Bandièra de Japon

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Aqueste modèl es pertinent ? Clicatz per ne veire d'autres.
L’ortografia o la gramatica d'aqueste article es de verificar.

Modèl:Infobox Bandièra

La bandièra nacionala de Japon es lo pabalhon que representa dins lo país e que, amassa amb l'escut e l'imne nacional, a la categoria de simbòl patrio. Consistís en un rectangular de color blanca e amb un grand disc roge (en representant al Solelh) en lo centre. S'apèla oficialament Nisshōki (日章旗?, «bandera del sol en forma de disco») (日章旗, ''Nisshōki''? «Bandièra del solelh en forma de disc») en japonés, mas es mai comúnmente coneguda coma Hinomaru (日の丸?, «disco solar») (日の丸, ''Hinomaru''? «Disc solar»).

La bandièra Nisshōki es la bandièra nacionala de l'Empèri de Japon segontes çò de dispausat en la Lei Concerniente a la Bandièra e l'Imne Nacional, que foguèt promulgada e entrèt dins vigor lo 13 d'agost de 1999. E mai se anteriorament pas s'especificava una bandièra oficiala, lo Hinomaru èra ja de facto la insignia nacionala. Doas proclamacions de l'an 1870 donavan sendas de provisions pel dessenh d'una bandièra nacionala. L'emplec del Hinomaru foguèt severamente restringido pendent los primièrs ans de l'aucupacion nòrd-americana après la Segonda Guèrra Mondiala, e mai se posteriorament las restriccions se relajaron.

Pendent la primairenca istòria de Japon, lo motiu del Hinomaru foguèt utilizat en las bandièras de daimyos e samuráis. Pendent la Restauracion Meiji, tant lo disc solar coma la insignia del solelh naissent de l'Armada Imperiala Japonesa se convertiguèron en los principals simbòls de l'emergent Empèri de Japon. Afichas amb propaganda, de libres de tèxt e pelliculas pintavan la bandièra coma una font d'orgulh e patriotisme. Als ciutadans se lor demandava que mostrèsson la bandièra en los sieus larèrs pendent las fèstas nacionalas, de celebracions e d'autras escasenças que decretès lo Govèrn.

Desparièrs objèctes devocionales dins lo país e a l'emperaire amb lo motiu del Hinomaru se tornèron populars pendent la Segonda Guèrra Mas-japonesa e d'autres conflictes. Aquestes objèctes anavan dempuèi de consignas escrichas en de bandièras fins a de gatges de vestir e plats amb l'image de la bandièra.

La percepcion publica de la bandièra nacionala vària. Per qualques japoneses, la bandièra representa dins lo país, per çò que cap autra pòt la substituir. Malgrat aiçò, la bandièra es pas desplegada a causa de la siá associacion amb lo nacionalisme extrèm. L'emplec de la bandièra e de l'imne nacional —lo Kimi ga ieu— es estat un afar polemic dins las escòlas publicas de Japon dempuèi la fin de la Segonda Guèrra Mondiala. Disputas sus lo sieu emplec an derivat en de protèstas, de demandas e almens un suicidi en la prefectura de Hiroshima. Pels okinawenses, la bandièra representa los eveniments de la Segonda Guèrra Mondiala e la subsecuente preséncia militara nòrd-americana en lo luòc. Per qualques nacions ocupadas per Japon la bandièra es simbòl d'agression e imperialismo. Lo Hinomaru foguèt utilizat coma un esturment en contra de nacions ocupadas amb l'intencion de intimidar e subyugar. Malgrat las connotacions negatiuas, fonts japonesas e occidentalas asseguran que la bandièra es un perdurable e poderós simbòl pels japoneses.

Distintas Bandièras se son basadas en lo Hinomaru, en inclusent la insignia de l'Armada, en mai de que serviguèt coma basa per d'autras bandièras en Japon, tant d'emplec public coma privat.

Istòria[modificar | modificar la font]

Antecedents[modificar | modificar la font]

Amaterasu Ō-Mikami (Amunt al centre), diosa del Solelh e figura importanta en la mitologia japonesa.

L'origina exacta del Hinomaru es desconegut, e mai se sembla que lo solelh naissent aviá un significat simbolic dempuèi d'inicis del sègle VII.[1] Japon es frecuentemente mencionat en de divèrses tèxtes ancians coma «la tèrra del solelh naissent»,[4] en mai de que aqueste astre es fòrtament ligat a la familha imperiala doncas que lo mite de la creacion de Japon afirma que los membres del tròn son descendientes de la diosa Amaterasu.[5][6] En l'an 607, una correspondéncia oficiala que començava amb «de l'emperaire del solelh naissent» foguèt enviada a l'Emperaire Yang de Sui.[7]

Istoricament, en Japon se li donèt una granda importància a las bandièras, d'estendards e blasones, mai que mai pendent las batalhas.[8] Las primièras mencions de bandièras relativas dins aqueste país venon de cronicas chinesas en a on se descriu que de messatgièrs provenentes de Japon portavan d'estendards jaunes, en mai d'aver regalat de bandièras amb brocados daurats, aital coma d'espasas.[9] Amassa amb las bandièras se desvolopèron los mon —o blasones— que se n'a registre de lo sieu emplec dempuèi lo periòde Nara. Pendent aquesta epòca lo mai utilizat èra lo de las «nòu d'estelas», e lo sieu emplec aviá pas de fins militèsses encara mas que, per exemple, s'utilizavan per distinguir aqueles transpòrts a on viatjavan los oficiales de la Cort Imperiala.[10]

Periòdes Heian, Kamakura e Muromachi[modificar | modificar la font]

A de fins del periòde Heian, epòca qu'aguèron pendent el luòc nombrós de conflictes belics coma las guèrras Genpei e las rebellions Hogen e Heiji, s'utilizèt un tipe de bandièra, telefonada hata jirushi, per identificar e organizar a las armadas samurái. Los hata jirushi consistissián en una espècia de banderines longs que penjavan d'una barra orizontala ligada a un mástil.[11] Es aqueste tipe de insignias es quaus utilizèron tant los membres del clan Taira coma los del clan Minamoto, de protagonistas de las guèrras Genpei e a qui qualques fonts —coma lo Heike Monogatari, òbra del sègle XII que descriu las luchas entre ambedós clanes— atribuisson aver utilizat lo Hinomaru en los sieus ventalhs, cridats gunsen.[2][3]

Autra de las legendas de l'origina del Hinomaru es atribuida al monge bodista Nichiren. Supausadament, pendent las invasions dels mongòls en Japon dins lo sègle XIII, Nichiren li donèt un estendard del solelh al shōgun per o portar pendent la batalha.[14] Es d'aquesta epòca d'a on s'obtenon las primièras fonts graficas de insignias de l'istòria de Japon, a travèrs del Moko Shurai Ekotoba, un rollo escrich per Takezaki Suneaga amb lo registre de las armadas que combatèron als mongoles en dich afrontament.[15]

Per la siá part, per legitimar lo sieu govèrn, los shogunes Ashikaga, descendientes del clan Minamoto, utilizèron en las siás bandièras invocaciones de Hachiman, dieu de la guèrra, es quaus èran estats adoptadas coma simbòl personal originalmente per Minamoto Yoshikuni, lo primièr en aver pres lo nom de familha Ashikaga.[16] Ashikaga Yoshiaki, darrièr shōgun Ashikaga, en mai d'utilizar las invocacions de Hachiman apondèt en las siás bandièras un Hinomaru. Ashikaga Shigeuji, Membre d'una de las brancas mendres de la familha, utilizèt coma insignia en las siás bandièras un kiri mon amb un Hinomaru.[17]

Periòde Sengoku e Azuchi-Momoyama[modificar | modificar la font]

Pendent lo periòde Sengoku, l'identificacion de las tropas mejançant bandièras, aital coma la senhalizacion mejançant aquestas, aumentèt la siá importància, e sorgiguèron en mai de bandièras mai de grandas telefonadas nobori, es quaus anavan ligadas tant a una barra verticala coma a un mástil.[18]

Takeda Shingen, Òm dels principals daimyos d'aqueste periòde, utilizèt un Hinomaru en las siás bandièras.[19] Òm d'elas se consèrva encara en lo Musèu Takeda, en lo temple Erin, en Kofu. Lo famós rival de Shingen, Uesugi Kenshin, utilizèt tanben lo Hinomaru en las siás.[20]

Autres daimyou d'aqueste periòde qu'utilizèron un disc solar coma simbòl personal foguèron Sakai Tadatsugu, qu'o emplegava en un uma jirushi, e Dona-te Masamune, qui es representat en un diboish amb un disc solar coma lo sieu sashimono[21] —o pichona bandièra d'identificacion personala qu'anava ligada en l'esquina del samurái—.[22] Toyotomi Hideyoshi, òm dels «grands unificadors de Japon», portèt lo disc solar en los sieus vaissèls pendent las invasions japonesas en Corèa, del temps que Tozawa Masamori, aliat de Tokugawa Ieyasu, utilizèt un sashimono pels messatgièrs qu'apareissiá en el un disc roge al centre d'una bandièra amb fons blau.[24][4]

Shogunato Tokugawa[modificar | modificar la font]

En l'an 1600, lo país demorèt practicament dividit en dos partits, es quaus s'afrontèron en la Batalha de Sekigahara. De dich conflicte resultèt vencedor Tokugawa Ieyasu, qui aqueste meteis an instaurèt lo shogunato Tokugawa, en mai d'ordenar l'ubicacion del Hinomaru en los mástiles de los sieus vaissèls per que foguèsson lo sieu insignia naval.[4]

Pendent lo shogunato Tokugawa se decretèt una politica coneguda coma sakoku, era quau restringía la comunicacion amb lo rèste dels païses, principalament amb las poténcias estrangièras. La reclusión feniguèt en l'an 1853, quand lo comodoro Matthew Perry obliguèt en Japon a dobrir las siás frontièras —en un episòdi conegut coma «de vaissèls negres»—. Un an après, 1854, lo govèrn ordenèt que totes los vaissèls japoneses portèsson lo Hinomaru per que se distinguiguèsson dels vaissèls estrangièrs.[2] Abans d'aiçò, de bandièras amb distintos de tipes de Hinomaru s'utilizèron en embarcaciones que comerciaban amb Russia e Estats Units.[1]

Ja per finales d'aquesta epòca, lo disc solar roge èra comun en las bandièras de distintos de grops socials.[5]

Restauracion Meiji[modificar | modificar la font]

L'actitud que prenguèt lo shogunato front a las poténcias estrangièras motivèt la inconformidad de divèrses grops socials, que lutèron pel retorn a l'activitat politica de l'emperaire, recluido a d'afars religioses dempuèi de divèrses sègles enrè. La situacion derivèt en la guèrra Boshin, amb la consecuente renonciament del darrièr shōgun Tokugawa. Curiosament, pendent dich conflicte, tant beligerantes aliadi al shogunato qu'apiejavan coma el a l'emperaire utilizèron la bandièra del Hinomaru.[5] L'emperaire prenguèt alavetz las riendas del país e lo sieu govèrn comencèt un procès de modernizacion del país. Doas proclamacions de l'an 1870, menadas a tèrme pel Conselh d'Estat (Daijō-kan), lo còs governant en los inicis de l'èra Meiji, donavan sendas de provisions pel dessenh d'una bandièra nacionala. Una bandièra amb un disc solar foguèt adoptada coma nacionala pels vaissèls mercantes en la Proclamacion n.º 57 del tresen an de Meiji —expedida lo 27 de febrièr de 1870—, del temps que d'autra bandièra nacionala èra utilizada per l'Armada jos detla Proclamacion n.º 651 del tresen an de Meiji —expedida lo 27 d'octòbre de 1870—. Un an mai tard, malgrat aiçò, las responsabilitats legislatiuas requeigueren dins la Camèra de quèrra (Sa-in) e fin finala, en 1885, lo Conselh foguèt remplaçat pel Gabinet (Naikaku).[6] Totas las leis prealablas que foguèron pas publicadas en la Gaceta Oficiala de Japon anèron alavetz abolidas,[27] aital coma las «declaracions» del Conselh.[7] Lo Hinomaru foguèt alavetz la bandièra nacionala conforme a la lei fins a 1885 —çò que la convertís en la primièra bandièra nacionala adoptada— e posteriorament en la bandièra nacionala de facto, al s'aprovar pas d'autra lei per aqueste simbòl pendent la Restauracion Meiji.[6][8][9]

Del temps que l'idèa dels simbòls nacionals resultava estranha pels japoneses, lo govèrn Meiji los aviá de besonh per se comunicar amb lo rèste dels païses.[31] Posteriors implementaciones de la part del govèrn li donèron màger identificacion dins lo país, en inclusent l'imne Kimigayo e lo sagèth imperial.[10] S'instaurèt en mai lo sintoísmo estatal, que se cerquèt mejançant el una unitat nacionalista dins l'estat, apiejat en las cresenças del sintoísmo. Entre d'autras mesuras, s'instaurèt un nòu calendari que remplacèt al de las cinc de festivitats a l'an (gosseku), e pendent las nòvas celebracions, lo govèrn pressionèt als abitants per que lo Hinomaru foguèsse ondeado en aquestas datas, quitament jos coerción de la polícia.[33]

Imperialismo Japonés e Guèrra del Pacific[modificar | modificar la font]

Aficha propadandistica de l'armonia entre los japoneses, chineses e manchós. Lo tèxt ditz «Amb la cooperacion de Japon, China e Manchukuo, lo mond pòt èsser dins patz».

L'emplec de la bandièra nacionala aumentèt quand Japon se convertiguèt en empèri. Lo Hinomaru foguèt present pendent las celebracions de las victòrias de la Primièra Guèrra Mas-Japonesa e la Guèrra Russa-Japonesa. En mai, la bandièra s'utilizèt en los esfòrces belics al cors de tot lo país.[11] Malgrat aiçò, en 1931, un membre de la Camèra de Representantas prepausèt un projècte de lei per que la bandièra atenguèsse lo nivèl de simbòl nacional (Dai Nihon teikoku kokki hōan), que foguèt refusat per la Camèra de Parelhs.[7]

Una pellicula propagandística de 1934 mostrava de bandièras d'autres païses coma incomplètas e defectuosas en los sieus dessenhs, del temps que se mostrava a la japonesa coma perfiècha en totas las siás formas.[35] En 1937, un grop de mainadas de la prefectura de Hiroshima mostrèron la siá solidaritat amb los soldats que lutavan en China pendent la Segonda Guèrra Mas-Japonesa, en manjant Hinomaru bentō, consistenta en un umeboshi al mitan d'un lièch d'arròs. Lo Hinomaru bentō se convertiguèt en lo principal simbòl de la movilizacion de guèrra e solidaritat dels soldats fins al decènni de 1940.[36]

Las primièras victòrias de la guèrra contra China provoquèron que lo Hinomaru s'utilizès nauament en las celebracions. Se ditz que la bandièra podiá se veire en las mans de totes los japoneses pendent las desfiladas.[11]

Pendent aqueste periòde, los libres de tèxt mostravan lo Hinomaru amb distintas de consignas, es quaus exprimissián devocion a l'emperaire e dins lo país. Lo patriotisme foguèt ensenhat coma una vertut als mainats japoneses. Expressions de patriotisme, tales coma portar la bandièra o rénder culte a l'emperaire totes los jorns, èran de consideradas abituds del «bon japonés».[37]

La bandièra foguèt un esturment de l’imperialisme japonés dins los airals ocupats del Sureste d'Asia pendent la Segonda Guèrra Mondiala: las personas lor caliá usar la bandièra[38] e los mainats lor caliá cantar lo Kimigayo dins l'escòla mentre s'issava la bandièra en las ceremònias.[39] Dins qualques airals, se permetèron de bandièras localas, coma en Filipinas, Indonesia e Manchukuo,

[42] e mai se en qualques autras colònias —coma en lo cas de Corèa— lo Hinomaru e d'autres simbòls s'utilizèron per relegar als coreanes a un estatus de segonda classa dins l'empèri.[43][12][13]

Pels japoneses, lo Hinomaru èra «la bandièra del solelh naissent qu'illuminarà la foscor de tot lo mond».[44] Pels occidentales, èra òm dels simbòls militèsses mai poderoses de Japon.[14]

Aucupacion nòrd-americana[modificar | modificar la font]

Lo Hinomaru, mentre es descenut en Seúl, Corèa, lo 9 de setembre de 1945, jorn de la rendicion.

Lo Hinomaru foguèt la bandièra nacionala de facto pendent tota la Segonda Guèrra Mondiala e lo periòde d'aucupacion.[9] Pas obstante, en los primièrs ans de pòstguèrra èra de besonh lo permís del Comandant Suprèm de las Fòrças Aliades per issar la bandièra del solelh naissent.[15][16]

Las fonts existentas divergisson en lo gra en que l'emplec del Hinomaru se vegèt restringido. E mai se qualques referéncias utilizan lo tèrme «proïbir», las restriccions originalas èran severas, mas arribèron pas jamai a la totala proïbicion.[17][18][9]

Après la Segonda Guèrra Mondiala, los vaissèls japoneses civils de l'Autoritat de Contraròtle de Navegacion dels Estats Units per la marina mercante japonesa utilizèron una insignia.[19] Modificada tre lo còdi de senhalizacion, la insignia foguèt utilizada dempuèi setembre de 1945 fins a la fin de l'aucupacion nòrd-americana.[20] Per la siá part, los vaissèls nòrd-americanes qu'operavan en aigas japonesas utilizavan una bandièra de senhalizacion modificada de la «O» coma la siá insignia.[52]

Lo 2 de mai de 1947, lo general Douglas MacArthur levèt las restriccions concernientes a l'emplec en public del Hinomaru dins la Bastissa de la Dièta Nacionala, lo Palai Imperial, la residéncia del primièr ministre e la bastissa de la Cort Suprèma, aquò amb la ratificacion de la nòva Constitucion de Japon.[21][22] Las restriccions se relajaron encara mai en 1948, quand se li permetèt als ciutadans ondear la bandièra en de celebracions nacionalas. En genièr de 1949, las restriccions se abolieron definitivament al se li permetre a totes ondear lo Hinomaru en quin moment que siá sens cap tipe de permís. Coma resultat, s'encoratgèt dins d'escòlas e larèrs ondear la bandièra fins a près del decènni de 1950.[15]

De la pòstguèrra a 1999[modificar | modificar la font]

Lo Hinomaru mentre es issat en los burèus de las Nacions Jonhudas en Naua Yòrk (1956).

Dempuèi la Segonda Guèrra Mondiala, la bandièra de Japon es estada criticada per l'associacion que s'a d'ela amb lo darrièr militarista del país; criticas similaras s'es fach contra l'imne nacional.[23] Los sentiments a l'entorn del Hinomaru e lo Kimigayo representèron un cambiament, del sentiment patriótico del «Dai Nippon» – Grand Japon – al pacifista e anti militar «Nihon». A causa d'aqueste cambiament ideologic, la bandièra foguèt utilizada amb mens frequéncia en Japon après la guèrra, malgrat que las restriccions del Comandant Suprèm de las Fòrças Aliades foguèron levadas en 1949.[56][16]

Del temps que Japon comencèt a restablir las siás relacions diplomaticas, lo Hinomaru foguèt utilizat coma arma politica en l'exterior. En la visita de 1971 de l'Emperaire Shōwa e l'Emperairitz Kōjun dins de Païses Basses, lo Hinomaru foguèt incendiado per de ciutadans d'aqueste país, qui demandaban que, o l'emperaire tornès dins lo sieu país, o que foguèsse enjuiciado per la mòrt de presoèrs de guèrra neerlandesa pendent la guèrra.[57] Internamente, la bandièra foguèt quitament pas utilizada pendent las protèstas en contra del nòu acòrd d'estatus de fòrças militèsses negociat entre Estats Units e Japon. La bandièra utilizada amb màger frequéncia pels sindicats e d'autres collectius de protèsta foguèt la bandièra roja de revuelta.[58]

Quand Tòquio albergó los Jòcs Olimpics de 1964 se prepausèt un nòu problèma amb la bandièra. Abans de la celebracion dels jòcs, lo tamaño del disc solar foguèt cambiat al considerar que pas impactaba a l'èsser issada al bòrd de de autras bandièras.[16] Tadamasa Fukiura, Un especialista en de colors, decidiguèt plaçar lo disc solar a doas oras de tresenas parts de la longitud de la bandièra. Fukiura Decidiguèt en mai las colors de la bandièra de 1964, aital coma la dels Jòcs Olimpics de 1998 en Nagano.[24]

En 1989, la mòrt de l'Emperaire Shōwa portèt atenhi de problèmas morales en çò que toque a la bandièra. Qualques conservadores consideravan que cnjse la bandièra podiá s'utilizar pendent las ceremònias sens dobrir de vièlhas feridas, auriá benlèu una possibilitat que lo Hinomaru se convertiguèsse en la bandièra nacionala sens que lo sieu significat constituiguèsse un rèpte.[25] Pendent un periòde de sièis jorns, la bandièra ondeó a mièja asta o foguèt cobèrta amb tela negra al cors de tot lo país.[26] Malgrat los brots de protèstas e actes de vandalismo comeses, la preséncia de la bandièra lo jorn de las funeralhas de l'emperaire,[62] aital coma lo drech de las escòlas de plaçar a mièja asta la bandièra sens de resèrvas, signifiquèt una capitada pels conservadores.[25]

Dempuèi 1999[modificar | modificar la font]

A page with Asian characters and a black-and-white version of the Japanese flag left above
La Lei Concerniente a la Bandièra e l'Imne Nacional, tal e coma apareguèt en la Gaceta Oficiala lo 15 d'agost de 1999.

La Lei Concerniente a la Bandièra e l'Imne Nacional (国旗及び国歌に関する法律, Kokki Oyobi Kokka ni Kansuru Hōritsu?) Foguèt aprovada en 1999, a on se proclamèron coma de simbòls nacionals de Japon lo Hinomaru e lo Kimigayo.

La proposicion de lei derivèt del suicidi del director d'una escòla en Hiroshima, qui poguèt pas resòlver òm disputa entre lo conselh de l'escòla e los professors a raïtz d'una discussion sul Hinomaru e lo Kimigayo.[63]

Lo primièr ministre Keizō Obuchi, del Partit Liberal Democratic, decidiguèt preparar las leis de besonh per que ambedós simbòls nacionals se convertiguèsson en los oficiales per l'an 2000. Lo sieu secretari general del gabinet, Hiromu Nonaka, desirava que la respectiva legislacion foguèsse fenida pel desen aniversari de la coronación de Akihito coma emperaire.

Los principales defensors de la proposicion foguèron los membres del Partit Liberal e de la Kōmeitō, del temps que l'oposicion inclusiá al Partit Socialdemocrata e al Partit Comunista, qu'allegavan las vinculacions d'ambedós simbòls nacionals amb l'epòca militarista. Lo Partit Comunista permetèt pas que l'afar se decidiguèsse mejançant los ciutadans, del temps que lo Partit Democratic de Japon podiá pas arribar al consens dins las siás pròprias filas. Lo sieu president, Naoto Kan, assegurèt que lo partit aviá d'apiejar la proposicion, pr'amor que l'institucion aviá ja reconegut ambedós simbòls coma nacionals.[27] Tant lo Secretari General de la Deputacion coma lo futur primièr ministre pensavan que la proposicion causariá mai de divisions dins la societat e las escòlas publicas.[28]

La Camèra de Representantas aprovèt la proposicion lo 22 de julhet de 1999, amb 406 vòts en favor e 86 en contra.[29] La legislacion s'envièc dins la Camèra de Conselhièrs lo 28 de julhet, en essent aprovada lo 9 d'agost. Foguèt proclamada coma lei lo 13 del meteis mes.[30] Assages de la part del Partit Democratic pendent la votacion per que sonque lo Hinomaru foguèsse nomenada bandièra oficiala foguèron refusats per la Dièta.[31]

Lo 8 d'agost del 2009 se prenguèt una fotografia pendent una reünion del Partit Democratic a l'escasença de las eleccions generalas per la Camèra de Representantas d'aqueste an que s'apreciava en el un estendard en penjant del tet, eth quau s'èra fach en talhant doas bandièras Hinomaru e s'èra jonhut en formant lo logotipo del partit. Los membres del Partit Liberal se sentiguèron agraviados e lo primièr ministre, Tarō Asō, assegurèt que dich acte èra imperdonable. En responsa, lo president del Partit Democratic, Yukio Hatoyama —qui aviá votat per la Lei Concerniente a la Bandièra e l'Imne Nacional—, assegurèt que l'estendard èra pas un Hinomaru, per çò qu'aviá de pas se considerar coma tal.[28][32]

Dessenh[modificar | modificar la font]

La bandièra a una proporcion de doas per tres (2:3). Lo diámetro del disc solar es de tres cinquens de la longitud de la bandièra e es plaçat dirèctament en lo centre.

Aprovada en 1870, la Proclamacion n.º 57 del primièr ministre comptava amb doas provisions ligadas a la bandièra nacionala. La primièra provision especificava cossí e quién issava la bandièra, del temps que la segonda especificava cossí aviá de se far la bandièra.[1] La proporcion especificada èra de sèt unitats de long per dètz d'ample (7:10). Lo disc roge, en representant al Solelh, foguèt calculat en tres cinquenas parts del tamaño total del long. La lei estipulaba que lo disc foguèsse dins lo centre, e mai se usualmente se plaçava a la centésima (1/100) cap al costat del mástil.[70][71] Lo 3 d'octòbre d'aqueste meteis an, s'aprovèt d'autra seria de regulacions pel dessenh de la insignia mercante e d'autras bandièras navales.[33] Per la bandièra mercante, la proporcion se estipuló en doas unitats de long per tres d'ample (2:3). Lo tamaño del disc foguèt lo meteis, e mai se se placèt a la veinteava (1/20) cap al costat del mástil.[73]

Al s'aprovar la Lei Concerniente a la Bandièra e l'Imne Nacional, las dimensions de la bandièra se modifiquèron leugièrament.[34] La proporcion totala se cambièt a doas unitats de long per tres d'ample (2:3). Lo disc solar se moguèt cap al centre, e mai se lo tamaño d'aqueste contunhèt d'èsser lo meteis.[35]

Lo fons de la bandièra es blanc amb un disc solar rojo (紅色, beni iro?) (紅色, beni iro?), Mas lo tono exacte de la color foguèt pas definit en la lei de 1999.[34] L'unica posta donada es que la color roja èra d'un tono «intens».[36]

Establida per l'Agéncia de Defensa de Japon (uèi jorn lo Ministèri de Defensa) en 1973, la lista de especificaciones de la color roja de la bandièra se determinèt coma 5R 4/12, del temps que la blanca es N9 en lo Sistèma de Color de Munsell.[37] Lo document foguèt cambiat lo 21 de març de 2008, de tala forma que lo bastiment de la bandièra segontes la legislacion e la taula de colors de Munsell coincidiguèsson. Lo document menciona la fibra acrílica e lo nailon coma de telas que pòdon s'usar en la confeccion de bandièras utilizadas per l'armada. Pel acrílico, la color roja es 5.7R 3.7/15.5 e la blanca N9.4; nailon a 6.2R 4/15.2 para roge e N9.2 para blanc.[37] En un document emés pel burèu d'Assisténcia Oficiala de Desvolopament, la color roja pel Hinomaru e lo logotipo de l'organizacion es definit coma DIC 156 e CMYK 0-100-90-0.[38] Pendent las deliberacions per establir lo marc legal de la lei concerniente als simbòls nacionals de 1999 se suggeriguèt que s'usès un tono de rojo brillante (赤色, aka iro?) (赤色, aka iro?) O una color d'acòrd a la Japanese Industriala Standards.[39]

Color oficiala (blanc) Color oficiala (roge) Sistèma de colors Font An URL
N9[40] 5R 4/12[40] Munsell DSP Z 8701C 1973 [37]
N/D 156[41] DIC ÒDA Symbol Mark Guidelines 1995 [38]
N/D 0-100-90-0 CMYK ÒDA Symbol Mark Guidelines 1995 [38]
N9.4 (Acrílico)[40] 5.7R 3.7/15.5 (Acrylic)[40] Munsell DSP Z 8701E 2008 [37]
N9.2 (Nailon)[40] 6.2R 4/15.2 (Nailon)[40] Munsell DSP Z 8701E 2008 [37]
N/D 032 Coated[42] Pantone Guida de protocòus dels Jòcs Olimpics de 2008 – Manual de bandièras 2008 [43]

Emplec e de costums[modificar | modificar la font]

Exemple d'un Hinomaru Yosegaki. Lo comandant Dwight Hodge Dexter mòstra la bandièra japonesa al LTJG Mel Venter pendent una conferéncia en San Francisco en 1943.

Quand sorgiguèt lo Hinomaru, lo govèrn demandèt als ciutadans que saludèsson a l'emperaire amb la bandièra, çò qu'ocasionèt cèrt resentimiento entre la populacion e qualques protèstas. L'acceptacion de la bandièra de la part de la ciutadania requeriguèt de qualque temps.[10]

Pendent la Segonda Guèrra Mondiala, èra una costum populara que d'amics, de companhs de classa, aital coma familialas d'un soldat signèsson un Hinomaru e se çò obsequiaran. La bandièra èra tanben utilizada coma amuleto per la bona sòrt e una pregària amb l'intencion que lo soldat tornès dins ostal a salvi del front de combat. Lo tèrme utilizat per aqueste amuleto es Hinomaru Yosegaki (日の丸寄せ書き?) (日の丸寄せ書き, 'Hinomaru Yosegaki'?).[44] Òm de las tradicions ditz que brica de çò que s'escriga a de tocar lo disc solar.[45] Après las batalhas, las bandièras foguèron amb frequéncia capturada o trobada en los còsses dels soldats mòrti. E mai se las bandièras se convertiguèron en souvenires, existís una tendéncia creissenta que consistís en las enviar als descendientes del soldat al qu'aperteniá.[45][46]

La tradicion d'escriure en una bandièra contunha encara, e mai se d'una manièra mai limitada. Lo Hinomaru Yosegaki pòt encara se veire en d'eveniments esportius, a on se desira apiejar a l'equipa nacionala.[85] d'Autre exemple es lo hachimaki, una banda per la cap de color blanca e amb un disc roge al centre. Pendent la guèrra, las frasas «victoria segura» (必勝, Hisshō?) (必勝, Hisshō?) O «sèt vidas» s'escrivián en lo hachimaki, es quaus èran usats pels pilòts kamikazes, çò que demostrava qu'èran dispausats a morir per lo sieu país.[86]

Abans de la guèrra, se demandava que totes los larèrs mostrèsson un Hinomaru pendent las celebracions nacionalas.[9] A l'ora d'ara, la bandièra de Japon se desplega gaireben unicament dins de bastissas del govèrn nacional o local, tales coma d'ajuntaments. Es raro las veire en de larèrs o de bastissas comercialas, e mai se qualques personas e de companhiás recomandan traire una bandièra pendent las fèstas.[9] E mai se lo govèrn japonés encoratja als ciutadans e residents a ondear la bandièra pendent de celebracions, son pas obligats legalament a o far.[47][48]

Dempuèi lo 80° anniversari de l'emperaire, lo 23 de decembre de 2002, la Kyushu Railway Company a ponut de bandièras en 300 estacions.[49]

Percepcion actuala[modificar | modificar la font]

L'Emperaire Akihito se prepara a saludar a la multitud qu'o espera en lo Palai Imperial ondeando de bandièras de Japon pendent lo sieu anniversari. Fotografia presa lo 23 de decembre de 2004.
Bandièras de Japon en l'Estadi Olimpic de Tòquio pendent la finala del Campionat de Fotbòl de l'Èst d'Asia. Fotografia presa lo 14 de febrièr del 2010.

D'acòrd a d'enquèstas realizadas pels principales mejans de comunicacion, la majoritat dels japoneses percebián la bandièra coma nacionala quitament abans de l'aprobacion de la respectiva lei de 1999.[50] Malgrat aquò, de controvèrsias a l'entorn de l'emplec de la bandièra en d'eveniments escolars o en los mejans an encara luòc. Per exemple, periodics liberales coma lo Asahi Shimbun e lo Mainichi Shimbun frecuentemente escrivon d'articles critics envolopa la bandièra nacionala, en rebatent l'espèctre politic de los sieus lectors.[51]

Lo mostrar lo Hinomaru en de larèrs e de negòcis tanben se debat entre la societat japonesa. A causa de l'associacion del Hinomaru amb d'activistas uyoku dantai —drecha—, reaccionarios o hooliganismo, en qualques larèrs e de negòcis s'es pas decidit ondear la bandièra.[9] Per unes autres japoneses, la bandièra representa l'epòca que la democracia foguèt pendent el suprimida, aquò es, quand Japon foguèt un empèri.[92]

Una percepcion negatiua del simbòl patrio es comun en d'ancianas colònias de Japon aital coma dins lo meteis país, tal coma en lo cas de Okinawa. Un exemple important aguèt luòc lo 26 d'octòbre de 1987, quand lo proprietari d'un supermercat okinawense incendió una bandièra abans de l'inici del Festival Nacional Esportiu de Japon.[52] Qui incendió la bandièra, Chibana Shōichi, assegurèt qu'o faguèt pas que per mostrar la siá oposicion a las atrocitats comesas per las fòrças armadas de Japon aital coma la preséncia de las fòrças nòrd-americanas, mas en mai per evitar que foguèsse mostrada en public.[53] Autres incidents en Okinawa incluson una bandièra que foguèt lançada pendent las ceremònias escolaras, que los estudiants se refusavan en el a donar d'aunors a la bandièra mentre èra issada mentre se entonaba lo Kimigayo.[11]

En la Republica de China e Corèa del Sud, ambedoas nacions ocupadas pendent l'Empèri del Japon, l'adopcion del Hinomaru coma bandièra nacionala foguèt vist coma una reaccion d'aqueste país cap a la drecha e un pas cap a la re militarización. La proclamacion de la respectiva lei coincidiguèt tanben amb los debats sobratz l'estatus del Santuari Yasukuni, la cooperacion militara amb los Estats Units e la creacion d'un missil de defensa. En d'autres païses que Japon ocupèt, la lei de 1999 foguèt presa amb de reaccions divèrsas o foguèt simplament passada per naut. En Singapor las generacions mai vièlhas an encara de reaccions advèrsas cap a la bandièra, e mai se los mai joves partejan pas lo ponch de vista. Lo govèrn de Filipinas non solament pas creguèt que lo govèrn japonés volguèsse tornar al militarismo, mas qu'assegurèt que l'objectiu de la lei de 1999 èra establir formalament dos simbòls —la bandièra e l'imne— en la lei, e que tot estat aviá drech de crear los sieus simbòls nacionals.[54]

En Japon existís pas una lei que criminalize a aqueles que cremen la bandièra, e mai se se permet pas que cap bandièra estrangièra siá cremada en solèr nacional.[96][97]

Protocòu[modificar | modificar la font]

Diagrama Publicat en la Regulacion 1 de 1912 (en Issant la bandièra de düèl en aunor a l'emperaire).

D'acòrd al protocòu, la bandièra a de s'issar dempuèi lo amanecer fins a la ponuda de solelh, e mai se dins las escòlas e de negòcis se lor permet l'issar dempuèi la siá dubertura fins al barrament.[55] Quand la bandièra de Japon es issada amassa amb la d'autre país simultanèament, la bandièra japonesa pren la posicion d'aunor e la bandièra de l'autre país es issada a la siá drecha. Ambedoas bandièras an d'èsser a la meteissa nautor e èsser del meteis tamaño. Quand mai d'una bandièra estrangièra s'issa amassa amb la anfitriona, las bandièras se plaçan segontes l'òrdre alfabetic de los sieus païses d'acòrd a l'òrdre prescricha per las Nacions Jonhudas.[56] Quand la bandièra demòra inservibla per lo sieu emplec posterior, es tradicion que siá incinerada en privat.[55]

Lo Hinomaru a almens doas formas d'èsser issada a l'escasença de düèl. Lo primièr es issar la bandièra a media asta (半旗, Han-ki?) (半旗, An-ki?), Costum comuna amb d'autres païses. Los burèus del Ministèri d'Afars Exteriors issan la bandièra a mièja asta quand se mena a tèrme las funeralhas de qualque cap d'estat d'autras nacions.[57] Autre estil alternatiu per d'escasenças de düèl es cobrir lo remate circulara del asta amb un liròt negre e póner una cinta negra sobre la bandièra, çò que se coneis coma bandera de duelo (弔旗, Chō-ki?) (弔旗, Chō-ki?). Aqueste estil data dempuèi lo 30 de julhet de 1912, quand l'Emperaire Meiji moric e lo gabinet ordenèt que la bandièra nacionala aviá d'èsser issada pendent lo düèl a la mòrt de l'emperaire.[101] D'autra banda, lo gabinet a en mai l'autoritat d'anonciar l'issat a mièja asta de la bandièra.[58]

La respectiva lei sobratz la bandièra especifica pas cossí an de se presentar los deguts aunors a la bandièra ni a l'imne, e mai se distintas de prefecturas an establit las siás pròprias regulacions sobratz l'emplec del Hinomaru, aital coma d'autras bandièras prefecurales.[104][105] Doncas, es pas obligatòri que totes los assistents a qualque ceremònia se lèven per respècte a la bandièra e canten l'imne.[59][59]

Vejatz-vos tanben[modificar | modificar la font]

  • Istòria de Japon
  • Uma-jirushi
  • Nobori

Referéncias[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

  1. 1,0, 1,1 et 1,2 http://web-japan.org/factsheet/en/pdf/11NFlagAnthem.pdf modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  2. 2,0 et 2,1 Itoh, 2003, p. 205.
  3. http://docs.google.com/viewer?a=v&q=cache:poZK-mo7fqQJ:web-japan.org/factsheet/en/pdf/11NFlagAnthem.pdf+Taira+Hinomaru&hl=es&gl=mx&pid=bl&srcid=ADGEEShgwVt--MteuFjJE_ns3ngG4Uj--PzYpVWTvRDZKsBJ2dcwlUe3MKDI0VnvH2sBsdGJ1kvv6vJXu9ubqLa71K0NQTObnSBCjHvSsvTu-2vT_pQqLzhoaXcccmUvZRkCZ0hI1RmO&sig=AHIEtbR3lNZiAcUgixs6Ud7SvGhASXDVGw modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  4. 4,0 et 4,1 Frédéric, 2005, p. 549.
  5. 5,0 et 5,1 Ohnuki-Tierney, 2002, p. 352.
  6. 6,0 et 6,1 Goodman, Neary, 1996, p. 77–78.
  7. 7,0 et 7,1 Goodman y Neary, 1996, p. 78.
  8. http://crd.ndl.go.jp/GENERAL/servlet/detail.reference?id=1000057111 modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  9. 9,0, 9,1, 9,2, 9,3, 9,4 et 9,5 Befu, 1992, p. 32–33.
  10. 10,0 et 10,1 Ohnuki-Tierney, 2002, p. 68–69.
  11. 11,0, 11,1 et 11,2 Befu, 2001, p. 92–95.
  12. «The Camera Overseas: The Japanese People Voted Against Frontier Friction».
  13. http://www.nhi.gov.ph/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=26 modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  14. Hauser, Ernest (10 de junio de 1940).
  15. 15,0 et 15,1 http://web.archive.org/web/http://www.mext.go.jp/b_menu/houdou/11/09/990906j.htm modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  16. 16,0, 16,1 et 16,2 Goodman, Neary, 1996, p. 81–83.
  17. Weisman, Steven R. (29 de abril de 1990).
  18. Hardarce, Helen; Adam L. Kern (1997).
  19. 吉田 藤人, http://homepage2.nifty.com/captysd/yomoyama/syometu.htm modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  20. Universidad de Leicester (1987).
  21. Yoshida, Shigeru, http://www.ndl.go.jp/constitution/shiryo/05/002_23/002_23tx.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  22. MacArthur, Douglas, http://www.ndl.go.jp/constitution/e/shiryo/05/142/142tx.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  23. Hongo, Jun (17 de julio de 2007).
  24. Fukiura, Tadamasa (2009).
  25. 25,0 et 25,1 Borneman, 2003, p. 112.
  26. Chira, Susan (7 de enero de 1989).
  27. http://web.archive.org/web/http://www.dpj.or.jp/news/?num=11044 modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  28. 28,0 et 28,1 Itoh, 2003, p. 209–210.
  29. http://kokkai.ndl.go.jp/SENTAKU/syugiin/145/0001/14507220001047c.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  30. http://www.shugiin.go.jp/itdb_gian.nsf/html/gian/keika/1CE3AB6.htm modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  31. http://web.archive.org/web/http://www.dpj.or.jp/news/?num=8506 modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  32. «【日本の議論】日の丸裁断による民主党旗問題 国旗の侮辱行為への罰則は是か非か» [(Japan) Discussion of penalties of acts of contempt against the Hinomaru by the DPJ].
  33. (明治3年太政官布告第651号,)
  34. 34,0 et 34,1 国旗及び国歌に関する法律.,
  35. http://www.sf.us.emb-japan.go.jp/jp/m08_01_01.htm#5 modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  36. http://www.cao.go.jp/en/flag_anthem.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  37. 37,0, 37,1, 37,2, 37,3 et 37,4 http://web.archive.org/web/http://www.mod.go.jp/j/info/nds/siyousyo/dsp_list_j.htm#Z8701 modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  38. 38,0, 38,1 et 38,2 http://web.archive.org/web/http://www.jica.go.jp/announce/musho/info/consultant/13.pdf modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  39. http://kokkai.ndl.go.jp/SENTAKU/sangiin/145/0044/14508020044004a.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  40. 40,0, 40,1, 40,2, 40,3, 40,4 et 40,5 Hexadecimal obtenido al colocar los colores en Feelimage Analyzer
  41. http://web.archive.org/web/https://www.dic.co.jp/cgi-bin/cs_result7.cgi modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  42. http://www.pantone.com/pages/pantone/colorfinder.aspx modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  43. Flag Manual.
  44. http://web.archive.org/web/http://www.city.himeji.lg.jp/koho/press/_18144/_18145/_18955.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  45. 45,0 et 45,1 Smith, 1975, p. 171.
  46. McBain, Roger (9 de julio de 2005).
  47. http://web-japan.org/factsheet/archives/ja/pdf/J11_flagan.pdf modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  48. Yoshida, Shigeru, http://www.sangiin.go.jp/japanese/joho1/kousei/syuisyo/019/touh/t019009.htm modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  49. http://www.47news.jp/CN/200211/CN2002112601000363.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  50. http://web.archive.org/web/http://www.tv-asahi.co.jp/n-station/research/990717/index.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  51. http://www.hbf.or.jp/grants/pdf/j%20i/14-ji-ishikawa.pdf modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  52. Wundunn, Sheryl (11 de noviembre de 1995).
  53. Smits, Gregory, http://www.east-asian-history.net/Ryukyu/History/Okinawa/Postwar/index.htm modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  54. Itoh, Mayumi (julio de 2001).
  55. 55,0 et 55,1 http://www.sarago.co.jp/protocol.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  56. http://www.mofa.go.jp/Mofaj/gaiko/local/database/pdfs/protocol200902.pdf modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  57. http://www.mofa.go.jp/mofaj/Gaiko/local/database/pdfs/protocol4.pdf modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  58. http://www.ndl.go.jp/horei_jp/kakugi/txt/txt01421.htm modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant
  59. 59,0 et 59,1 The Japan Times, http://search.japantimes.co.jp/cgi-bin/ed20040407a1.html modèl {{Ligam web}} : paramètre « titre » mancant

Bibliografia[modificar | modificar la font]