luòcs politics.

Los caps dels partits pensavan qu'aiçò anava descreditar al populacho, mas foguèt al contrari, doncas que la posicion de las massas èra tan desesperada qu'avián pas mai d'esperanças en una societat burguesa. Lo «fanatisme histérico» de Hitler e la «cruseltat vengativa» de Stalin avián, segon Arendt, rasgos caracteristics del populacho.

Posteriorament, l'elèit foguèt mai que mai fascinat pel radicalismo, per l'eliminacion de la separacion entre çò de privat e çò de public e per la captura de la totalitat de l'èsser uman mejançant la cosmovisión correspondenta. L'elèit considerava que las conviccions de la chorma èran puras, pas coma las manièras de comportament de la borgesiá, afeblits per l'ipocrisia. Mas las esperanças d'ambedós grops se compliguèron pas, doncas que los caps dels movements totalitaris, que procedissián en granda part de la chorma, representavan pas ni los interèsses d'aquesta ni los dels seguidors intellectuals, mas que ambicionaban «de reialmes millenaris». Las iniciativas de l'elèit e la chorma serián estats puslèu d'obstacles en «la creacion d'aparelhs foncionales de dominacion e exterminio». Las dirigentas preferiguèron tornar a tirar man de la «massa de filisteos pequeñoburgueses sincronizados».[73][74]

Mentre la chorma e l'elèit per se meteissas volián revolucionar tot çò d'existent a travèrs de la terror, a las massas las se podiá pas qu'integrar en las organizacions totalitarias a travèrs de la propaganda. Los movements totalitaris transforman la percepcion de la realitat de la societat e la fixan en de significats universals. Lo movement absorbió d'ideologias d'una «societat racial o [de] una societat sens de classas e sens nacion» e difonèt de teorias sobratz de conspiracions contra la societat de la part dels josieus o los enemics del partit.[75]

Pel cas del nacionalsocialisme, Arendt ejemplifica lo significat d'aqueste fenomèn a travèrs dels protocòus dels savis de Sion. Cal se preguntar cossí es possible qu'aquesta evidenta falsificación arribès a èsser la «Bíblia d'un movement de massas».[76] Amb la cresença en la «conspiracion josieva mondiala» e los sieus elements modèrns, se podián transmetre de solucions als problèmas modèrns. «Son especificament los elements modèrns que los Protocòus li an d'a el la siá extraordinària actualitat, son es quaus an un efècte mai fòrt que la barreja d'ancianas supersticiones, fòrça mai banala.»[77]

Tanben en lo estalinisme tròba rasgos antisemitas que seguisson lo modèl nazi. La referéncia a òm conjura mondiala josieva en lo sens dels savis de Sion, lo cambiament de significat del tèrme «sionismo», qu'inclusiá a totas las organizacions pas sionistas e doncas a totes los josieus, se prestava a la realizacion de las aspiracions a un domeni mondial que lo capitalisme o lo imperialisme, mercés al resentimiento antisemita preexistente en la populacion.[78]

Après la pren de poder dels «movements», segon l'autora, la propaganda foguèt substituida pel adoctrinamiento. La terror ara non solament se dirigissiá contra los supausats enemics, mas tanben contra los amics que s'èra tornat incomòdes. Lo liurament dels membres fisèles arribava aital a tal ponch qu'èran dispausats a sacrificar las siás vidas pel cap o lo partit en quin moment que siá. Arendt çò ejemplifica En l'actitud dels acusats en los Procèsses de Moscòu.

Las messorgas sobratz los «conspiradores», argumenta Arendt, s'afeblissián pas per lo sieu obviedad:

La terror coma esséncia del totalitarisme

Pendent l'epòca del nacionalsocialisme, contunha Arendt, l'aparelh de poder foguèt establit en la siá totalitat, uniformizado e, pauc a pauc, estructurat de forma de mai en mai radicala e inescrutable. Lo «drech a l'assassinat», amassa amb los metòdes per eliminar la coneissença de la societat, se convertiguèron en la cosmovisión visibla.

Del temps que los nazis mantenguèron totjorn la ficcion de la conjura mondiala josieva, los bolcheviques cambièron la siá ficcion en de divèrsas escasenças: de la conjura mondial trotskista, en passant pel imperialisme, fins a la conjura dels «cosmopolitas sens de raïses», etc. L'instrument de poder de Stalin èra la transformacion dels partits comunistas en filiales del Komintern rus, dominat per Moscòu. Dins lo «mond total[itario]» dominava l'aparelh policèr en forma de policia secrèta, OGPU o Gestapo.

Lo nombre de josieus o d'autres grops assassinats en los camps de exterminio e concentracion nazi o dels mòrtes en la «guèrra de depredación» son demostrables. Dempuèi las fonts que possedissiá Arendt, una quantificacion precisa de las victimas del estalinisme èra pas possible. Los assassinats anavan dempuèi las liquidacions en los gulag, fins a las pèrdas pendent la colectivización de la tèrra, los Procèsses de Moscòu o la neteja generala de tota la burocràcia. Arendt S'apiegèt, entre d'autras causas, en d'informacions d'intellectualas joves russa contemporanèa envolopa las «purgas massivas, de sequestracions e exterminio de pòbles entièrs».[79]

Hannah Arendt Descriu los camps de concentracion e exterminio coma d'institucions d'experimentacion que servissián a l'eliminacion de personas, la humillación d'individus e per demostrar que los èssers umans pòdon èsser dominats totalament. L'identitat, la pluralitat e l'espontaneïtat avián d'èsser aniquiladas. Los camps èran centrales per la conservacion del poder; los crimis e las cruseltats èran tan espantosos, la terror tan granda, que lor resultavan facilament incresiblas a aqueles qu'èran pas implicats. En fach, la vertat de las victimas otratjava lo sens comun. Las «anóncias» de Hitler, «repetits cientos de còps, en disent que los josieus èran parásitos que caliá exterminar», èran pas creguts.

La terror tèsta al «mal radical» pòrta atenhi la coneissença que per aquò i a pas cap mesura politica, istorica ni morala.

Los camps de concentracion son foguèsse totjorn del sistèma penal normal. Se basan en lo «omicidi de la persona juridica». L'èsser uman es redusit a: «josieu», «portador de bacilos», «exponente de classas en desaparicion». En lo cas dels criminales e los preses politics, segon Arendt, la aniquilación de la persona juridica es pas possibla entièrament, «doncas que sabon perqué son ailà». Empero, La majoritat dels preses èra entièrament innocent. Justament aquestes foguèron los liquitatos dins las camèras de gas, del temps que los autentics enemics del regim èran, sovent, assassinats abans.[80] La «desaparicion dels dreches» de l'èsser umana es una «condicion prealabla per lo sieu domeni total» e es valida per quina abitanta que siá d'un sistèma totalitari.

A aquò s'apond lo «assassinat de la persona morala». Se tracta d'un sistèma de l'oblit, qu'atenhiá fins als cercles familiales e d'amistats dels afectats. La mòrt se anonimizaba. Obrar de forma morala e los afars de consciéncia èran pas possiblas. Arendt Cita l'informe d'Albert Camus sobre una femna que los nazis li li faguèron a el escuélher quin de los sieus tres de filhs aviá d'èsser assassinat.

Çò d'unic que demòra alavetz per evitar la conversion de las personas en «de cadavres viuentes» es la conservacion de la «diferéncia, l'identitat». Hannah Arendt A fòrça present las condicions en los transpòrts als camps, la decalvación, lo despolhi, la tortura e l'assassinat. Del temps que las SA assassinavan amb «òdi» e «brutalitat cèga», l'assassinat en lo camp de concentracion èra un «acte de aniquilación mecanizado», en partida sens «bestialitat individual», realizat per de personas normalas, qu'èran estats educadas per aperténer a las SS.[81]

La terror, coma esséncia d'un govèrn totalitari, produsís inicialament una peculiara fòrça d'atraccion sobratz personas modèrnas desarraïtzadas, per far mai tard las massas mai denssas e destruir totas las relacions entre las personas. Lo principi es l'ideologia, «la coacción intèrna», reïnterpretada e assimilada de tala forma que las personas, pleas de paur, desespèr e abandon, son impulsadas a la siá pròpria mòrt, se «òm meteis» aperten, a la fin e al cap, als «superfluos» o «parásitos».[82]

A la fin, Arendt soslinha que lo domeni total, lo totalitarisme, pas se derrumba en un long procès, mas qu'o fa de forma subta, en negant los seguidors la siá participacion en los crimis e quitament la siá apertenença al movement.

La condicion umana (Vita activa)[modificar | modificar la font]

Al contrari que Heidegger, Arendt basava la siá pensada en la naissença de l'individú e pas en la mòrt. La siá segonda òbra principala, The Human Condition, La condicion umana, publicat en 1958 e revirat a l'alemand per ela meteissa amb lo títol Vita activa oder Vom tätigen Leben (1960), es consacrada principalament a la filosofia e en ela Hannah Arendt desvolòpa aquesta idèa de la naissença.[83]

Amb la naissença comença la capacitat de realizar un nòu començament. L'individú a lo prètzfach de configurar lo mond, en connexion amb las autras personas. Amb aiçò fa referéncia a las condicions basicas de la vida activa de l'èsser uman, que Arendt limita a «trabalhar, produsir, agir» (Arbeiten, Herstellen, Handeln). Distinguís d'aiçò la «esséncia» o «natura» de l'èsser uman, qu'es pas possible definir conceptualmente e son pas accessibles a la coneissença umana. Los assages de las definir fenisson «abitualament amb qualque classa de bastiments de qualquarren divin».[84]

L'accion es, dempuèi lo sieu ponch de vista, mai estrechament ligada a la naissença que lo trabalhar e lo produsir.

Trabalhar e produsir[modificar | modificar la font]

Lo trabalh servís a la subsistencia de l'individú e de l'espècia. En consequéncia, lo trabalh aperten necessàriament a la vida umana, mas tanben a tot un autre èsser viu. Lo trabalh es pas, o considèra aital Arendt, ligat a la libertat, mas que representa una coacción a la conservacion de la vida, que subyace continualament a l'òme, dempuèi la siá naissença fins a la mòrt.

Sobre la basa del trabalh, l'individú comença a soscar envolopa la finitud de la siá existéncia. Per fugir d'aquesta certitud, l'òme erige un quite mond artificial, parallel al natural, que produsís per el d'objèctes de desparièrs materials. Arendt Part qu'aqueste mond es estable e que l'individú pòt bastir de relacions personalas amb los objèctes e de fenomèns produsits. Un exemple es lo sentiment de «tornar dins ostal». En un mond en constant cambiament, l'èsser uman pòt pas se sentir a l'ostal.

La distincion introdusida per Arendt entre arbeiten («trabalhar») e herstellen («produsir», «fabricar») se fa referéncia tanben a la produccion (Produktion). Coma de produchs del trabalh (Produkte der Arbeit) menciona los bens de consum, que son «consumits», del temps que de produchs de la fabricacion o bastiment (Produkte dones Herstellens) son aqueles que son «aguts de besonh» o «usats» (gebraucht).

Accion[modificar | modificar la font]

Fin finala, l'accion, donas Handeln, en servís tant a la fundamentacion e conservacion de la comunitat politica, cree las condicions per una contunhitat de las generacions, pel remembre e, d'aquesta forma, per l'istòria. Transcurre Entre los individus e mòstra a l'encòp la singularitat, la diferéncia e lo pluralisme de l'èsser uman. L'èsser uman singular pòsca, segon Arendt, subreviure en una societat sens jamai trabalhar o produsir qualquarren per se meteis.

L'accion consistís en l'interaccion politica, qu'es fondamentala per Arendt. La comunicacion, es dire, «trobar lo mot avient en lo moment oportun», es ja accion. «Muda çò es pas que la violéncia e, ja sonque per aquesta rason, la mèra violéncia poirà jamai reivindicar grandesa».[85] Arendt Remarca: malgrat que l'individú sàpia qu'es un èsser uman, sens accion serà pas reconegut coma tal pels autres. Lo títol escuelhut per l'edicion alemanda, Vita activa, fa referéncia a aqueste cors de pensadas.

L'accion se realiza en l'espaci public. Para Arendt, la forma mai clara de la siá realizacion se trobava en la polis grèga, a on lo trabalh transcurría en l'espaci privat del larèr –amb totas las consequéncias d'un despotismo–, del temps que l'accion transcurría en l'espaci public del ágora. Aqueste luòc public èra lo de la vita activa, de la comunicacion, la conformación e la libertat politica entre parièras.

Del procès de compreneson en l'espaci politic a la societat de massas[modificar | modificar la font]

Pel contrari, segon Arendt, pendent l'Edat mejana se produsiguèt un desplaçament sobratz la basa de la dogmática crestiana. La libertat suprèma per l'èsser uman èra alavetz dins la «vita contemplativa» dirigida a Dieu. En aiçò s'avalorava l'element de la fabricacion artesana o artistica per lo dessús de la pensada (filosófico) e l'accion (politica). L'òme se convertiguèt en lo Homo faber, es dire, creador d'un mond artificial. Lo «mut estonament» que dempuèi la filosofia anciana èra considerat coma «lo principi e la fin de tota filosofia» e qu'èra sonque accessibla a unes paucs, perdèt significat en favor del «agach intuitiva e contemplativa dels trabalhadors artesanales».[86]

Arendt Critica la filosofia crestiana occidentala. E mai se la majoritat dels filosòfes s'exprimiguèron sobratz d'afars politics, practicament cap prenguèt partís immediatament del discors politic. Considerava coma unica excepcion a Maquiavelo. Malgrat qu'amb Hegel çò de politic experimentèt una revalorización, Arendt se dirigís sustot contra l'idèa de Hegel del besonh del desvolopament istoric. L'idèa de l'absolut coma mèta de l'istòria amie a l'ideologia, aital a la justificacion de practicas pas democraticas e, fin finala, a las formas del totalitarisme.

L'individú modèrn s'aluenha tanben de çò de politic a causa de la «radicala subjetivitat de la siá vida emocionala» a causa de «conflictes intèrnes interminables». Los individus son normalizats socialament; los desvíos d'aquesta nòrma son escartats coma asociales o anormales. S'arriba al fenomèn de la societat de massas, amb lo domeni de la burocracia. En lo procès s'igualan las classas e las agropacions socialas e son controtladas amb lo meteis poder. La igualación, lo conformismo en çò de public amie a que çò de caracteristic e la «particularitat» se convertiscan en d'afars privats dels individus. Grandas massas de personas desvolòpan la tendéncia al despotismo, o plan d'un individu, o plan de la majoritat.[87]

Tanben en l'idèa de la historicitat de Heidegger coma condicion fondamentala de l'existéncia umana tròba l'autora que la pensada es anclado dins la contemplacion. Una «vita activa» implica malgrat aiçò far de questions sobratz los principis de çò de politic e las condicions de la libertat. Arendt, A l'aital coma Jaspers, vesiá la filosofia morala de Kant, que l'afar sobratz en el las condicions de la pluralitat umana èra dins primièr plano, coma una aproximacion a aquò. Kant Aviá contemplat non solament coma legisladors e de jutges als òmes d'estat e los filosòfes, mas a totes los èssers umans, e seriá arribat aital a l'exigéncia d'una republica, que l'investigadora se li aderís a el.

En aquesta òbra, Arendt estúdia la transformacion istorica de concèptes coma libertat, egalitat, felicitat, espaci public, privacitat, societat e politica, e descriu amb exactitud lo cambiament de significat en lo contèxt istoric correspondent. Lo sieu ponch de referéncia es l'Anciana Grècia, mai que mai, l'epòca del dialòg socrático. segon la siá manièra de veire, cal anclar en lo present los espacis perduts de çò de politic modificats e, amb aiçò, ensajar far que sián fértiles las capacitats dels individus liures que pensan e agisson de forma politica, e qu'ensajan se distinguir òm de de autres. Arendt Vei coma contrari a aquò lo difonut behaviorismo, cuyo objectiu es «redusir» a l'èsser uman en totas las siás activitats «al nivèl d'un èsser viu condicionat arreu e que se compòrta de forma correspondenta».[88]

Sobre la revolucion[modificar | modificar la font]

En lo libre On Revolution (1963, editat en alemand en 1965, amb lo títol Über die Revolution) analisa e interpreta las revolucions francesas e nòrd-americanas, e mai se menciona tanben d'autras. Fa una critica de las societats que sorgiguèron d'aquestas revolucions. Per aiçò emplega un concèpte de «revolucion» distinto a l'abitual. Lo sieu principal objectiu es determinar las caracteristicas essencialas del «esperit revolucionari». Reconeis aquestas coma la possibilitat de començar qualquarren nòu e l'accion comuna de l'èsser uman.

Arendt Somet la question de perqué lo «esperit de la revolucion» trobèt pas cap institucion e per se perdèt tant. Per aqueste afar partís de Thomas Jefferson que, après lo sieu mandat coma tresen president dels Estats Units, sosquèt en la siá correspondéncia sobratz çò d'arribat. Coma proposicion de solucion, Arendt contempla lo ward-system de Jefferson, que crida tanben «Elementarrepubliken», «de republicas elementàrias».

segon Jefferson, après la Revolucion nòrd-americana e l'entratge de la Constitucion, aguèt pas cap institucion que lo pòble poguèsse en el aportar qualquarren als afars publics. La ancestral relacion entre de governants e governats s'èra mantengut. Abans e pendent la Revolucion nòrd-americana lo pòble podiá participar activament en los eveniments politics en los townhalls, los ajuntaments. Los immigrants fasián un bon emplec d'aquesta possibilitat. Malgrat aiçò, après la Revolucion, las personas se retirèron de mai en mai a la siá vida privada, perseguissián los sieus interèsses privats e s'interessavan mens pels afars publics.

Coma alternativa a la democracia de partits representatius, Arendt preferís una republica de conselhs d'obrièrs o soviets. La democracia representativa es pas capaça de daissar participar dins lo pòble en la vida politica. En se basant en las experiéncias posterioras a la Primièra Guèrra Mondiala, soslinha que lo sistèma multipartidista es encara mens atractiu que lo sistèma bipartidista anglés o nòrd-american, doncas que manten en lo sieu interior lo caractèr de la dictatura unipartidista.

Elements del sistèma de conselhs d'obrièrs apareisson segon Arendt en gaireben totas las revolucions, fins a las de febrièr e de març de 1848. Descriu los conselhs coma pacifics, pas partidistas e interessats en bastir un nòu Estat. Los partits, tant d'esquèrras coma de drechas o revolucionaris, vesián en los conselhs e los soviets una fòrta competéncia, per çò que suscitèron agitacion en contra d'eles e, en darrièr tèrme, aguèron totjorn la possibilitat de aniquilarlos amb ajuda de l'Estat.

Hannah Arendt Preferissiá aqueste sistèma politic a la democracia dirècta, pr'amor qu'en las democracias de partits l'èsser uman se sent coma governat, e aqueste èra pas justament lo sens de las revolucions. Per contra, la possibilitat de la participacion politica a distints de nivèls s'apròpa fòrça mai a las idèas de çò de politic de Arendt, que soslinha:

Pensar, voler, jutjar[modificar | modificar la font]

Las òbras Donas Denken («Lo pensar») e Donas Wollen («Lo voler») se publiquèron de forma póstuma en 1989, en s'editant de nòu en 1998 en l'antologia Vom Leben dones Geistes («Sobre la vida de l'esperit»). Aqueste trabalh se basa a lo sieu còp en las classas que donèt Arendt de 1973 a 1974. La tresena part, Donas Urteilen («Lo jutjament»), foguèt recopilada pel politólogo Ronald Beiner en se basant en los manuscrits de las leiçons de Arendt envolopa Kant, sustot las de 1970, après qualque preparacion del material de la part de Mary McCarthy, l'administradora del legat.

Arendt Vòl pas, tal coma escriu en l'entratge, amb aqueste títol tan pretencioso agir coma «filosòf», coma «pensadora de mestièr» (segon l'expression de Kant), mas lor daissar tanpauc la pensada exclusivament a aquestes.[89] L'origina de los sieus estudis foguèt, entre d'autres, lo libre sobratz Eichmann, qu'analisèt en el los «actes monstruosos» d'un malhechor «corrent» e «irreflexivo». Aquò amièc a l'afar de se la pensada, es dire, la costum d'o investigar tot, sens consideracion dels resultats, aperten a las condicions que protegisson a l'èsser uman de far lo mal.[90]

Lo pensar[modificar | modificar la font]

En la siá òbra sobratz Lo pensar, Arendt amplie las idèas de Vita activa (La condicion umana), en descrivent tre ara la «vita contemplativa», es dire, las activitats intellectualas, coma la siá parièra o quitament coma superior a aquela. Tracta de corroborar las siás afirmacions en lo libre de Eichmann sobre la «banalitat del mal» amb la tèsi qu'aqueste tipe d'actes dolentes es ligat al «defècte de pensada», a la «irreflexivitat» (Gedankenlosigkeit). Somet l'afar seguent:

Coma lèma placèt en l'entratge un pichon tèxt de Was heißt Denken? («Que significa pensar?») De Heidegger, que se destaca en el lo significat de la pensada en se.

De nòu, Arendt perseguís los concèptes en remontant fins a la siá origina. Etica e morala, segon Arendt, son las expressions grègas e romanas per costum e abitud. Lo tèrme (alemand) Gewissen (consciéncia morala), per contra, significa «saber òm meteis» e aperten a totes los procèsses de la pensada. Considèra que sonque las «personas bonas» son capaças de desvolopar una dolenta consciéncia, del temps que criminalas possedisson abitualament una bona consciéncia. Etica e morala (literalament: de costums e d'abituds) serián partits, en çò de fondamental, de la premissa contrària.

Dempuèi l'Antiquitat, la pensada es una forma d'accion. Arendt Diferéncia la siá compreneson de la pensada tanta de Platón e Aristóteles, qu'entendián la pensada coma observacion passiva, coma del cristianisme, que convertiguèt la filosofia en la «mossardeta de la teologia» e la pensada en meditación e contemplacion. Es tanben critica amb l'enfoque modèrn, que la pensada servís en el principalament a la sciéncia empírica. Considèra las matematicas, quand pensada pura, coma la «reina de las sciéncias».[91] Critica la hegemonía de las sciéncias naturalas coma modèl d'explicacion per totes los fenomèns, tanben los socials e politics, e soslinha l'importància de la reflexion sobratz las limitacions de la vida umana.

Lo significat de la pensada en la vida publica, que se transforma de mai en mai en vida laborala, retrocedís en granda mesura. La «vita activa», lo produsir e l'agir, vençon a la «vita contemplativa», la recèrca de sens, qu'inicialament –sustot pendent l'Edat mejana– foguèt prioritària. En consequéncia l'èsser uman què en un dilèma, doncas que, per una part, justament se enfatiza la individualitat en la societat de massas democraticas, mas, per d'autra, la societat de massas pon de limits a la discussion en l'espaci public.

En aqueste tractat, basat en las siás nòtas per las siás leiçons, comenta la pensada de nombroses filosòfes qu'an razonado envolopa la pensada –coma contemplacion de l'èsser–. En aqueste contèxt, tractèt tota la siá vida als grands pensadors coma se foguèsson contemporanèus, a l'aital coma faguèsse Jaspers.

Del temps que la pensada es presenta coma qualquarren invisibla en tota experiéncia e tend a generalisar, las autras doas activitats esperitalas son fòrça mai prèpas dins lo mond dels fenomèns, lo «Erscheinungswelt», pr'amor que se tracta totjorn de çò de «individual»: de realizar de jutjaments sobratz lo passat, cuyos de resultats son una preparacion pel voler.

La volontat[modificar | modificar la font]

segon Arendt, la volontat radica en lo apetito de las creaturas, aital coma en la pensada racionala. Destaca lo significat de la volontat coma lo quite talent de l'èsser uman de superar çò de vièlh per poder començar amb çò de nòu. Aquesta volontat, jonhuda a la «natalitat» dels èssers umans pas parièrs, mas que pensan de forma divergente («Differenz»), fa possible per una part la libertat, mas per una autra conten lo perilh de l'accion entièrament espontanèa e intuitiva. Daissa clar: «las accions liuras de l'èsser uman son infrecuentes».[92]

Al bòrd de la siá istòria, Arendt perseguís lo concèpte de la volontat. Seriá estat desconegut en l'Anciana Grècia e auriá ganhat sonque granda significación en l'epòca modèrna, en relacion amb lo de la interioritat («l'experiéncia intèrna»).

En parallel, investiga la volontat coma una facultat intèrna de l'èsser uman per decidir amb quina figura vòl se mostrar dins lo mond fenoménico («Erscheinungswelt»). segon aiçò, la volontat cree amb los sieus projèctes la «persona», per o dire aital, que pòt se far responsabla de lo sieu caractèr (lo sieu «èsser» complèt). Se desmarca aicí de las influyentes de tèsis marxistas e existencialistas, que considèran a l'òme coma creador de se meteis. Aquesta falsa conclusion correspond a l'insisténcia modèrna en la volontat coma substituta de la pensada.

Lo jutjament[modificar | modificar la font]

A l'aital coma faguèt trenta ans abans en lo sieu trabalh sobratz la filosofia existencial de Heidegger e Jaspers, Arendt pren posicion en lo problèma dels universales medieval e de nòu en favor del nominalismo. En lo sieu fragment Donas Urteilen. Texte zu Kants politischer Philosophie («Lo jutjament. Tèxtes sobratz la filosofia politica de Kant»), publicat de forma póstuma sens permís, sosca envolopa lo menar a tèrme de jutjaments coma qualquarren subjectiu. Estúdia la teoria del «jutjament estetic» en la Critica del jutjament de Kant, en considerant lo jutjament estetic coma modèl pel jutjament politic. Aqueste jutjament se basa en la pensada sens la mediacion d'un concèpte o un sistèma. Coma exemple, Arendt menciona que quand se qualifica una ròsa de polida, s'arriba a aqueste jutjament sens passar per la generalizacion que totas las ròsas son bèlas e que per tant aquesta tanben.[93] Aital qu'existís pas una categoria «de ròsas» o una «natura de la ròsa», puslèu sonque la ròsa individuala, qu'es jutjada per cada persona dempuèi la siá perspectiva personala. La coneissença dels desparièrs ponchs de vista es designat per Arendt coma «pensada representativa». Aquesta pensada presupone prene una posicion dins lo mond qu'es pas la pròpria, sens abandonar la pròpria identitat.

Los jutjaments se basan pas, doncas, en una representacion morala determinada e interiorizada. La facultat de jutjar que ne dispausa l'èsser uman, segon entend Arendt, a qualquarren que veire amb la capacitat d'agir, de prene lo ponch de vista de l'autre e, en lo procès, de abstraerse de la pròpria volontat.[94]

Influéncia[modificar | modificar la font]

Sagèth d'Alemanha en celebrant lo centenari de la naissença de Arendt en 2006.

Arendt Se faguèt famosa amb lo sieu libre Las originas del totalitarisme. Aquesta òbra, qu'aperten actualament al canon de la formacion politica, li portèt fòrça supòrts e d'innombrablas invitacions per de conferéncias. «Foguèt la primièra teorica qu'entendèt lo totalitarisme coma una nòva forma de poder politic en l'istòria de l'umanitat.» Serviguèt en partida coma basa per un concèpte ampliat del totalitarisme e coma argument contra l'Union Sovietica post estalinista pendent la Guèrra Freda.[95] Coma consequéncia, foguèt criticada una e un autre còp per socialistas puslèu ortodoxos.

Malgrat aiçò, en lo contorn academic e tanben en partida de la intelectualitat de quèrra, a l'encòp, s'apreciavan non solament los sieus estudis sobratz lo nazisme, mas que tanben las siás primairencas analisis del estalinisme coma sistèma totalitari. Sustot en l'EE. UU. E en França aquestes debats fomentèron la naissença d'una Nòva Quèrra pas dogmática.

Lo filològ nòrd-american e activista palestinian Edward Said, cuya òbra se centra en lo poscolonialisme, considerava a Hannah Arendt coma òm dels teorics del imperialisme qu'orientan tant «de forma imperialista coma antiimperialista», en se basant en la critica de Arendt de l'escrivan Joseph Conrad en The Origins of Totalitarism.[96]

Lo sieu mèstre, Karl Jaspers, qualifiquèt lo libre en lo prefacio de la tresena edicion coma «historiografía de grand estil». Comentèt qu'èra estat elaborat amb los mejans de l'investigacion istorica e l'analisi sociologica. L'òbra donariá «la vision prigonda qu'una forma de pensada filosófico comença a travèrs d'el a èsser capaça de jutjar en la realitat politica». segon Jaspers, Arendt dona pas de conselhs, mas que transmet de coneissenças que servisson a la dignitat umana e a la rason.

Sustot en lo decenni de 1960, lo sieu reportatge sobratz lo procès a Eichmann en Jerusalem produsiguèt una granda controvèrsia. Las memòrias de Eichmann, que mòstran la siá fòrta e sustantivo antisemitisme, èran pas encara disponibles per Arendt quand escriguèt tant los reportatges coma lo libre.[97] Granda part dels critics soslinhan uèi lo jorn que Arendt subestimó lo antisemitisme de Eichmann coma motivacion. L'òbra es encara refusada o ignorada sovent, mas tròba a l'encòp de mai en mai reconeissença e atencion –coma totas las òbras de Arendt–. Aital, per exemple, Jan Philipp Reemtsma soslinhèt en 1998 que, dempuèi lo libre sobratz Eichmann de Arendt, o quitament dempuèi abans, tractar d'explicar amb la malautiá las accions de l'autor d'un delicte («patologización del criminal») èra pas mai valid.[98]

Lo sociològ Hauke Brunkhorst estudièt en 1999 la relacion entre Habermas e Arendt. En lo decenni de 1970 «Jürgen Habermas descobriguèt las coïncidéncias de la siá teoria de l'accion comunicatiua amb la teoria de Arendt sobre lo poder e la violéncia, en creant lo concèpte de "poder comunicatiu"». Mas Habermas mantenguèt la siá distància amb «lo aristotelismo de Arendt e [...] Amb la siá critica de la Revolucion francesa». Los discipols de Habermas Dubiel, Ulrich Rödel e Günther Frankenberg ensagèron en la siá òbra Die demokratische Frage (1990; «L'afar democratic») «apraiar amb ajuda de Arendt lo deficit democratic de l'anciana teoria critica».[99] Aital, segon Brunkhorst, comencèt la granda influéncia de Hannah Arendt en lo decenni de 1980, quand la civila society (societat civila) èra a l'òrdre del jorn. L'escasença èra, per una part, la politica neoliberala de Ronald Reagan e Margaret Thatcher e, per d'autra, la politica de l'Union Sovietica.

Seyla Benhabib Se pregunta cossí s'explica la renaissença de Arendt. «Après la casuda del comunisme autoritario e dempuèi que la teoria marxista es dins arrepè dins tot lo mond, la pensada de Hannah Arendt a sorgit coma la teoria critica politica del moment post totalitari». Tanben pel feminismo modèrn es Arendt «un exemple impressionant e secrèt d'una de las nòstras "anterioras maires"».[100] Per contra, lo movement feminista dels decennis de 1970 e 1980 fasiá referéncia a pena a las siás òbras.

Placa commemorativa (2006) en l'abitatge de Arendt en Heidelberg, Schlossberg 16, jol Castillo de Heidelberg.

A Arendt se li retraguèt sovent qu'aviá subestimado l'afar social. En 1972 respondèt en una convèrsa amb d'amics que, per exemple, lo bastiment d'abitatges èra un afar de l'administracion, mas conten tanben d'aspèctes politics, coma lo problèma de l'integracion.[101] Ela meteissa restringió de mai en mai de forma explicita la siá pensada a çò de politic, en ponent de forma radicala en afar las tradicions e cosmovisions.

Existís pas cap escòla filosófica o politica que se remonte a Hannah Arendt. La siá vasta e variada òbra ofrís la possibilitat d'escuélher de paragrafes e citas per justificar lo ponch de vista pròpria. segon los sieus pròpris mots, al contrari qu'unes autres fòrça intellectuals importants contemporanèus, anèt pas jamai socialista o comunista, mas tanpauc entièrament sionista, ni la se podiá inclure en cap autre esquèma. Aquesta es la rason que pendent longtemps sonque unes paucs scientifics, coma Ernst Vollrath, estudièsson en prigondor l'òbra complèta de Arendt.[102] Aquò a cambiat radicalament en los darrièrs ans. En l'epòca dels postmodernos, la siá «pensada sens de parabandas» individualas es puslèu apreciada, entre d'autras rasons pr'amor que, coma se soslinha sovent, lo sieu camin vital e intellectual mòstran una granda coïncidéncia.

Legat[modificar | modificar la font]

Dempuèi 1995 se liura lo Prèmi Hannah Arendt a la pensada politica, finançat per la vila de Brema e la Fondacion Heinrich Böll.[103]

Dempuèi 1993 trabalha l'associacion «Institut Hannah Arendt per l'estudi del totalitarisme» (Hannah-Arendt-Institut für Totalitarismusforschung e.V., HAIT) En Dresde. L'Institut a per objectiu estudiar «las dictaturas totalitarias per drech pròpri». Istorians e de sociològs an d'analisar de forma empírica las estructuras politicas e socialas del nazisme e del regim de la Republica Democratica Alemanda. L'Institut realiza en mai de jornadas sobratz Hannah Arendt e promòu de publicacions póstumas. Lo director fins a 2008, Gerhard Besier, controvertit per lo sieu entorn a la scientiologia, escriguèt en Die Welt envolopa Arendt: «Pensada logica, un concèpte conciso, un bastiment clar e madurada: aquestas causas èran pas las siás fòrtas.»[104]

En Zuric, a on Arendt liegec la siá ponéncia Freiheit und Politik («Libertat e politica») en 1958, se realizèron de 1996 a 2000 de forma annala las Jornadas de Hannah Arendt, que s'ocupavan de la siá pensada politica, cada an dempuèi un nòu ponch de vista.[105] Dempuèi 1998 se realizan tanben en Hanóver totes los estius d'eveniments similars, cuyos de resultats se publican.[106]

En l'Universitat Carl von Ossietzky de Oldenburgo, Antonia Grunenberg fondèt en 1999 lo Centre Hannah Arendt.[107] Possedís originales o de còpias de la majoritat dels documents legadi per Hannah Arendt. En mai, editan los Hannah Arendt Studien, en forma de colleccion de libres. A aquò cal apondre las jornadas e d'autres eveniments sobratz las òbras de Hannah Arendt e sobre en general la vida intellectuala del sègle XX. La Societat Hannah Arendt ongresa, que fonciona dempuèi 1997, se dirigís sustot als pedagògs e s'ocupa, entre d'autras causas, de formular una nòva definicion dels Dreches Umans en s'apiejant en la tèsi de Arendt que l'assassinat massiu e industrial foguèt sonque possible pr'amor que los Dreches Umans aguèron pas fundamentacion filosófica, ni avián fraguado de forma politica, mas que foguèron simplament proclamats.[108] Wolfgang Heuer edita en Berlin lo Hannah-Arendt-Newsletter amb de collaboracions en alemand, anglés e de còps en francés, que s'es publicat en el de trabalhs inedites de Arendt.[109]

Aperaquí dempuèi lo cambiament de sègle se pòt parlar d'una autentica explosion de la pensada de Arendt en Alemanha. En Hanóver, Marburgo e Heidelberg s'es plaçat de placas commemorativas en los sieus luòcs de residéncia. S'es donat lo sieu nom dins qualques escòlas, de carrèrs e de plaças.[110] Se realizan d'actes publics, de simpòsis e d'exposicions en lo sieu aunor. En commemoracion del 30º anniversari de la siá mòrt en 2005 e, pauc après, en commemoracion de lo sieu 100º anniversari s'editèron d'innombrables articles e de libres. En las universitats e d'autres centres d'investigacion, s'interessèron per Hannah Arendt, escarte de filosòfes, politològs e d'autres estudioses de las sciéncias socialas, tanben d'istorians e de filològs.

Lo asteroide 100027 Hannaharendt recebèt lo sieu nom (1990) en aunor a l'autora.[111]

L'Institut de Formacion Culturala e Politica qu'Elisa Carrió fondèt en mai de 2004 dins la Vila Autonòma de Buenos Aires amie lo nom de Hannah Arendt.[112]

Òbras (seleccion)[modificar | modificar la font]

  • 1929: Lo concèpte de l'amor en San Agustín: Assag d'una interpretacion filosófica. Tèsi doctorala, dirigida per Karl Jaspers. Trad. D'Agustín Serrano. Madrid, Amassada, 2001, ISBN 978-84-7490-632-5. La version espanhòla es estada revirada de Love and Saint Augustine, editat per Joanna Vecchiarelli Scott e Judith Chelius Stark, de Premsas Universitàrias de Chicago, 1996. La version alemanda originala se titola Der Liebesbegriff bei Augustin. Versuch einer philosophischen Interpretation. Berlin, 1929. Reeditat per Philo Verlagsgesellschaft, Berlin, 2003, ISBN 3-86572-343-8.
  • 1951 Las originas del totalitarisme. Trad. De Guillermo Solana. Taurus, 1974. Traduccion reeditada per Aliança Editoriala, 2006, amb prefaci de Salvador Giner ISBN 978-84-206-4771-5. Orig. En anglés, The Origins of Totalitarianism; Nòva Yòrk, 1951; version alemanda: Elemente und Ursprünge totaler Herrschaft, Fráncfort del Meno, 1955; 10.ª ed. Piper, Munic, 2003 {ISBN 3-492-21032-5}.
  • 1958 Rahel Varnhagen: vida d'una femna josieva. Trad. De Daniel Najmías. Barcelona, Lumen, 2000 {ISBN 978-84-264-4958-0}. Edic. orig. En anglés: Rahel Varnhagen: The Life of a Jewess, Londres, 1958; vers. alem. Rahel Varnhagen: Lebensgeschichte einer deutschen Jüdin aus der Romantik. Piper, Munic, 1959; de redicions en alemand: 1981, 1998 {ISBN 3-492-20230-6}.
  • 1958 La condicion umana. Trad. Ramón Gil. Barcelona, Paidós, 1993 {ISBN 84-7509-855-X}. Edic. orig. En anglés: The Human Condition, University Press, Chicago, 1958. Edic. En alemand: Vita activa oder vom tätigen Leben, Kohlhammer, Stuttgart, 1960; Piper, Munic, 1967, 3.ª ed. 2002 {ISBN 3-492-23623-5}.
  • 1961 Eichmann en Jerusalem. Un estudi sobratz la banalitat del mal. Trad. De Carlos Ribalta. Barcelona, Lumen, 1967, 1999, 2003 {ISBN 978-84-264-1345-1}. En anglés: Eichmann in Jerusalem: a Report on the Banality of Evil (1963), originalmente publicat en la revista New Yorker. Version en alemand: Eichmann in Jerusalem. Ein Bericht von der Banalität Dones Bösen, Piper, Munic, 1964; 14.ª edic. 1986 {ISBN 3-492-20308-6}.
  • 1961 Entre lo passat e lo futur. Uèch exercicis sobratz la reflexion politica. Trad. Ana Poljak. Peninsula, 1993, 2003 {ISBN 84-8307-535-0}. Version alemanda: Zwischen Vergangenheit und Zukunft. Übungen im politischen Denken I, recuèlh de tèxtes de 1954–1964 editats per Ursula Ludz, Piper, Munic, 1994, 2.ª edic. Revisada, 2000 {ISBN 3-492-21421-5}. Inclutz, entre d'autres, Between Past and Future (1961, ampliat en 1968); Die Krise in der Erziehung (1958), Wahrheit und Politik (1967).
  • 1963 Envolopa la revolucion. Trad. Pedro Bravo. Revista de Cogant, 1967. Reeditat per Aliança Editoriala, 1998, 2004. ISBN 84-206-5806-5. Original en anglés: On Revolution, Nòva Yòrk, 1963; version alemanda: Über die Revolution, Piper, Munic, 1963, 4.ª ed. 2000 {ISBN 3-492-21746-X}.
  • 1968 Òmes en de tempses de foscor. Trad. Claudia Ferrari. Barcelona, Gedisa, 1990. En alemand: Menschen in finsteren Zeiten. Assages e d'autres tèxtes (1955–1975) editats per Ursula Ludz, Piper, Munic, 2001 {ISBN 3-492-23355-4}. (Tèxt original: Men in Dark Fraudes, Nòva Yòrk, 1968.
  • 1969 "Martin Heidegger, lo octogenario", Revista de Cogant, nº 84, pp. 261 ss. Tanben en "Martin Heidegger o la pensada coma activitat pura", Archipèl, nº 9, 1992 ("Martin Heidegger ist achtzig Jahre alt", Merkur 23, nº 10, pp. 893-902).
  • 1970 Envolopa la violéncia. Trad. De Guillermo Solana. Madrid, Aliança Editoriala, 2005. ISBN 84-206-5980-0 (On Violence, Nòva Yòrk e Londres, 1970. Version alemanda de Gisella Uellenberg revisada per l'autora: Macht und Gewalt, Piper, Munic, 1970; 15.ª ed. 2003 {ISBN 3-492-20001-X}).
  • 1972 Crisi de la Republica, inclutz "La messorga en politica", "Desaubediment civil", "Sobratz la violéncia" e "Politica e Revolucion. Un comentari". Trad. De Teresa Arijon e Edgardo Russo. Buenos Aires, Lo cuenco d'argent, 2005. ISBN 978-987-3743-40-5 (Crises of the Republic, New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1972).
  • 1978 La vida de l'esperit. Trad. Fernando Montoro e Ricardo Vallespín. Madrid, Centre d'Estudis Constitucionales, 1984. Trad. Reeditada per Paidós en Barcelona. ISBN 978-84-493-1251-9. Òbra publicada póstumament (basada en las conferéncias Gifford de 1972-1974), primièr en anglés: The Life of the Mind, Nòva Yòrk, 1978; en alemand: Vom Leben dones Geistes. Vol. 1 Donas Denken; vol. 2 Donas Wollen; Piper, Munic, 1979; tanben en un sol preni (Piper, 1998, 2002) {ISBN 3-492-22555-1}.
  • 1982 Conferéncias sobratz la filosofia politica de Kant. Trad. De Carmen Corral. Barcelona, Paidós, 2003 {ISBN 84-493-1387-2}. Lectures on Kant'S Political Philosophy, Chicago, 1982. Version alemanda: Donas Urteilen. Texte zu Kants politischer Philosophie, Piper, Munic, 1985, ISBN 3-492-22560-8. Leiçons de 1970, publicadas póstumamente.
  • 2002 Diari filosófico 1950-1973. Trad. De Raúl Gabás. Barcelona, Herder, 2006. 2 vols (Vol. I: 'Diari filosófico 1950-1973', de paginas 1 a 800. Vol II: 'de Nòtas e apéndices', de paginas 801 a 1174). ISBN 84-254-2340-6 (Denktagebuch 1950–1973. Editat per Usula Ludz e Ingeborg Nordmann. 2 volums. Piper Verlag, Munic e Zürich, 2002 ISBN 3-492-04429-8).
  • Hannah Arendt / Martin Heidegger: Correspondéncia 1925-1975 e d'autres documents dels legadi. Editada per Úrsula Ludz. Traduccion de Adan Kovacsics. Editorial Herder, Barcelona, 2000. ISBN 84-254-2109-8. (Briefe 1925 bis 1975 und andere Zeugnisse, Vittorio Klostermann GmbH, Fráncfort del Meno, 1999)
  • Hannah Arendt / Karl Jaspers: Correspondéncia 1926-1969. Publicat en 1992 per Lotte Köhler e Hans Saner: Correspondence 1926-1969, Nòva Yòrk; en alemand: Briefwechsel 1926–1969, Piper, Munic, 2001, ISBN 3-492-21757-5
  • Hannah Arendt / Mary McCarthy: Entre d'amigas. Correspondéncia entre Hannah Arendt e Mary McCarthy. Edicion, entratge e prefaci de Carol Brightman. Traduccion d'Ana María Becciú. Barcelona, Lumen, 1999 (i a redicion en 2006). ISBN 978-84-264-1611-7. (Between Friends: The Correspondence of Hannah Arendt and Mary McCarthy 1949-1975. Nòva Yòrk, Secker & Warburg, 1995; alem.: Im Vertrauen. Briefwechsel 1949–1975, Munic, 1995, ISBN 3-492-22475-X).
  • Assages de compreneson. 1930 - 1954. Trad. D'Agustín Serrano de Haro, Alfredo Serrano de Haro e Gaizka Larrañaga Argárate. Madrid, Caparrós d'editors, 2005. Volum amb 41 tèxtes de divèrsa extension e procedéncia (d'articles, reseñas de libres, de conferéncias, entrevist).
  • Karl Marx e la tradicion de la pensada politica occidentala. Trad. D'Agustín Serrano de Haro. Madrid, Amassada, 2007.
  • Walter Benjamin; Bertolt Brecht; Hermann Broch; Rosa Luxemborg. Traduccion de Luis Esquèr e José Cano Tembleque. Anagrama, Barcelona, 1971. 204 pp. (Original: Men in Dark Fraudes. Harcourt, Brace and World, Inc. New York, 1968.)

Pelliculas[modificar | modificar la font]

Hannah Arendt, Directora: Margarethe von Trotta, amb la participacion de Barbara Sukowa, Alemanha, França, Luxemborg 2012, 113 min

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. http://plato.stanford.edu/entries/arendt/ modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  2. Sontheimer, p. 21
  3. Sontheimer, p. 24.
  4. Sontheimer, p. 25
  5. Sontheimer, p. 28
  6. Cf. Rüdiger Safranski, Un maestro de Alemania.
  7. Die Korrespondenz: Hannah Arendt, Kurt Blumenfeld.
  8. Elisabeth Young-Bruehl: Hannah Arendt.
  9. Ursula Ludz (ed.
  10. Philosophie und Soziologie.
  11. Aufklärung und Judenfrage. en: Geschichte der Juden in Deutschland. 4° año, número 2/3, Berlín 1932.
  12. Rezension über Alice Rühle-Gerstel: Das Frauenproblem in der Gegenwart.
  13. Hannah Arendt y Karl Jaspers: Briefwechsel 1926-1969.
  14. Transskript des Interviews Arendt-Gaus, 1964.
  15. Transskript des Interviews Arendt-Gaus, 1964.
  16. Arendt a Jaspers, pág. 126 (mediados de 1947)
  17. Wolfgang Heuer:Hannah Arendt.
  18. Elisabeth Young-Bruehl, pp. 223ss. y, amb alguna diferencia menor, Katrin T. Tenenbaum (Universitat de Roma) en sus aclaraciones a la correspondencia, editada por ella (2005), entre Arendt y Adler-Rudel (véase la traducción del texto al alemán en hannaharendt.net).
  19. Correspondencia entre H. Arendt y S. Adler-Rudel, carta del 2 de abril de 1941.
  20. Illuminations.
  21. Elisabeth Young-Bruehl pp. 250ss.
  22. En: Zur Zeit.
  23. Arendt a Jaspers, 11 de noviembre de 1946, pág. 103.
  24. Frieden oder Waffenstillstand im Nahen Osten.
  25. En la edicion mencionada más arriba: Juda Leib Magnes
  26. Hannah Arendt et al.: «Der Besuch Menahem Begins und die Ziele seiner politischen Bewegung.
  27. En alemán, Überlebensleidenschaft.
  28. Hannah Arendt, Mary McCarthy: Im Vertrauen.
  29. Arendt a Jaspers, pág. 134.
  30. Op. cit., pág. 968.
  31. Op. cit., pág. 614.
  32. Edicion original en EE. 
  33. Arendt an Jaspers, pp. 715s.
  34. Adelbert Reif: Interview mit H.A.(1970).
  35. Para la discusión actual, consúltense especialmente los análisis críticos de los investigadores del Holocausto Raul Hilberg y David Cesarani.
  36. Eichmann war nicht banal (Eichmann no era banal), Die Welt, 28 de agosto de 1999
  37. Arendt a McCarthy, pág. 234 (septiembre de 1969).
  38. EeJ pág. 210.
  39. Arendt a McCarthy pp. 231ss.
  40. EeJ pág. 215.
  41. EeJ pág. 216.
  42. Gershom Scholem: Wir waren beide nicht dabei.
  43. Persönliche Verantwortung in der Diktatur.
  44. Revista Kalonymos, N° 4 (2000), pág. 11 y sig. (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial y la última versión).
  45. Hannah Arendt Center.
  46. El texto del discurso (del 9 de abril de 199) se halla impreso en: H. Arendt, Reflections, 2007, ISBN 978-0-8047-4499-7, p. 282s; disponible en linha en la web de The Library of Congress (enlace consultado el 6 de octubre de 2009).
  47. Discurso sobre Lessing.
  48. Die Sonning-Preis-Rede.
  49. Véase también soviet y Räterepublik en la Wikipedia alemana
  50. Über die Revolution (ÜdR).
  51. ÜdR, pág. 203.
  52. Persönliche Verantwortung in der Diktatur, loc. cit., pp. 33s.
  53. Hannah Arendt.
  54. Arendt a Blücher, pág. 469 (mayo de 1958).
  55. H. Arendt: Karl Jaspers.
  56. Publicado en: Hannah Arendt y Karl Jaspers: Briefwechsel 1926-1969, pp. 719ss.
  57. Arendt an Johnson, p. 79.
  58. Arendt a Blumenfeld, pág. 197.
  59. Martin Heidegger ist achtzig Jahre alt.
  60. Saña Alcón, Heleno (2008).
  61. Nachwort.
  62. Hans Jonas: Handeln, Erkennen, Denken.
  63. Rahel Varnhagen.
  64. Arendt a Jaspers (1956), pág. 332.
  65. RV 1981, pág. 143.
  66. RV 1981 pág. 206.
  67. EuU 2005, pág. 334., véase también EuU 1995, pág. 254.
  68. EuU 1955, pág. 209.
  69. EuU 1995, pp. 30s.
  70. EuU 1986 -TB-, p. 640.
  71. EuU 1995, p. 507.
  72. EuU 1986 –TB –, pp. 948ss.
  73. N. del t.
  74. EuU 1986 -TB-, pp. 719ss.
  75. EuU 1986 -TB-, p. 706.
  76. EuU 1986 -TB-, p. 30.
  77. EuU 1986 -TB-  p. 758, véase también pp. 757ss.
  78. EuU 1986 -TB-, pp. 641s.
  79. EuU 1986 -TB-, pp. 639s y 827.
  80. EuU 1986 -TB-, pp. 907ss. y 916ss.
  81. EuU 1986 -TB-, pp. 929ss.
  82. EuU 1986 -TB-, pp. 960ss.
  83. Vita activa oder Vom tätigen Leben.
  84. VA -TB- 2006, pág. 21.
  85. VA -TB- 2006, pág. 36.
  86. VA -TB- 2006, pp. 387s.
  87. VA -TB- 2006, p. 51ss.
  88. VA -TB- 2006, pp. 55s.
  89. Kant, Crítica de la razón pura, B 871.
  90. Vom Leben des Geistes.
  91. LdG 1998 -TB-, p. 18.
  92. LdG 1998 -TB-, p. 209.
  93. Das Urteilen.
  94. Véase también: Linda M. G. Zerilli: Einsicht in die Perspektive.
  95. Seyla Benhabib: Hannah Arendt.
  96. Subsección: Conrad als literarische Quelle für Arendt (EuU 1986 -TB-, pp. 407–413).
  97. Irmtrud Wojak: Eichmanns Memoiren.
  98. En: J.Ph. Reemtsma, Laudatio für Saul Friedländer anlässlich der Verleihung des Geschwister-Scholl-Preises 1998; texto disponible en linha (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial y la última versión).
  99. Hauke Brunkhorst: Hannah Arendt.
  100. Benhabib pp. 18 y 21.
  101. Ich will verstehen.
  102. Antonia Grunenberg, Ernst Vollrath – Denkwege und Aufbrüche, discurso para la concession del Premio Hannah Arendt, 2001.
  103. Información sobre el Premio Hannah-Arendt (Hannah-Arendt-Preis) en la web hannah-arendt.de.
  104. Die Totalitarismustheorie ist gescheitert.
  105. Freiheit und Politik (Impreso en: Die neue Rundschau, 69, 1958, cuaderno 4).
  106. Sitio web «Hannah Arendt in Hannover», amb información sobre las Jornadas de Hannah Arendt.
  107. Sitio web del Hannah Arendt-Zentrum en la Universitat de Oldenburgo.
  108. Sitio web (en inglés) de la Hannah Arendt Association (Hungría).
  109. Sitio web HannahArendt.net.
  110. Por ejemplo: Hannah-Arendt-Gymnasium en Haßloch, Hannah-Arendt-Gymnasium en Barsinghausen, Hannah-Arendt-Schule en Hannover, Hannah-Arendt-Schule en Flensburg o el Hannah-Arendt-Gymnasium en Neukölln, Berlín.
  111. Lista de asteroides (100.000-105.000) en IAU Minor Planet Center.
  112. [http://www.pagina12.com.ar/diario/elpais/1-34809-2004-05-02.html Enlace consultado el 30 de agosto de 2016.

Referéncias[modificar | modificar la font]

Bibliografia[modificar | modificar la font]

Bibliografia emplegada[modificar | modificar la font]

  • Auer, D.; Rensmann, Lars; E Schulze Wessel, Julia (eds.) Arendt und Adorno, Suhrkamp, Fráncfort, 2003, ISBN 3-518-29235-8
  • Barley, Delbert. Hannah Arendt. Einführung in ihr Werk. Verlag Karl Alber, Friburgo de Brisgovia - Munic, 1990, ISBN 3-495-47662-8
  • Benhabib, Seyla. Hannah Arendt. Die melancholische Denkerin der Moderne. Amborg, 1998. Original en anglés:The Reluctant Modernism of Hannah Arendt, 1996. I a trad. esp.: Lo reluctante modernismo de Hannah Arendt. Lo dialòg amb Martin Heidegger. Valéncia, Episteme, 1996
  • Besier, Gerhard et A lo. (ed.) Totalitarianism and Liberty. Hannah Arendt in the 21st Century, Ksiegarnia Akademicka, Cracovia, 2008, ISBN 978-83-7188-057-5
  • Bielfeldt, Friedrich. Donas Politikverständnis von Hannah Arendt, GRIN-Verlag, Munic, 2008 ISBN 3-638-95360-2
  • Breier, Karl-Heinz. Hannah Arendt zur Einführung, Junius, Amborg, 1992; 2.ª ed. aum. 2005, ISBN 3-88506-345-X
  • Brocke, Edna E Klein-Rusteberg, Karl-Heinz (prefaci). Treue als Zeichen der Wahrheit. Hannah Arendt: Werk und Wirkung, Dokumentationsband zum Symposium. (Ed. Alte Synagoge) Klartext, Essen, 1997, ISBN 3-88474-585-9
  • Brunkhorst, Hauke. «Antisemitismus und Totalitarismus im Werk Hannah Arendts», En: "Babylon. Beiträge zur jüdischen Gegenwart", Quasèrn 22, Neue Kritik, Fráncfort, 2007, ISBN 978-3-8015-0386-4
  • Brunkhorst, Hauke. Hannah Arendt (ed. Otfried Höffe). C.H. Beck, Munic, 1999, ISBN 3-406-41948-8
  • Budi Hardiman, Fransisco. Die Herrschaft der Gleichen. Masse und totalitäre Herrschaft. Eine kritische Überprüfung der Texte von Georg Simmel, Hermann Broch, Elias Canetti und Hannah Arendt. Fráncfort Del Meno et a lo., Peter Lang, 2001, ISBN 3-631-37929-3 (Tèsi doctorala, Munic, 2001)
  • Christophersen, Alf E Schulze, Claudia. «Chronologie eines Eklats. Hannah Arendt und Paul Tillich». En: Zeitschrift für Neuere Theologiegeschichte (ZNThG) Jg. 9. 2002, pp. 98 - 130.[1]
  • Diner, Donan: «Marranische Einschreibungen. Erwägungen zu verborgenen Traditionen bei Hannah Arendt», En: "Babylon. Beiträge zur jüdischen Gegenwart", Quasèrn 22, Neue Kritik, Fráncfort, 2007, ISBN 978-3-8015-0386-4.
  • Flores d’ Arcais, Paolo: Libertärer Existenzialismus. Zur Aktualität der Theorie von Hannah Arendt. Neue Kritik, Fráncfort, 1997, ISBN 3-8015-0253-8. Orig. Italian, Esistenza e libertá. Génova, Marietti, 1990. I a trad. esp.: Hannah Arendt, Existéncia e libertat. Trad. César Cansino. Madrid, Tecnos, 1996.
  • Fritze, Lothar: «Hannah Arendt weitergedacht. Ein Symposium». Schriften Dones Hannah-Arendt-Institut für Totalitarismusforschung (HAIT), vol.35, Vandenhoeck & Ruprecht, Dresde, 2008, ISBN 3-525-36913-1.
  • Ganzfried, Daniel, e Hefti, Sebastian (eds.): Hannah Arendt. Nach dem Totalitarismus, Eva Wissenschaft, Amborg, 1997, ISBN 3-434-52003-1. Seleccion de las ponéncias de simpòsi amb escasença de las «Jornadas Hannah Arendt» de Zuric, 1996.
  • Gleichauf, Ingeborg: Hannah Arendt, DTV, 2.ª edic. 2005.
  • Grunenberg, Antonia: Hannah Arendt und Martin Heidegger. Geschichte einer Liebe, Piper, Munic, 2006, ISBN 3-492-04490-5.
  • Hahn, Barbara: Hannah Arendt. Leidenschaften, Menschen und Bücher, Berlin Verlag, 2005, ISBN 3-8270-0561-2; Berliner Tachenbuch Verlag, 2007, ISBN 3-8333-0481-2.
  • Harms, Klaus: Hannah Arendt und Hans Jonas. Grundlagen einer philosophischen Theologie der Weltverantwortung, WiKu-Verlag, Berlin, 2003, ISBN 3-936749-84-1.
  • Heuer, Wolfgang: Citizen. Persönliche Integrität und politisches Handeln. Eine Rekonstruktion Dones politischen Humanismus Hannah Arendts, Akademie, Berlin, 1992, ISBN 3-05-002189-6.
  • Heuer, Wolfgang. Hannah Arendt, Rowohlt, Reinbek, 1987; 7.ª edic., 2004, ISBN 3-499-50379-4.
  • Heuer, W. E Wild, Thomas: «Hannah Arendt». En: Text und Kritik. Zeitschrift für Literatur, Quasèrn 166/167, Munic, 2005, ISBN 3-88377-787-0.
  • Kemper, Peter (ed.) Die Zukunft Dones Politischen, Ausblicke auf Hannah Arendt, Fráncfort, Fischer TB, 1993, ISBN 3-596-11706-2. Inclutz de contribucions d'O. Höffe, E. Vollrath, O. Negt, M. Greven, B. Guggenberger, M. Jay E O. Kallscheuer.
  • Kristeva, Julia: Donas weibliche Genie. Hannah Arendt, Philo, Berlin-Viena, 2001, ISBN 3-8257-0186-7. (Original en francés, de 1999.) I a trad. esp.: Lo gèni femenin, 1. Hannah Arendt. Barcelona, Paidós, 2000.
  • Kulla, Ralf: Politische Macht und politische Gewalt. Krieg, Gewaltfreiheit und Demokratie im Anschluß an Hannah Arendt und Carl von Clausewitz. Amborg, Verlag Dr. Kovač, 2005 (= Schriften zur internationalen Politik, vol.12), ISBN 3-8300-2026-0.
  • Kulla, Ralf: Revolutionärer Geist und republikanische Freiheit. Über die verdrängte Nähe von Hannah Arendt und Rosa Luxemburg. Mit einem Vorwort von Gert Schäfer. Hánover, Offizin-Verlag, 1999 (= Diskussionsbeiträge dones Instituts für Politische Wissenschaft der Universität Hannover, vol. 25), ISBN 3-930345-16-1.
  • Ludz, Ursula, E Nordmann, Ingeborg: «Hannah Arendts Denktagebuch» (sobre l'edicion de l'òbra) e «Spuren jüdischen Denkens im Denktagebuch», en: Donnerstagshefte, n.º 6, Hg./Verlag Alte Synagoge, Essen, 2003, ISBN 3-924384-38-X.
  • Marchart, Oliver: Neu beginnen. Hannah Arendt, die Revolution und die Globalisierung, Amb prefaci de Linda Zerilli; Verlag Turia & Kant, 2005, ISBN 3-85132-421-8.
  • Meints, Waltraud; Klinger, Katherine (eds.): Politik und Verantwortung. Zur Aktualität von Hannah Arendt, Hánover, 2004, ISBN 3-930345-43-9.
  • Philipp zum Kolk, Hannah Arendt und Carl Schmitt. Ausnahme und Normalität - Staat und Politik. Peter Lang Verlag, Fráncfort, 2009, ISBN 978-3-631-59232-8.
  • Pilling, Iris: Denken und Handeln als Jüdin Peter Lang, Fráncfort del Meno, 1996, ISBN 3-631-48913-7 (tèsi doctorala).
  • Prinz, Alois: Beruf Philosophin oder die Liebe zur Welt. Die Lebensgeschichte der Hannah Arendt, Beltz & Gelberg, Weinheim & Basel 1998, ISBN 3-407-78879-7; reed. 2006, ISBN 3-407-80985-9. I a trad. esp. La filosofia coma profession o l'amor dins lo mond. La vida de Hannah Arendt. Trad. De Belém Ibarra de Diego. Barcelona, Herder, 2001.
  • Reif, Adalbert (ed.): Hannah Arendt. Materialien zu ihrem Werk, Euròpa, Viena, 1979, ISBN 3-203-50718-8.
  • Rose, Uta-D., Die Komplexität politischen Handelns. Die Liberalismus-Kommunitarismus-Debatte im Lichte Dones Denkens von Hannah Arendt, Waldkirch, Edition Gorz, 2004, ISBN 3-938095-01-6.
  • Scherer, Georg: «Der Liebesbegriff bei Hannah Arendt und bei Augustin», En: Donnerstagshefte, n.º 6, Hg./Verlag Alte Synagoge, Essen, 2003, ISBN 3-924384-38-X.
  • Schindler, Roland W.: Geglückte Zeit - gestundete Zeit. Hannah Arendts Kritik der Moderne, Campus, Fráncfort et a lo., 1996.
  • Schönherr-Mann, Hans-Martin: Hannah Arendt. Wahrheit, Macht, Moral, Beck, Munic, 2006, ISBN 3-406-54107-0, ISBN 978-3-406-54107-0.
  • Schulze Wessel, Julia: Ideologie der Sachlichkeit. Hannah Arendts politische Theorie Dones Antisemitismus, Suhrkamp, Fráncfort, 2006, ISBN 3-518-29396-6.
  • Seitz, Jacob Stefan: Hannah Arendts Kritik der politisch-philosophischen Tradition. Unter Einbeziehung der französischen Literatur zu Hannah Arendt, Herbert Utz Wissenschaft, Munic, 2002, ISBN 3-8316-0168-2.
  • Seyla Benhabib E Raluca Eddon: «From Anti-Semitism to "the Right to Have Rights". The Jewish Roots of Hannah Arendt'S Cosmopolitanism», en: "Babylon. Beiträge zur jüdischen Gegenwart", Quasèrn 22, Neue Kritik, Fráncfort, 2007, ISBN 978-3-8015-0386-4.
  • Smith, Gary (ed.): Hannah Arendt Revisited: «Eichmann in Jerusalem» und die Folgen, Suhrkamp 2135, Fráncfort, 2000, ISBN 978-3-518-12135-1.
  • Sontheimer, Kurt: Hannah Arendt. Der Weg einer großEn Denkerin. Munic, 2005, ISBN 3-492-04382-8.
  • Thaa, W., E Probst, L. (eds.) Die Entdeckung der Freiheit. Amerika im Denken Hannah Arendts Philo, Berlin, Viena, 2003 ISBN 3-8257-0338-X
  • Volk, Christian: Urteilen in dunklen Zeiten. Eine neue Lesart von Hannah Arendts «Banalität Dones Bösen», 2005, Lukas, Berlin, ISBN 3-936872-54-6.
  • Vowinckel, Annette: Arendt, Reclam, Leipzig, 2006, ISBN 978-3-379-20303-6.
  • Vowinckel, Annette: Geschichtsbegriff und Historisches Denken bei Hannah Arendt, Böhlau, Colònia, 2001, ISBN 3-412-03401-0.
  • Vowinckel, Annette: Hannah Arendt. Zwischen deutscher Philosophie und jüdischer Politik, Lukas Verlag F. Kunst- O. Geistesgeschichte, Berlin, 2004, ISBN 978-3-936872-36-1.
  • Wagenknecht, Achim: Einführung in die politische Philosophie Hannah Arendts, Tectum Verlag, Marburgo, 1995, ISBN 978-3-89608-908-3. Tèxt disponible en linha (en alemand), tanben coma archiu PDF.
  • Wolfgang Heuer e Irmela von der Lühe (eds.) Dichterisch denken. Hannah Arendt und die Künste, Wallstein, Gotinga, 2007, ISBN 978-3-8353-0131-3. Inclutz (pp. 213-223) de nòtas ineditas de Arendt envolopa «Übungen in Vorstellungskraft».
  • Young-Bruehl, Elisabeth: Hannah Arendt. Leben, Werk und Zeit. Frankfurt, 1982, 2004, ISBN 3-596-16010-3. Original en anglés: Hannah Arendt. For Love of the World. Yale University Press, 1982. I a trad. esp.: Hannah Arendt. Una biografia. Trad. Manuel Llopis Valdés. Valéncia, Alfons lo Magnànim, 1993. Reeditat amb nòu prefaci en Barcelona, Paidós, 2006.
  • Young-Bruehl, Elisabeth: Why Arendt Matters, Yale University Press, Londres, 2006, ISBN 0-300-12044-3.

Bibliografia addicionala[modificar | modificar la font]

  • Adler, Laura: Hannah Arendt. Trad. D'Isabel Margelí. Barcelona, Destinacion, 2006.
  • Birulés, Defunta (compiladora): Hannah Arendt: l'orgulh de pensar. Barcelona, Gedisa, 2000. Articles de Seyla Benhabib, Richard J. Bernstein, Laura Boella, Margaret Canovan, Françoise Collin, Roberto Esposito, Salvador Giner, Martin Jay, Hans Jonas, Claude Lefort, Mary McCarthy e Albrecht Wellmer.
  • Birulés, Defunta: L'especificitat de çò de politic: Hannah Arendt. Valéncia, Episteme, 1996.
  • Birulés, Defunta: Un eiretatge sens testament: Hannah Arendt. Barcelona, Herder, 2007.
  • Bárcena, Fernando: Hannah Arendt. Una filosofia de la natalitat. Barcelona, Herder, 2006.
  • Brunkhorst, Hauke: Lo legat filosófico de Hannah Arendt. Trad. De Manuel Abella e José Luis López de Lizaga. Madrid, Bibliotèca Nòva, 2006.
  • Campillo, Antonio: Lo luòc del jutjament. Sièis testimònis del sègle XX: Arendt, Canetti, Derrida, Espinosa, Hitchcock e de Causidas. Madrid, Bibliotèca Nòva, 2009.
  • Cruz, Manuel (editor): Lo sègle de Hannah Arendt. Barcelona, Paidós, 2006.
  • Ettinger, Elsbieta: Hannah Arendt E Martin Heidegger. Trad. De Daniel Najmías. Barcelona, Tusquets, 1996 (Hannah Arendt/Martin Heidegger. Yale University Press)
  • Govea Cabrera, Jorge. Vision de la politica en Hannah Arendt, Maracaibo, Veneçuèla, Frónesis (Revista de Filosofia Juridica, Sociala e Politica), Institut de Filosofia del Drech Dr. J.M. Prim Ocando, Universitat del Zulia, ISSN 1315-6268-Dep. Legal pp 199402ZU33, Vol. 17, Pas. 2, mai-agost, 2010, pp. 217 - 239.
  • Gutiérrez de Cabiedes, Teresa (2009). Lo hechizo de la compreneson. [2]Vida e òbra de Hannah Arendt (1ª edicion). Edicions Tròbi. ISBN 978-84-9920-002-6.
  • Hill, M.A. (comp.) Hannah Arendt: The Recovery of the Public World. New York, St. Martin's Press, 1979
  • May, L. Kohn, J. (comp.) Hannah Arendt. Twenty Years Later. The MITPress
  • Parekh, Bhikhu. Hannah Arendt and the Search for A New Political Philosophy. Londres, Macmillan, 1981.
  • Pressacco, Carlos F. (ed.) 'Totalitariasmo, banalitat E despolitización. L'actualitat de Hannah Arendt'. 2006.
  • Prior, Angel. Volontat e responsabilitat en Hannah Arendt. Madrid, Bibliotèca Nòva, 2009.
  • Reif, Adelbert: Convèrses amb Hannah Arendt Trad. De Ramon Farrés. Barcelona, Lleonard Muntaner, 2006.
  • Roviello, A.M. & M. Weyembergh (coords): Hannah Arendt et La modernité. París, Vrin, 1992.
  • Saut Sánchez del Corral, Ana. La Dignitat Umana: Dignitat de la Femna. Madrid, PPC, 2007.
  • Sánchez Muñoz, Cristina. Hannah Arendt: L'espaci de la politica. Madrid, Centre d'Estudis Politics e Constitucionales, 2003.
  • Divèrses autors, Hannah Arendt, Lo legat d'un agach. Edicions Sequitur, Madrid, 2008. Assages de Defunta Birulés, Daniel Mond, Agustín Serrano de Haro, Dana Vila, Richard Bernstein, Margaret Canovan, Albrecht Wellmer, George Kateb e Jacques Taminiaux.
  • Vila, Dana (ed): The Cambridge Companion to Hannah Arendt. Cambridge & New York, Cambridge University Press, 2000
  • Williams, Gareth (ed.), Hannah Arendt: Critical Assessments of leading Political Philosophers, 4 vols., Londres, Routledge, 2005.
  • Zamora, J.A. E Arribas, S. (coord.) Hannah Arendt. Pensar en de tempses ombrívoles. Arbor 186 ( 742). 2010. Conselh Superior d'Investigacions Scientificas. doi 10.3989/arbor.2010.i742


Error de citacion : La balisa <ref> existís per un grop nomenat « lower-alpha », mas cap de balisa <references group="lower-alpha"/> correspondenta pas trobada