Guitalens

Guitalens; Guitalens
Descobridor o inventaire
Data de descobèrta
Contrari
Color
Simbòl de quantitat
Simbòl d'unitat
Proprietat de
Fondador
Compren
Data de debuta
Data de fin
Precedit per
Seguit per
Coordenadas
	La glèisa Sant Pèire.
	Armas
	Armas
	Geografia fisica
Coordenadas	43° 38′ 38″ N, 2° 02′ 17″ E
Superfícia	5,65 km²
Altituds; · Maximala; · Minimala	; 290 m; 140 m
	Geografia politica;
Region ist	Lengadòc;
Estat	França;
Region	Occitània ;
Departament	Tarn ;
Arrondiment	Castras;
Canton	Canton de Plana de l'Agot (Semalens) (Vièlhmur abans 2015);
Intercom	CC del Lautrequés e del País d'Agot;
Comuna	Guitalens e l'Albareda
	Autras informacions
Còde postal	81220
Còde INSEE de seccion	81107
Divèrs	anciana comuna

Guitalens (Guitalens en francés) es una anciana comuna lengadociana, situada dins lo departament de Tarn e la region d'Occitània, ancianament de Miègjorn-Pirenèus. Dempuèi 2007, fa partida de la comuna de Guitalens e l'Albareda, ambe L'Albareda (fusion simpla).

Geografia

La ribièra d'Agot s'espandís mai que mai al nòrd. A Guitalens, los puèges començan a mens d'un km de l'aglomeracion.
Separats per l'Agot, mas i a un pont, Guitalens e L'Albareda fòrman una sola aglomeracion sus la RD 112 (anciana RN 112) Montalban-Castras.

Toponimia

Las fòrmas ancianas son Guttalongus en 961 [probabla cacografia], Guitalenx en 1277 ^[1] e tanben Guitaleux^[2]. La vocalizacion -ens > -èus es regulara dins aquela partida del lengadocian (cf. Confolèuç). Quina es la prononciacion vertadièra ?
Segon Dauzat, seguit d'Astor, Guitalens ven del nom germanic d'òme Wital, ambe'l sufixe germanic -ing [-os] ^[1]^,^[3]. Ambe -ingos, los Feniés aiman mai lo nom germanic d'òme Wittilo ^[4], probablement per explicar la conservacion de -t- sord (que passa regularament a -d- entre vocalas). E Wital es vertadièrament un nom germanic ?

Istòria

D'aquí a 1801, Guitalens èra de la diocèsi de La Vaur (L'Albareda, alara un simple luòc, èra de la diocèsi de Castras).
Las doás comunas fusionèron lo 30 de setembre de 2007 (fusion simpla). Lo n° INSEE es lo de L'Albareda e l'ostal de comuna es tanben a L'Albareda, qu'èra çaquelà la comuna pus pichona. Guitalens a salvat lo seu nom en primièr e tanben lo seu còssol.

Administracion

Lista dels cònsols successius
Periòde		Identitat	Etiqueta	Qualitat
2001	2007	Raymond Gardelle		futur còssol de Guitalens e l'Albareda
abans 1995	?	Yves Alayrac	PCF
Totas las donadas non son pas encara conegudas.

Demografia

modificar « persona »
v · d · m

Evolucion demografica
Populacion comunala actuala (2013): , totala:

660

437

445

436

580

589

609

613

607

567

605

601

579

577

571

604

574

495

479

438

418

359

372

362

370

320

309

330

320

291

299

336

371

Cercar

2009

2010

Cercar

Fonts

Base Cassini de l'EHESS - Nombre retengut a partir de 1962 : Populacion sens comptes dobles - Sit de l'INSEE

Evolucion de la populacion 1962-2008

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben

Ligams extèrnes

Nòtas

↑ ^1,0 et ^1,1 Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, reedicion Librairie Guénégaud, 1984, p. 338
↑ Arrêts célèbres et mémorables du parlement de Paris, 1612, p. 741-749, legir en linha https://books.google.fr/books?id=28FjAAAAcAAJ&pg=PA741&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
↑ Jacques Astor, Dictionnaire des Noms de Familles et Noms de Lieux du Midi de la France, ed. du Beffroi, 2002, p. 983
↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 182

Portal de Lengadòc

[dauz-1] 1,0 et ^1,1 Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, reedicion Librairie Guénégaud, 1984, p. 338

[2] Arrêts célèbres et mémorables du parlement de Paris, 1612, p. 741-749, legir en linha https://books.google.fr/books?id=28FjAAAAcAAJ&pg=PA741&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false

[3] Jacques Astor, Dictionnaire des Noms de Familles et Noms de Lieux du Midi de la France, ed. du Beffroi, 2002, p. 983

[4] Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 182

[1]

[2]

[3]

[4]