Guy de Montfort
  | |
| Nom | (fr) Guy de Montfort (it) Guido di Montfort |
|---|---|
| Biografia | |
| Naissença | 1244 |
| Mòrt | decenni de 1290 (45/55 ans) Messina |
Podestà de Florència (ca)  | |
| | |
| Donadas personalas | |
| Autres | |
| Conjunt | Margherita Aldobrandeschi |
| Descendéncia | Anastasia de Montfort (fr) , Thomasse de Montfort (fr) |
| Maire | Eleanor de Leicester (ca) |
| Paire | Simon V de Montfòrt |
| Fraires | Éléonore de Montfort (fr) , Henry de Montfort (fr) , Amaury de Montfort (fr) e Simon de Montfort le Jeune (fr) |
 | |
Guy de Montfort, sovent italianizat en Guido di Montfort, comte de Nola, (1244 – Messina, 1291/1292), foguèt un militar anglés, filh de Simon V de Montfort, cinquen senhor de Leicester e d'Alienor d'Anglatèrra, e felen de Simon IV de Montfòrt.
Biografia
[modificar | modificar lo còdi]Prenguèt part a la batalha d'Evesham de 1265 contra las fòrças del sieu oncle, lo rei Enric III d'Anglatèrra, e son cosin, lo prince Edoard, ont son paire e son ainat foguèron tuats. Guy foguèt tanben nafrat e pres.
Foguèt embarrat dins lo castèl de Windsor fins a la prima de 1266. Se crompèt los gardas e reüssiguèt a s'escapar en França, ont rejonhèt sa familha en exili. Amb son fraire Simon, se desplacèt per Euròpa en prenent part a divèrsas campanhas militaras. En 1267 arribèt en Itàlia e es considerat coma lo fondator de la familha Monforte, ducs de Laurito.
Per la valor demostrada dins la batalha de Tagliacozzo, en 1269 foguèt recompensat pels Angevinsamb lo feu de Nola.
Dintrèt al servici de Carles d'Anjau quand foguèt Vicari en Toscana en remplaçant Jean Britaud e aquí en 1270 esposèt una nòbla del comtat de Maremma, Margherita Aldobrandeschi, amb qui aguèt doas filhas:
- Anastasia, maridada amb Romano Orsini, .
- Tomasina, maridada amb Pietro dei Prefetti di Vico .
En 1271, Guy e Simon aprenguèron que lor cosin Enric de Cornoalha èra a Viterbo . Se dirigiguèron immediatament cap a la vila, envejoses de venjar l'afront que lor familha aviá patit pendent la desfacha a la batalha d'Evesham .
Tre que lo trobèron, pendent la messa dins la glèisa de Sant Silvèstre, tirèron lors espasas e lo tuèron del temps que s'agarrava a l'altar, en pregant de pietat. Foguèt pas castigat per l'assassinat, mas foguèt excomunicat pel papa per aver cometut un crime tan eïnós dins un luòc consagrat.
Après l'excomunicacion se refugièt a Maremma (Sabatina) çò del sògre, lo comte Ildebrandino Aldobrandeschi . Foguèt mai tard absolgut de l'excomunicacion e tornèt al servici de Carles d'Anjau. A la prima de 1283 foguèt nomenat comandant de las tropas papalas pel papa Martin IV . Prenguèt part a las operacions militaras destinadas a far tornar Forlì e Cesena, las darrièras vilas ghibelinas de Romanha, jos contraròtle papal.
Pendent la Guèrra de las Vèspras foguèt pres presonièr pels aragonés lo 23 de junh de 1287, dins la batalha navala de Castellammare . Moriguèt en preson a Messina entre 1288 e la fin de 1291 .
Dins la literatura
[modificar | modificar lo còdi]Dante Alighieri lo placèt demest los assassins del seten cercle de l'infèrn de sa divenca comedia, aquel dels violents, immergit fins a sas espatlas dins lo sang bolhent de Phlegethon, isolat de l'autre damnat per la repugnança de sa crudeltat.