Gregòri VII

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Aqueste modèl es pertinent ? Clicatz per ne veire d'autres.
L’ortografia o la gramatica d'aqueste article es de verificar.

Gregòri VII O.S.B. (Sovana, (A. 1020) – Salerno, 25 de mai de 1085). Papa nº 157 de la Glèisa catolica de 1073 a 1085.

Biografia[modificar | modificar la font]

Hildebrando Aldobrandeschi Nasquèt en Toscana, en lo seno d'una familha de modèsta extracción sociala. Creish en lo contorn de la Glèisa romana a l'èsser confiat a lo sieu oncle, abad del monastèri de Santa María en lo Aventino, a on faguèt los vòts monásticos.

En l'an 1045 es nomenat secretari del Papa Gregorio VI, cargue qu'ocupariá fins a 1046 en qu'acompanharà a dich Papa a lo sieu destierro en Colònia après èsser depuesto en un concili, celebrat en Sutri, acusat de simonía en la siá eleccion.

En 1046, al morir Gregorio VI, Hildebrando entra coma monge en lo monastèri de Cluny en a on aquerirà las idèas reformistas que regiràn lo rèste de la siá vida e que li faràn dirigir la coneguda Reforma gregoriana.

Hildebrando Torna pas en Roma, mas en l'an 1049 es requerit pel Papa Leon IX per agir coma Legat Pontificio, çò que li permetrà conéisser los centres de poder d'Euròpa. En agint coma Legat se trobava, en 1056, en la cort alemanda, per informar de l'eleccion coma Papa de Víctor II quand aqueste moric e s'escuelhèt coma successor al antipapa Benedicto X. Hildebrando Se opusó a aquesta eleccion e atenguèt que s'escuelhèsse Papa a Nicolás II.

En 1059 es nomenat per Nicolás II Archidiácono e administrador efectiu dels bens de la Glèisa, cargue que li amièc a aténher tal poder que s'arribèt a dire que tirava de manjar a “lo sieu Nicolás coma a un ase en l'establariá”.

En 1509 foguèt enviat en Milà al bòrd de Anselmo dona Baggio (lo futur Alejandro II) per apiejar al diácono San Arialdo contra l'arquevesque simoníaco Guido dona Velate. A l'an seguent arribariá San Pedro Damián amb la meteissa fin.

Del «Sègle escur» cap a la hierocracia[modificar | modificar la font]

Cal aver en compte lo conflicte de poders que s'èra viscut dins lo sègle X: donada l'influéncia qu'exercissián los avesques sobratz las gents de las siás diocèsis, los reis pretenián los aver coma “aliadi” (mas dempuèi lo sieu ponch de vista politica). Aver la possibilitat de los escuélher, (lor liurar lo cargue, es dire “los investir”) assegurariá practicament la siá fidelitat.

La Santa Sedença foguèt en quènt en de mans de las faccions de comtes e princes, autentics clanes nobiliarios. Amb lo temps demorèt somesa al tiránico domeni d'aquestas familhas, qu'atenguèron l'eleccion de pontifes afectos, que foguèron, en la siá majoritat, individus insignificants o indignes e que faguèron descéner lo pontificat als mai basses nivèls qu'a conegut en la siá istòria. Aital, lo sègle X foguèt lo Sègle de fèrre o Sègle escur de la Glèisa. Pendent sègle e mièg, desfilèron près de quaranta papas e antipapas, fòrça que n'aguèron de pontificats efímeros o sofriguèron una mòrt violenta, sens daissar a pena memòria.

Mas ja dins lo sègle XI sorgissiá la escolástica, correnta teológico-filosófica dominante que propicièc la clara subordinación de la rason a la fe (Philosophia ancilla theologiae, es dire, la filosofia es sierva de la teologia). La escolástica predominaría dins las escòlas catedralicias e en los estudis generales que donèron luòc a las universitats medievalas europèas fins a intervengudi del sègle XV.

[Lo cesaropapismo, qu'èra estat inaugurat per la practica politica de Carlomagno, li caldrà cedir definitivament davant lo pes de la hierocracia, qu'a en Gregorio VII a òm dels teorics de las maximalas formulacions del poder universal dels successors de Pedro.]

Eleccion papal e lo Dictatus Papae[modificar | modificar la font]

A de començaments del sègle XI, davant un papado impotent davant las faccions nobiliarias, se verifiquèt un autentic cesaropapismo amb l'emperaire Enrique III (1039-1056), veritable dispensador de cargues eclesiastics.[1] Après la mòrt d'Enrique III sorgís un movement tendiente a liberar al papado del sometimiento a l'Empèri. En tot lo mond crestian comença a se reivindicar la libertat de la Glèisa, principalament per nomenar los sieus foncionaris. Se tractarà de dignificar la vida morala dels clèrgues, en condemnant la simonía, lo nicolaísmo e en impausant lo celibato. Se pretendrà enfortir l'autoritat papal en contra de la voracidad dels princes imperiales.

Hildebrando Foguèt escuelhut pontife per aclamación popular lo 22 d'abril de 1073, çò que supausèt una transgresión de la legalitat establida en 1059 pel concili de Melfi, qu'aviá decretat qu'en l'eleccion papal podiá pas qu'intervier lo collègi cardenalicio, jamai lo pòble roman. Pas obstante obtenguèt la consagración episcopala lo 30 de junh de 1073.

Gregorio VII. Illustracion en un manuscrit d'autor desconegut del sègle XI.

En 1075, Gregorio VII publiquèt lo Dictatus Papae, vint-e-sèt axiomas a on Gregorio exprimís las siás idèas sobratz cual a d'èsser lo papièr del pontife en la siá relacion amb los poders temporales, mai que mai amb l'emperaire del Sacro Empèri. Aquestas idèas pòdon se resumir en tres ponchs:

1. Lo papa es senhor absolut de la Glèisa, en essent per lo dessús dels fisèles, los clèrgues e los avesques, mas tanben de las Glèisas localas, regionalas e nacionalas, e per lo dessús tanben dels concilis.

2. Lo papa es senhor suprèm del mond, totes li an de sometimiento, incluses los princes, los reis e lo pròpri emperaire.

3. La Glèisa romana pas erró ni errará jamai.

(Aviá fach eclosión la lucha entre los poders universales que tractavan d'aténher lo Dominium mundi)

La brega d'investiduras[modificar | modificar la font]

Aquestas pretensions papales amiauen clarament a un afrontament amb l'emperaire alemand en la disputa coneguda coma Brega de las Investiduras qu'inícia quand, en un sínodo celebrat en 1075 en Roma, Gregorio VII renauís la proïbicion de l'investidura per laicos.

Aquesta proïbicion foguèt pas admesa per Enrique IV que contunhèt de nomenar d'avesques en Milà, Spoleto e Fermo, de territòris colindantes amb los Estats pontificios, per çò que lo Papa ensagèt intimidarle mejançant la menaça de excomunión e de la deposición coma emperaire.

Enrique reacciona, en genièr de 1076, en celebrant un sínodo de Worms a on depone al Papa. La excomunión lançada per Gregorio sobre Enrique significava que las siás súbditos demoravan liuras de li prestar vasallaje e obediencia, per çò que l'Emperaire, en tement un suslhèuament dels princes alemands, qu'èran anats en Augsborg per s'amassar en una dièta amb lo Papa, decidís anar a l'amassada de Gregorio e li demandar l'absolucion.

L'amassada entre Papa e Emperaire aguèt luòc en lo Castillo de Canossa, concrètament dins lo castèl Stammburg de la granda comtessa Matilde de Canossa. Enrique se presentèt pas coma rei, mas coma penitente en sabent qu'amb aiçò, lo Pontife en la siá qualitat de sacerdòt poiriá pas li negar lo perdon. Lo 28 de genièr de 1077, Gregorio VII absolguèt a Enrique IV de la excomunión en escambi de que se celebrès una Dièta que se debatriá en el la problematica de las investiduras eclesiasticas.

Amassada entre l'emperaire Enrique IV e lo Papa Gregorio VII en Canossa en 1077. (Òbra de Carlo Emanuelle).

Malgrat aiçò Enrique dilata en lo temps la celebracion de la promesa Dièta per çò que Gregorio VII lança contra l'emperaire una segonda condemna de excomunión, çò depone e procedís a reconéisser coma nòu rei a Rodolfo, duque de Suabia.

Aquesta segonda excomunión obtenguèt pas los efèctes de la primièra doncas que los avesques alemands e lombardos apiegèron a Enrique qui, en un sínodo celebrat en Brixen en 1080, proclama nòu papa a Clemente III e marcha davant de la siá armada sobratz Roma que li dobrís las siás pòrtas en 1084. Se celèbra alavetz un sínodo que se decrèta en el la deposición e excomunión de Gregorio VII e se confirma al antipapa Clemente III, qui procediguèt a coronar coma d'emperaires a Enrique IV e a la siá esposa Berta.

Gregorio VII se refugièt en lo Castillo Sant'Angelo en esperant l'ajuda de los sieus aliadi normandos capitaneados per Roberto Guiscardo. L'arribada dels normandos obliga a Enrique IV a abandonar Roma, qu'es somesa a saqueo e incendiada per las armadas normandos, accion que desacadièc lo suslhèuament dels romans contra Gregorio, que se vegèt obligat a se retirar dins la vila de Salerno a on moririe lo 25 de mai de 1085.

Foguèt canonizado en 1726 pel papa Benedicto XIII, en se celebrant la siá festivitat litúrgica lo 25 de mai.

La disputa envolopa las investiduras finalizèt mejançant lo Concordato de Worms, en 1122, que delimitèt l'investidura eclesiastica de la feudala.

Canonizaciones Importants[modificar | modificar la font]

Pendent la brega d'investiduras, Gregorio VII establiguèt d'alianças amb los Estats medievales europèus circundantes. Òm d'elas foguèt amb lo rei sant Ladislao I d'Ongria, qui aviá desposado a la princessa Adelaïda de Rheinfelden, filha de Rodolfo de Suabia, lo anti-rei escuelhut per Gregorio VII per s'opausar a Enrique IV. Ladislao Aviá lutat egalament pel tròn contra lo sieu cosin Salomón, quién pretenguèt liurar coma vasallo lo reialme ongrés a l'emperaire Enrique IV. D'aquesta manièra, la relacion entre Ladislao I e Gregorio VII resultèt estrecha, en inclinant en Ongria del costat del papado pendent la brega d'investiduras.

En 1083, lo rei ongrés obtenguèt del papa la canonización del rei Esteban I d'Ongria, lo sieu filh lo prince San Emérico, aital coma de San Gerardo Sagredo, San Andrés e San Benedicto, tres avesques ongreses.

Vejatz-vos tanben[modificar | modificar la font]

  • Concili de Estrigonia I

Referéncias[modificar | modificar la font]

  1. Entratge a l'istòria de l'Edat mejana europèa

Bibliografia[modificar | modificar la font]

  • Dawson, Ch. 2001). Istòria de la Cultura Crestiana. Mexic D.F., Mexic: Fons de Cultura Economica.
  • Hóman, B. E Szekfű, Gy. (1935). Magyar Történet. Budapest, Ongria: Király Magyar Egyetemi Nyomda.
  • Tanner, J R., Previte-Orton, C W., Brooke Z N. (1929) The Cambridge Medieval History, Volume VI: Victory of the papacy. Cambridge, Anglatèrra: Cambridge University Press.