Batalha de Guadalete

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Salta a la navegació Salta a la cerca


Gtk-dialog-info.svg Aqueste article es sortit d'un traductor automatic e fa besonh d'unas correccions de gramatica, d'ortografia e de sintaxi.

La batalha de Guadalete es una batalha que debanèt l'an 711 entre los musulmanes e los visigots, amb la desbranda dels darrièrs, e coma consequéncia las tropas del Califat s'espandiguèron e condusiguèron l'invasion musulmana de Hispània.

Antecedents[modificar | modificar la font]

Olban, Lo comte visigot de Septa (Ceuta), que governava suls berbers Gumara, vassalls dels visigots que s'èran someses als musulmanes, faguèt de mitjancer per obténer la collaboracion de Mussa ibn Nussayr en favor d'un partit en las luchas civilas entre los dos partits que se disputavan la corona visigoda.[1]

Lo 710 Mussa ibn Nussayr, va menar una expedicion de tempteig a las còstas andalosas, comanada per Tarif ibn Màlik, que tornèt amb sautèri e sens problèmas. Mussa ibn Nussayr, Sembla que demandèt opinion al califa A lo-Walid E, qui segon la tradicion li respondèt "garda-te de riscar los cresents a travèrs dels perilhs d'una mar de violentas tempèstas". Mas lo esquer del tresaur reial visigot temptèt lo governador Mussa ibn Nussayr e l'an 711 ordenèt a lo sieu general Tàriq ibn Ziyad sortir cap a Hispània.

L'an 711 Tàriq crosèt l'estrech e va desembarcar a la Bètica. Amb solament quatre vaissèls caleren de jorns per transportar a las tropas. Tàriq Va desembarcar supausadament a un luòc que nomenèt jàbal Tàriq (montanha de Tàriq), uèi Gibraltar.[2] La basa s'establiguèt ad A lo-Yazira a lo-Jadrā (Algesires). Lo rei veire Roderic, que sembla èra en lucha contra los bascons e los nòbles opausants a la part nòrd del reialme, sortèt cap al sud.

Sembla que nòbles de la Bètica favorablas a Àquila II recebèron a Tàriq e los sieus soldats, qu'èran totes berbers crestians e produsissián pas cap de malfisança, mas es pas segur qu'o faguèsson perque foguèsson aliats dirèctes de la causa, mas cossí d'aliats objectius. Las nòrmas dels Concilis de Toledo enebissián demandar ajuda a l'estrangièr per ocupar lo poder. Roderic e Àquila acordèron una trèva per combatre amassa los nauvenguts. La situacion de Tàriq passèt a èsser compromesa. Cap dels dos partits lo reconeissiá coma lo sieu aliat, mas qu'al contrari jonhián las fòrças, e lo daissavan amb la mar a l'esquina amb una armada redusida de solament sèt mil òmes. La basa de Roderic èra a Còrdoa. L'armada de Àquila sembla qu'èra cap a la zòna de Cartago Nòva. Tàriq Envièt un messatge a lo sieu cap Mussa, que li envièt cinc mil òmes mai, totes amazics.

Operacions militaras[modificar | modificar la font]

Entre lo 19 e lo 26 de julhet del 711 a l'estanh de la Janda, segon qualques istorians, o, segon autras coma l'istorian e geògraf ceutí del sègle XIV Abul Walid a lo-Himyari, près del que demorava de la vila romana de Lacca, al bòrd del riu Guadalete a unes 7 km de la vila de Arcos de la Frontièra.[3][4] Las primièras laspanadas amb las tropas de Tàriq ibn Ziyad foguèron lo 19 de julhet e après pas mai parèron. Mas los vitizians, seguidors de Àquila II, en un determinat moment, daissèron la batalha, en provocant dirèctament o indirecta la desbranda de Roderic. Fòrça nòbles moriguèron e quitament benlèu lo quite Roderic, e mai se aiçò es pas segur.

Consequéncias[modificar | modificar la font]

Tàriq ibn Ziyad Completèt aquela victòria amb una segonda a Écija, en acabant la noblesa goda roderiquista (e sembla que tanben qualques vitizians qu'èran ailà). Los reis se sap que antigament s'emportavan lo tresaur a las batalhas. Es pas probable, mas, que Roderic portès lo tresaur reial a lo sieu seguici. Malgrat tot Tàriq deviá pensar que lo tresaur anava amb eles e que se l'emportarián cap a Toledo, o sabiá plan qu'èra ailà.

En Lo meteis julhet del 711 Tàriq daissèt los sieus lloctinents a ponches estrategics (Malaga, Granada e Còrdoa, aquela darrièra jol comandament de Mughith ar-Rumi) e arribèt a marchas forçadas a Toledo. Se li òbran ailà las pòrtas e se tròba amb Oppas, fraire del defunt rei Vítiza, possible senhal que Àquila èra ja estat proclamat a Toledo ont lo clergat li èra favorable, probablament un jorn abans en se sabent la mòrt de Roderic. Se sap que l'arquevesque Sindred, partidari de Roderic, fugiguèt cap a Roma, mas se desconeis se per causa de la paissièra del poder pels vitizians o per paur dels musulmanes o per ambedoas rasons. A Toledo Tàriq trobèt lo tresaur mas èra malaisit lo s'emportar, perque las autoritats vitizianes de Toledo èran solament dispausadas a n'autrejar una part coma pagament pels servicis prestats. Aital doncas, Tàriq decidiguèt se demorar dins la capitala del reialme e esperar d'instruccions de Mussa ibn Nussayr. Aviá ailà de fòrças sufisentas per pas èsser atacat dins la vila e los vitizians s'ausavan pas a trincar amb el fins que lo poder de Àquila foguèsse pas consolidat, e una vila emmurallada èra malaisida de prene mejançant un atac de l'exterior.

Referéncias[modificar | modificar la font]

  1. Los sieus descendents portavan la
  2. J. Vallve Sosten al libre
  3. García Aranda
  4. Glick